zaman tüneli

enseye şaplak g.te parmak olmanın lüzumu yok.

dizinin komedi öğesi, ama benim dizide sevmediğim karakterlerdendi. öylesi toksik biriyle uzun süre aynı yerde kalmak sorun yaratabilirdi.

ve "siz kimsiniz" diyalogları efsaneydi:

-siz kimsiniz?
+cinayet büro
-polis misiniz?
+yok cinayet büro'da ben çaycıyım o da tostçu.

alt ligleri de tarasak belki 50 tane barış alper bulmak mümkün ama arda'dan dünyada bir tane daha yok.
vardı aslında, mesela zidane vardı, kroos vardı, dünkü gibi pas atabilen guti vardı, onun bir tık iyisi beckham vardı. bunlar da prime dönemleri için geçerli.
artık yoklar ve sadece bu seviyede arda var. sonuçta 100 civarı sadece real'de maça çıkmış bir futbolcudan bahsediyorsak orada bir duracağız.
40 maça çıkıp koşacak da bir şey olacak diye montella eliyle bekletildiğimiz barış mı?
yoksa arda mi izlemek istediğim?
maçın başından sonuna tabure çekip oturmayı seçse bile arda.
çünkü biliyorum ki etrafında üç rakip varken 10 m2 alanda adamın sağından atıp solundan geçmeye çalışan kabız yerine o 10 m2'de topu çekip orta sahadan gol yapma ihtimali olan bir arda milyon kare milyon tercih edilir.
ayni şeyler çalhanoğlu ve kenan ve biraz da kökçü için geçerli.
ama arda başka.

dizi sandım yarışma çıktı. günümde değilim diye mi oldu bilmiyorum ama 5 dk anca bakabildim. şafak sezer'in kolpaçino'nun son filminde bitik ünlüleri toplaması gibi eskileri toplamışlar, konuşmalar samimiyetsiz.

giray prens dizisine devam edeceğine saçmasapan işlerle meşgul olma moduna girdi herhalde. elindeki işi durdurup başka işe girişten tiplere ayar oluyorum zaten. bence bu seyircine saygısızlık.
dizilerde komik diye bir iki katıldığı programı izlemiştim. oralarda da doğaldan çok ben oldum şımarıklığı ve kasıntı hareketler hissettirmişti zaten. muhtemelen tek değilim böyle düşünen. parladığı gibi silinecek herhalde.

tam kedi babası moddayım bugün ya neden ben de anlamadım anasını satayım.

sabahtan beri kediyle oynuyoruz, yatırıyorum göbeğini öpüyorum falan.

yanlarımın ağrıdığını hissediyorum.
kronik bi sekilde yanlarim agriyor. .boyle kendimi cok iyi hissettiğimde bile yanlarım ağrıyormuş gibi hissesiyorum.

bu tişörtle olan tüm fotoları paylaşıyorum.. nasıl bir denk gelmedir bu..

tam şebnem ferahlık sözmüş cidden ya da sagopa kaşmer ya da sezen aksu aforizmatik vasat edebiyatlı şarkı sözü fenalık getiriyor ayh bayılazam

niye 90'lardaki duygusal derinlik yok sonraki on yıllarda?

ne oldu ki o dönemde?

şebo bos yapmis bence.

ufkumda batan güneş bu sabah doğacak mı
kalben ne kadar dertli olacağım kim bilir.

kim bilir dönemi desem...

ağrılar.

bir boyama yapalım dedik, tuval zaten benim yarım kadar. pür dikkat küçücük yerleri taşırmadan boyayacağım diye her yerim kaskatı oluyor. kulunç kulunç oldum. üstelik numaralar yirmiden fazla ve ben daha 3 numarayı boyuyorum. böyle hobiye,... durduk yere yine sinirlendim. gideyim sert fırça darbeleriyle biraz daha boyama yapayım. belki sakinleşirim. oy omzum.

amrigalıların bir lafı var yogi kardeş bildin mi?

emeklilik dönemi.
karar verdim 3 ay sonra emekli olacam gencler.
yeter bu kadar. elden ayaktan dusmeden biraz dunya nimetlerinden faydalanalim.

bazen haklı olabilir ama bazen korktuğun için hayatta kalırsın.

doğum günü kutlu olsun:>

yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin
yarı geceden sonra telefon ettin mi hiç
karanlık adamlar hüvviyetini sordu mu
ben senin olmadığını arıyorum
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
bana ait ne varsa hepsi seni korkutuyor sana ait ne varsa
hiçbiri benim değil
belki ölmek hakkımı kullanıyorum
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
(bkz: attila ilhan)

sanırım çıraklık, kalfalık dönemlerini aştım ustalık dönemine ulaştım. ustalık dediysem de mimar sinan'ın ustalık dönemi gibi eserler verebileceğim bir dönem değil benimkisi. kendimi daha az yıpratıp, daha çok dinleyeceğim, ruhuma sukunet üflediğim bir dönem. artık kesik başlı tavuk gibi ortada çıldırmıyorum. yaşımın ve yaşanmışlığımın verdiği bir durgunluk var üzerimde. demli bir çay gibi kıvamımı alıyorum işte. artık yaşamdan tat alınacak zamanlara gelmişimdir umarım.

sanki hayatı öylesine yaşıyormuş gibiyim . his , şaşkınlık , ve bir çok duyguyu kaybetmiş gibiyim . ne olursa olsun hiç şaşırmıyor , hiç bir şey hissetmiyorum . günlük rutinlerin dışına çıkmayı bile kendime çok görüyorum. tam bir şeylere başlayım diyorum, bir şey beni engelliyor . aslında çok rahat bi konfor alanım da yok , korkup ona sığınsam . galiba kendi içimde büyük bir savaş içindeyim.