zaman tüneli

tdk:

(bkz: el emeği göz nuru)

tanıştırayım: aslan.
bizim aileye yeni katıldı. sitenin kedisiydi kendileri ancak bir kediden kendi kendine rahatsız olup delirip "yok biz bunu alıp ormana bırakalım, yok bu kedi apartmana giriyor başka bir mahalleye götürelim" diyip durarak bizi de çıldırtan bazı komşularımızla ettiğimiz onlarca tartışma sonucunda baktık olmayacak, sahipleniverdik.
bu arada kendisi daha önceden de ev kendisiymiş ama taşınırken onu almayıp bizim siteye bırakıp gitmişler, neyse küfür etmeyeceğim.
sonuç olarak artık bizimle ve bizim eve girmenin ilk sonucu olarak göbüşünü açarak yatmaya başladı bile, hayırlı olsun diyelim.

tanım: bazı insanların ne kadar çabalarsa çabalasın, yanlış yerde kök salmaya çalıştığı için solup gideceğini anlatan metafor.

bazen oldurmak isteriz her şeyi, istersek olur deriz. hayat böyle bir şey değil. her şey isteyince olmuyor.
bazen yaşamla ölümün aşık olması kadar imkansızdır bir şeyler.
olduramazsın...

kanıksadıkça grinin binbir tonu bir hissizleşme, sil baştan başlangıçlar, aynı filmi yıllarca bıkmadan izleme duygusu ile her yeni sezona aynı inanmış heyecanla giriş döngüsünü yaşama. sarı laci renklerin aşkı bitmez de inanç ya da umudumuz her sene biraz daha dumanlaşıyor.

fikirleri ölü ve değersiz bir sosyolog.
bugün bedenen de ölmüş.
kitaplarını okumuş biri olarak şunları söylebilirim
söylemleri saçmalık,kaynakçaları rezalet.

mart ayında hava değişken olduğu için hava nasıl diye kapıdan bakarız. eskiden sokak kapısı ile ev kapısı aynıydı. bu yüzden artık pencereden bakıyorum hava nasıl diye.

tdk:

ayrıca: (bkz: zulmet)

cuma namazında kumaş pantolonlar kırışıyor ve mahvoluyor. ütü falan kalmıyor. bugün bir avm’ye gittim, müdavimi olduğum mağazada aynen bu açıklamayla, ceketin altına giyilebilecek klasik kumaş pantolon aradığımı söyledim.

mağaza müdürü hanım, arkadaşım, “bdv bey, size takım verelim” dedi. ben anlamadım, pantolon falan diye tekrar açıklama yaptım, kadın ses etmeyip gülümseyerek pantolonları gösterdi. etiketlere baktım, fiyatlar uçmuş gitmiş.

yanında iki de takım elbise getirmiş, “bunları da deneyin” dedi. ücretlerini sordum, “her biri şu kadar, ama size şu indirimli modelleri getirdim, beş parça alırsanız şu kadar indirim olacak, size triko satmış gibi yapacağız, sonra ben onları geri alacağım, üstüne ben mağaza müdürü indirim hakkımı kullanacağım, size şu kadara gelecek” diye öyle bir para çıkarttı ki, iki pantolonla iki takım elbise neredeyse aynı ücrete geldi. “ikna konusunda çok ustaymışsınız” dedim, takımları aldım ve sonuç: hala iki pantolona ihtiyacım var.

yeni anladım bu sözün anlamını.

peki benim bu başlığı “seniii gidiii topaaall , buu gecedeee burdaaa kalll” ı söylerken görmem. sözlük bizi dinliyor, kesin bilgi.

adana dürüm ve ayran yanına da dansöz.

ana makina turu atıldı sorun yok kaptaaannn!!!

ahlak olmadan din öğrenmek zalim insanlar meydana getirir. ahlak olmadan hiçbir şey olmaz.
her yer dindar dolu olsa bile ahlak yoksa çocuk tacizlerini, rüşveti, torpili görmeye devam ederiz.

ahlak olgusu din ile konuşulacak bir konu değil sadece. mesleği ahlaklı yapmak, konuşmayı ahlaklı sürdürmek, aile içinde ahlaklı olmak, dost ahlakına sahip olabilmek önemli.
bu bağlam içerisinde şunu da eklemek isterim: ahlaklı bir dindarın kimseye zararı olmaz çünkü dinini doğru yaşamaya çalışır.

dine inanmak

kendine bir referans çerçevesi çizmiş olmanın verdiği kolaylık. "şunu yapma, bunu yap" diyecek bir otorite var, vicdan muhasebesi yapmana gerek kalmıyor bazen. ama bazen de dinin kuralları vicdanınla çatışıyor, işte o an gerçek imtihan orada başlıyor. inançsız biri kadar her gün "bu doğru mu?" diye sorgulamak zorunda değilsin belki, ama "gerçekten inanıyor muyum yoksa öyle yetiştirildim diye mi yapıyorum?" sorusu gece yarıları yastığa gömülüyor.

ahlaklı olmak

din olmadan da mümkün, dinle de mümkün. ama din olmadan daha yorucu çünkü her kararı kendi içinde veriyorsun, "günah" değil "zarar" kavramıyla hesaplaşıyorsun. empati, vicdan, toplumsal sözleşme... hepsi bir araya geliyor ve sen "iyi insan" olmaya çalışıyorsun. bazen dine inanan biri "namaz kılıyorum, ahlaklıyım" diye geçiştirirken, sen "namaz kılmıyorum ama kimseye kırmadan yaşıyorum" diye kendi kendine not veriyorsun. skoru kim tutuyor, bilmiyoruz.

ikisi arasındaki fark

birinde ahlak genellikle dışarıdan gelen kurallar bütünü, diğerinde içeriden şekillenen bir duruş. ikisi de aynı sonuca varabilir: yardımsever, dürüst, adil bir insan. ama motivasyon farklı. biri "tanrı istiyor" diye yapar, öteki "insanlık bunu hak ediyor" diye. hangisi daha üstün? tartışılır. ama şunu unutmamak lazım: dine inanıp ahlaksızlık yapan çok, dine inanmayıp ahlaklı kalmaya çalışan da çok. sonuçta herkes kendi pazarlığını kendi yapıyor içinde.

ruhen çekilen acıların karşılığını aldigi bir hayat seviyor gerçi her yorgun ruh aynı temennileri barındırır

biraz tırmaladı ama değdi (:

bunlar karşıtlık içermiyor. dine inanmayan da ahlak sahibidir. hattâ ahlaksızlık da bir ahlaki durumdur.

psikologlara göre 3 yıl fakat ben katılmıyorum bu görüşe. 3 yılda bir insanın ancak huyunu anlayabilirsiniz yada sadece rutinlerini.