zaman tüneli

vurduğu yerden taksiye binebilirsiniz. arap olmanıza ya da turist olmanıza gerek yok. o kadar uzaktı.

nefes almak ve vermek.

fiziksel aktiviteler mi diye bir ay önce kendimi denedim. 20 yıl önceki halimle aynı performansta boks yapabiliyorum. halterde kilo kaybetmemişim, biraz nefeslensem 100 kiloyu bulurum. geçen “hadi bir deneme atalım” dedik, arkadaşımla 27000 adım attık. vaziyet iyi bence..

ruhsal olarak, eskiden daha idaresizdim, şimdi biraz daha sakinim.

özetle beni daha az şey yormaya başlamış.

en kısa zamanda maldivlere gidip ananızı laciverde boyayacağım

bugün bir adet armut yerken aklıma gelen ağaç. o ağacın dalında büyüyen armut dünyanın en güzel armuduydu. tarlada ve bahçelerde en az 2 3 çeşit daha armut ağacı vardı. ama en sevdiğim ağacın verdiği o armut, ah ah. anlayamazsınız. çıtır, sulu ve tatlı. tazecik. kokusu ve aroması unutulacak gibi değil. ayrıca küçük olduğu için rahat çıkardım. mesela dev gibi bir armut ağacımız vardı. 20 metre. bu ise en fazla 5 metre idi. dik değil yanlara doğru büyümüştü. tam benim için yaratmış yücerabbülalemin.

durduk yere dertlendik. köyüme geri dönmek istiyorum.

psikiyatriste gitmeliyiz.

“kadınların çalışma hayatında yer almasını destekliyorum” diyeceğim, adım popüliste çıkacak ama durum bu.

aslında biz biraz da kurtuluş mücadelemizi, üstelik bilinçsiz bir biçimde bunun için vermişiz.

alaaddinin sinirli ablasını çağırmalıyız

az önce elche ağlarına kendi sahasından balistik füze attı. x.com/i/status/203293887035...

hayat çokadaletsiz lan
sadece yoga yapıp esmemesi gereken hatunlar
barista, garson falan oluyo

kariyer hedefim
en az birini bu hayattan çekip çıkarmak olarak artık

yaş almak

yüksek ses
çocuk sesi
kavga
çok konuşulması

belli ki seslerle ilgili derdim var.

adapazarı’nda bir kar yağardı, dize kadar..
babamlar gece fırında ayva közlerdi.. sokakta bozacılar bağırırdı, babam mutlaka alırdı.

aşağıdaki komşu kızı (tabii küçüğüz) bana ilgi duyardı. küçük odanın kalorifer borusuna aşağıdan metal bir şeylerle vururdu, ben de yukarıdan vurup ona karşılık verirdim.

tanımdan anladığımız kadarıyla gerçekten kafaya sağlam vurmuşlar.

benim için kararsızlık.

yaş ilerledikçe daha kolay karar verebileceğimi sanırdım ama yanılmışım. seçenekler, istekler ve hayaller arttığı için karar vermem zorlaşıyor. en basit konuda, yiyecek/içecek seçiminde bile uzun süre düşünüyorum. bir insanın kahve seçimi 5 dakika sürer mi?*

kararsızlık, obsesif kompulsif bozukluk'un en belirgin özelliklerinden biriymiş.*
diğer belirtilerine baktım, hemen hemen hepsinde "e bu bende de var!!" diye panikledim. yardım, yardım çığlıkları!!!

markasına göre değişir. mesela ben içime genellikle bombay, beefeater veya tanqueray kaçırıyorum, bunlardan bombay tonikle iyi gider, diğerleri sek içim için idealdir. içime cini martini şeklinde sokmak istiyorsam plymouth tercih ederim. eğer almanya veya viyana tarafına yolu düşen olursa da mutlaka monkey 47 isterim, o da içime girince iyi hissettiriyor.

guleuzubirabbinnas melikinnas ilahinnas minşerrilvesvasilhannas elleziyuvesvisufisudirinnas minelcinnetivennas.

rüyalarımda hep bu dua* sayesinde kurtuluşa ererdim. çalışıyor.

bende hiç şaşmaz.

iha var siha var deyin size zarar vermesin.

ben babamın yanında ilk içkimi 45 yaşında içtim. sebep?
1. zaten senede bir veya iki kez alkol alıyorum.
2. düğün dernekteysek şoför benim.
3. bu sefer evdeydik, annemle şarap içtik.

yalnız, alışmamış vücutta da pantolon durmazmış.. ben zaten liseli kız dozunda çakırkeyif oluyorum, yani 2 kadeh şarapla..

o ara teyzemler gelince annem “ziyan olmasın” diye kalan şişeyi de apar topar bana bitirtti mi.. eşek kadar adam, itiraz edip “sonra içeriz canım” desene.. en son “neredeyim lan ben” diyecek kadar ayıldığımda elimde çay tepsisi vardı. bir de bilinçsizliğimden istifade edip it gibi çalıştırmışlar beni.