zaman tüneli

(bkz: yeme yeme)

benim gözümde hırsızdır.

yani evime gelse, çok kıymetli bir antika eşya görse (mesela babamın çini aldığı yurtdışı müzayede evi 5-6 sene önce kabe anahtarı olduğu iddia edilen anahtarlar sattı), bence yağmalardı.

onun için bugünkü bahane dini obje olması, yarın bir kilo altın olması, 10 sene sonra bir toplu iğne olmasıdır, bence.

siz seçin kral ve kraliçeyi. soytarı zaten hazır. başkasına kaptırmam. bir de vezir bulursak tamam bu iş. kingdom of the normal sözlük.

bir david robert mitchell filmi. başrollerinde anne hathaway ve ewan mcgregor ' oynadığı filmin gösterim tarihi 14 ağustos 2026.

bir yaşıma daha girdim. etti 62.
davşan yapam bari.

valla 1+1 evim var burada bile kral olamadım hatta kiracıyım, geldiğimden beri de şu şehre iki buçuk sene oldu daha rahat yüzü görmedim. tacı da, tahtı da, makamı mevkiide yerin dibine batsın. sahilde bir kaç bira içip, bir kaç güzel hatun öpüp gidecektim, işler saçma sapan bir hale geldi. tanrıdan dileğim bu kadar dilekti ama onu bile çok gördüler…

hani bulmacalarda sıklıkla sorulur. boru sesi ti, ergen sesi de anneaaa!!
ah yavruşum ah, ben bu çocuğu dokuz ay karnımda, on dört sene tepemde taşıdım ama şu son altı aydır evin içinde bir elyın ile yaşıyor gibiyim.

geçen gün odasına daldım (tabii dalmak dediğim, önce kapıda üç kere destur! allahu ekber! çekiyorum çünkü içeride neyle karşılaşacağın meçhul.) odanın havası zaten ağır vasıta garajı gibi kokuyor. ter, bayat mısır cipsi ve ben büyüdüm artık ya hırsı birbirine karışmış.

bizimki yatağa uzanmış, oyuncu kulaklıkları kafada, sanki bana dünyayı kurtarıyor. "oğlum" dedim, "hadi kalk da bir ekmek alıver, baban gelir birazdan."

bana bir bakışı var, sanırsın ekmek almaya değil de sibirya sürgününe gönderiyorum. o ergenlikten çatallanmış sesiyle bir "anneaaa" dedi ki, sanırsın içeride öküz boğazlıyorlar.

"anneaaa, şu an olmaz, çok önemli bir şeyin ortasındayım!"

"neyin ortasındasın evladım..?" diyorum. ekrana bakıyorum. bir tane adam bir kutunun üstünde zıplayıp duruyor. "strateji yapıyoruz ya anne, ekip işi bu, sen anlamazsın" diyor. bak bak, yirmi yıllık ev hanımıyım, ben o baban denilen hergelenin her türlü stratejisini çözmüşüm, sen anlamazsın diyor bana sıpa!!

dedim ki, "bak çocuum, o stratejiyi birazdan ben terlikle kuracağım, ıskalamam da ha!"

kalktı, hazırlanmak için tam o sırada aynanın karşısına geçti. dakikalardır ekmek almamak için can çekişen çocuğun aynada tek bir sivilcesini gördü diye dünyası başına yıkıldı. ışığı açıyor, kapatıyor, yan dönüyor, amuda kalkacak neredeyse o sivilceyi görmemek için.

"anne" diyor, "hayatım bitti benim. yarın okula gidemem ben bu yüzle."

"oğlum" dedim, "alt tarafı minicik bir nokta, kimse görmez."

bir hışımla, "senin için söylemesi kolay anne, senin prestijin söz konusu değil!" diyor.

yahu senin prestijin daha dün bakkalın önünde bisikletten düşüp "anneee" diye ağlarken neredeydi? şimdi kapı eşiğinde boyu boyumu geçti diye bana aristokrat kesiliyor. ekmeği ben aldım geldim tabii, ne yapayım..? mutfağa geçtim, arkasından söylendim. "vay efendim biz böyle miydik, biz büyüklerin yanında ayak uzatmazdık..."

beş dakika sonra mutfağa süzüldü. o aslan parçası, o strateji dehası, o prestij sahibi delikanlı gitti yerine kedi yavrusu geldi. kolumun altına girdi, "anne yaa" dedi, "kızartma mı yaptın sen? mis gibi kokmuş."

işte o an bütün sinirim, stratejim falan yerle bir oldu. bir bakışıyla yine beni anne moduna soktu ya, asıl deha bunlar bence..

