zaman tüneli

çocuk sesine katlanamayış.

allah affetsin çocuk sesi duydukça flash tv'deki sarı bıyık gibi kendimi boğasım geliyor.

hepimizin görevi bayan yazar arkadaşlarımızı güldürmektir. küfürden dolayı rahatsız olup giderlerse kim yong un'ın yanına çıkarım. çok ciddiyim.

sacimi boyadim bekliyorum gerginim tut bakalim modasi gecmis ceri caklit

kaliteli ve markalı hissediyorum.

farkındalığın, seçiciliğin artıyor. anı istifçiliğin artıyor. küçük hesaplara, kavgalara mesafen artıyor.

ben hazırım size anlatsam deli dersiniz ama azrail insan oldu…

üşengeç hissediyorum.
bugün zaten birsürü işim vardı yorgunum, bir de üstüne birkaç hafta önce kendime heyecanla beş aşamalı bir cilt bakım rutini oluşturduğum için kalkıp onu yapmam gerekiyor çünkü baya bir nakit akıttım oraya, boşa gitmesin diye yapacağım. ama nasıl üşeniyorum anlatamam, biri beni tutup yüzümü önce yağ bazlı sonra su bazlı temizleyici ile yıkayıp üstüne tonikle silip serum ve nemlendirici sürse ne güzel olur. tabii bunları kendim yapmak zorundayım, bu yüzden sanırım bir süre daha sabahtan beri yüzümde duran makyajla oturmaya devam edeceğim.*

ben normal değilim… ben zebra ile devenin yanlış anlaşılmış bir nikah töreninden arta kalan kanguruyum.

bunu söylerken ciddiydim. çünkü sırtımda görünmez bir kambur hissediyorum, ama aynı zamanda iç dünyasında çizgili bir düzen arıyorum. ne çölde hörgücüme besin biriktirip saatlerce yürüyebiliyor ne de savanada su içebiliyorum… en fazla mahallede bakkala gidip geliyorum, o da evde bir eksi var ise.

tansiyonum yükseldikçe kendimi daha çok kanguru gibi hissediyorum. zıplamak istiyorum ama dizlerim izin vermiyor sonuçta 50'ye yakınım . hayat zaten öyle değil mi? insanın içi sıçramaya hazır, dışı otur aşağı diyen bir mendebur....

“hayatta her şey insanlar için…
bazen severken ayrılmak zorunda kalırsın. mecbursundur.
çünkü sevmek, illa birlikte olmak değildir.
ama unutmak da değildir…
içinde bir yerde hep kalır.
ve sen, uzaktan da olsa iyi olmasını dilersin.
herkes beceremez bunu.
bu, iyi kalpli insanların işidir.”

kendi doğası olan ve kafasına göre takılan organ, başımızın belası, türkler 17 devlet kurduysa valla bunun yüzünden. eğitmek gerekir.

küfür küfürdür samimiyet baska bir sey.

#3937712
hocam bi 3-5 sene daha düşünseydin ya, beklerdik :d

bence öyle sövmek serbest olsun ya ne olur…

yine erkek zannedildiğim bir sözlük günü oldu. abi bıyıklarım var diye beni neden örseliyorsunuz? hiç mi bıyıklı kadın görmediniz lan! özetle üzdünüz.

bugün ekibi topladım kahvaltıya götürdüm. normalde ben kahvaltı yapmam. kendi alışkanlığımı kenara koydum bir güncük. samimi bir ortam oluştu. insanlar bir şeyler yerken birbirine karşı daha anlayışlı oluyorlar sanırım. kalpler yumuşuyor. sonuç olarak üç gönül alma ve biraz kalori fazlalığıyla günü tamamladım. bugünün işe karşı motivasyonlarını artırdığını düşünüyorum, durumdan memnunum..

ay çok gerginim imdat. birkaç saat sonra havalimanına gideceğim arabayı nasıl park edeceğimi düşünüyorum şaka değil… mevcut stresim yetmiyormuş gibi l park kabusunun stresine giriyorum. l park benim için çok zor ya. bak paralel parkı yer çok az bile olsa aşırı iyi yapıyorum ve zaten istanbul’da en çok kullanılan park bu ama l park beni öldürüyor.

olm ben sakinken zor yapıyorum bir de bu stresle nasıl yapacağım kafayı yiyeceğim. birkaç saat uyuyayım dedim parkı düşünmekten uyuyamıyorum…
hem gece, hem sanırım yağmur var ay imdat. of birinden yardım isteyeceğim ya. hatta ineceğim “abi kurban olim sen park et” diyeceğim. erkekler zaten araba konusunda yardım etmeye bayılıyorlar. çok biliyorlar ua anasını.
of evet biliyorlar….

bende de çerez tüketiminde artış yapıyor sözlük itişmeleri*. ertesi gü
n ekmek yemeyerek dengeliyorum yoksa şişer gider göbek.

şebnem ferah'ın "korkarak yaşıyorsan" adlı şarkısında bahşettiği tespittir.

aslında bana göre korkmakta bir sakınca yoktur. insan korkabilir hatta çoğu zaman korkmalıdır da. hayatta kalabilmemizin bir sebebi de korkudur zira fakat; korkmak demek, değil ki hiç hareket etmemek. hepimizin korkuları, kaygıları, güvensizlikleri var. insanız nihayetinde. maharet de hiçbir şeyden korkmamak değil, korkularına rağmen harekete geçebiliyor olmaktadır. risk dediğimiz şey her zaman ve her koşulda mevcuttur, oranı degişkendir.

şu anki olduğum "ben"i buna borçluyum sanırım. aşırı öz güven eksikliği yaşadığım, korktuğum, geride durdugum dönüm noktaları yaşadım. fakat geride dururken bile hareket alanı açmaya cesaret ediyordum. bu cürretkarlığım sebebiyle belki de, doğduğum ev kaderim olmadı.

hürrem sultan'ın da buyurduğu üzere: "unutma mihrimah, sadece aptallar korkusuz olur."

bak böyle yazdıkça daha yakışıklı oluyorsun sanki.

iyi yayınlar patagonyalı şarkılar çok iyi olduğu için yayın sonuna kadar buradayız mecbur