zaman tüneli

tam şebnem ferahlık sözmüş cidden ya da sagopa kaşmer ya da sezen aksu aforizmatik vasat edebiyatlı şarkı sözü fenalık getiriyor ayh bayılazam

niye 90'lardaki duygusal derinlik yok sonraki on yıllarda?

ne oldu ki o dönemde?

şebo bos yapmis bence.

ufkumda batan güneş bu sabah doğacak mı
kalben ne kadar dertli olacağım kim bilir.

kim bilir dönemi desem...

ağrılar.

bir boyama yapalım dedik, tuval zaten benim yarım kadar. pür dikkat küçücük yerleri taşırmadan boyayacağım diye her yerim kaskatı oluyor. kulunç kulunç oldum. üstelik numaralar yirmiden fazla ve ben daha 3 numarayı boyuyorum. böyle hobiye,... durduk yere yine sinirlendim. gideyim sert fırça darbeleriyle biraz daha boyama yapayım. belki sakinleşirim. oy omzum.

amrigalıların bir lafı var yogi kardeş bildin mi?

emeklilik dönemi.
karar verdim 3 ay sonra emekli olacam gencler.
yeter bu kadar. elden ayaktan dusmeden biraz dunya nimetlerinden faydalanalim.

bazen haklı olabilir ama bazen korktuğun için hayatta kalırsın.

doğum günü kutlu olsun:>

yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin
yarı geceden sonra telefon ettin mi hiç
karanlık adamlar hüvviyetini sordu mu
ben senin olmadığını arıyorum
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
bana ait ne varsa hepsi seni korkutuyor sana ait ne varsa
hiçbiri benim değil
belki ölmek hakkımı kullanıyorum
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
(bkz: attila ilhan)

sanırım çıraklık, kalfalık dönemlerini aştım ustalık dönemine ulaştım. ustalık dediysem de mimar sinan'ın ustalık dönemi gibi eserler verebileceğim bir dönem değil benimkisi. kendimi daha az yıpratıp, daha çok dinleyeceğim, ruhuma sukunet üflediğim bir dönem. artık kesik başlı tavuk gibi ortada çıldırmıyorum. yaşımın ve yaşanmışlığımın verdiği bir durgunluk var üzerimde. demli bir çay gibi kıvamımı alıyorum işte. artık yaşamdan tat alınacak zamanlara gelmişimdir umarım.

sanki hayatı öylesine yaşıyormuş gibiyim . his , şaşkınlık , ve bir çok duyguyu kaybetmiş gibiyim . ne olursa olsun hiç şaşırmıyor , hiç bir şey hissetmiyorum . günlük rutinlerin dışına çıkmayı bile kendime çok görüyorum. tam bir şeylere başlayım diyorum, bir şey beni engelliyor . aslında çok rahat bi konfor alanım da yok , korkup ona sığınsam . galiba kendi içimde büyük bir savaş içindeyim.

çocuk sesine katlanamayış.

allah affetsin çocuk sesi duydukça flash tv'deki sarı bıyık gibi kendimi boğasım geliyor.

hepimizin görevi bayan yazar arkadaşlarımızı güldürmektir. küfürden dolayı rahatsız olup giderlerse kim yong un'ın yanına çıkarım. çok ciddiyim.

sacimi boyadim bekliyorum gerginim tut bakalim modasi gecmis ceri caklit

kaliteli ve markalı hissediyorum.

farkındalığın, seçiciliğin artıyor. anı istifçiliğin artıyor. küçük hesaplara, kavgalara mesafen artıyor.

ben hazırım size anlatsam deli dersiniz ama azrail insan oldu…

üşengeç hissediyorum.
bugün zaten birsürü işim vardı yorgunum, bir de üstüne birkaç hafta önce kendime heyecanla beş aşamalı bir cilt bakım rutini oluşturduğum için kalkıp onu yapmam gerekiyor çünkü baya bir nakit akıttım oraya, boşa gitmesin diye yapacağım. ama nasıl üşeniyorum anlatamam, biri beni tutup yüzümü önce yağ bazlı sonra su bazlı temizleyici ile yıkayıp üstüne tonikle silip serum ve nemlendirici sürse ne güzel olur. tabii bunları kendim yapmak zorundayım, bu yüzden sanırım bir süre daha sabahtan beri yüzümde duran makyajla oturmaya devam edeceğim.*