pek kız arkadaşı olmamış hatta neredeyse hiç olmamış bir erkek kişi olarak %100 katıldığım önerme. şu hayatta kadınlardan daha estetik olan başka bir şey yok, nasıl bir dizayn bu bilmiyorum ama her gün bir başkasına kapılıyorum. beni büyüleyenlere sözüm yok, onlar da güzel ama hatun kişisinin kendini bileni ve kendisiyle barışık olanı erkek adamı evinin kralı yapar. başka krallığa da gerek yok sanırsam. tek elle değil iki elle girdim başlığı:)

iki sene önce "bundan bir şey olmaz" denilerek kenara itilen, eğitimi yarım, prezentabllıktan uzak o kız çocuğunu kadroma dahil ettiğimde herkese meydan okumuştum. "ben yetiştireceğim, okulunu bitirmesine önayak olacağım, bana bırakın" dediğimde arkamdan gülenlere, onu ezenlere karşı durdum.
​bugün öğrendiğim ise; o gün uğruna herkesi karşıma aldığım kişinin, bugün ayağımı kaydırmaya çalışan ilk kişi olması. insanların bitmek bilmeyen nankörlüklerinden, çiğ hırslarından ve küçük hesaplarından çok yoruldum sözlük. şu an yapmam gereken şey ona kapıyı göstermekken, ben oturmuş ağlıyorum.
​kariyer basamaklarında çok şey öğrendim de; şu "deveye diken, insana..." ile başlayan ya da "acıma yetime..." diye öğüt veren o gaddar ama haklı çıkan insan modelini bir türlü öğrenemedim. bana da yazıklar olsun.

profil fotoğrafım :).

donald sutherland, 1969'da yugoslavya'da altı gün boyunca omurilik menenjiti nedeniyle hastanede kaldı. hastalığı o kadar şiddetliydi ki, doktorlar karısına zaten ölmüş olduğunu söylediler. bu sırada metro-goldwyn-mayer, kelly's heroes filminde onu yeniden kadroya alıp almayacağına karar vermeyi bekliyordu. stüdyo bir savaş filmi bekliyordu. sutherland ise oksijen için mücadele ediyordu.
25 kasım 1969'da vis adası yakınlarında film çekimi sırasında fenalaştı. ekip üyeleri onu zagreb'deki bir askeri hastaneye götürdü; burada ateşi 40 dereceye çıktı ve tansiyonu düştü. hemşireler onu bir izolasyon odasına aldılar ve yönetmen brian g. hutton'a, "onun geri dönmesini beklemeyin" dediler. sutherland bilinci gidip geliyordu. anılarında, "ölmüştüm. bu dünyaya ait olmayan sesler duyuyordum" diye yazdı. hastane kayıtlarında "kritik, tepkisiz" olarak işaretlendi.
londra'ya döndüğünde, eşi shirley douglas yapım ofisinden bir telefon aldı ve kocasının "vefat ettiğini" öğrendi. bu bilgi, hastanenin ilk raporundan geliyordu ve doktorlar düzeltme yapmadan önce ona ulaşmıştı. bavuluna siyah bir elbise koyarak yugoslavya'ya uçak bileti aldı. saatler sonra büyükelçilik tekrar iletişime geçti ve kocasının hayatta olduğunu ancak "hızlı iyileşmesinin olası olmadığını" söyledi.
sutherland altıncı günde boğazında bir tüple uyandı. doktora, "filmi bitirebilir miyim?" diye sordu. doktor ona baktı ve "ayakta durabilirsen, deneyebilirsin" dedi. ertesi sabah ayağa kalktı ve iki hafta sonra, yirmi kilo daha hafiflemiş halde, bileğinde hala hastane bilekliğiyle sete geri döndü.
sözleşme gereği rol için 40.000 dolar alıyordu ve stüdyo, hastalığı sette meydana gelmediği gerekçesiyle tıbbi masraflarını karşılamayı reddetti. o da eve uçmadan önce faturayı kendi cebinden ödedi.
donald sutherland sadece menenjitten kurtulmakla kalmadı. stüdyonun neredeyse onsuz devam ettireceği bir filme geri dönmek için ısrar etti ve başladığı işi başkasının bitirmesine izin vermeyi reddetti.

adımın yazılmasını beklemediğim başlık.

alem buysa krallık bize yakışmaz zaten, qıps.

bu tavırlarda 5-6 yuzır var. muhtemelen ergen veya gelişmemiş kişilikler. önce psikoloğa gitsinler. psikologlar da ekmek yesin. yanımda çalışan olsalar işten atarım bu tipleri. faydasızlar, entrylerine bakın anlarsınız.

kadın komedyenlerin hiçbiri komik değil maalesef. linçlemek yerine "olmaz zorunda da diil ztn.s" diyip geçerseniz mutlu olurum.

ulan adamlar sapık epsteine göndermiş bir sey olmadi kadına ceza vereceklermiş

kâbe'de hacılar sadece hu demiyor anlaşılan.

10 yıldır duymadığım tabir. burada görünce bi aile evine gitti kafam.