zaman tüneli

rahmetli lapsekili tayfur hepsini ezer geçer. adamda bir ses vardı, kobra murat'ın programını bile izletiyordu. allah bilir kaç oktavdı. toprağı bol olsun.

(bkz: türkçesi varken)

yabancı dilden geçmiş bir çok kelime yanlış kullanılıyor ve günlük dile o şekilde yerleşiyor. gülgün feyman bile günlük hayatta mütevazi diyor olabilir. *

gs körfez balıklarının içinden geçecektir çok havaya girdiler sabah erken uyanan gs kafa tutuyor

29. hafta mücadelesi, başlama saati 20:00, hakem oğuzhan çakır.

4 puan farkı korumak için mutlaka kazanmalıyız. cezası biten apo dönüyor, maskeli süvari gene yok. bence yine icardi'yi yedek oturtup forvette barış ile başlamalıyız. fazla söze gerek yok şampiyonluk yolunda son 6 maç, puan kaybı lüksü yok. her maç gibi bu maçı da kazanmak zorundayız. ayrıca ilk maçta kendini bir halt sanan singo'ya terbiyesizlik yapan kekoyu da unutmayıp haddini bildirmeli hem taraftar hem de oyuncular. bence maç öncesi serominosinde hiçbir oyuncumuz el sıkışmayıp muhatap olmamalı.

mütevazo

israil birilerinin oy toplama aracıdır. çok da şeyyapmaya gerenk yok.

bizde derdimiz var sanıyoruz...
çok acı bir durumdur, ben uzaktan ilişkide bir kaç gün haber alamadım baya kötü olmuştum lan, bir ara hangi konuydu hatırlamıyorum ama onunla alakalı mevzuydu, mesajlaşırken ağlamıştım. artık kuşlar mı söyledi bilmiyorum ağladığımı anlamıştı. bir keresinde de sesi kötüydü o an kalbim çok garip olmuştu. bu yazıları yazarken gözlerim doldu, ben unutmadım mı oğlum bu kızı, ya ne güzel unuttum sanıyordum. iyi ki yaşadım ama, hep mutlu olmasını isterim mesela. çünkü yavaş ve sessiz bir bitiş oldu. onunda sebebi benimde işte...
neyse hayat acımasız gerçekten...

bacağında yazan aut viam inveniam aut faciam yazısı dışında bir de diğer bacakta birbirine dolanmış kadın ve erkek dövmesi var.

niye bacak derseniz kendim yaptım çünkü.

(bkz: teröriste terörist demeyen de teröristtir)

birilerinin ezildiğini, yok sayıldığını ya da yok edildiğini savunurken benzer acılar, benzer kaderler ve kederler yaşayanları sırf belli bir etnisiteye dahil olmadığı için görmezden gelip arkasından sosyalist, komünist naraları atmak ne kadar da ikiyüzlü bir yaklaşım.

kadim türk töresinde kadın varlığı ile çok kutsal addedilmiş. ne zaman ki türkler orta doğulu kavimler ve dinle tanışmışlar kendi törelerini inkar edip kadını ikşncilleştirmiş.
şimdi ise türk toplumunda kadın özgürlüğü savunan gruplar törenin dnaya işlemiş olmasından da kaynaklı garipsiyor. fakat orta doğulu olanlar için bu büyük başarı. ve yine orta doğulular için bu başarı ajitasyon ve propaganda aracı olmak zorunda çünkü bir kısım erkek bundan faydalanmak zorunda!

(bkz: disenchantment)

kırılır ama eğilmez hayallerimiz var. her seferinde yenisini yapıp en sert şekilde kırmaktan korkmadığımız.

flood gerekçesi ile silinen bir entrym vardı burada, yok etmişler.*
önce sağlık, sonra da entry onların olsun, gene yazarız.
"tayfasını böyle yerlerde de görmek isteriz." dediğimiz bir entry için rollenen tayfaya soralım: hayrola kötü bir şey mi dedik?*
yalnız çarpıcı bir gerçek var ki; birileri bazı açılardan dezavantajlı olduklarını daha iyi anlatamazdı. 140jurnalciyi getirmişler burada örnek vermişler. 140jurnalci kim mi? araştırın görürsünüz.
kaldı ki aynı rollenen tayfa iyiden iyiye belli ettikleri üzere "türk sistemi"ni kendilerine rol model almışlar ancak uygulamasını sözle saldırarak yapacak kadar da dezavantajlı olduklarını serivermişler ortaya.
defalarca sorulan ve cevap dışında her şeyin duyulduğu şeyleri yazmayacağım veya sormayacağım burada.
ancak güzel ülkemin nadide parçası edirne'ye uzanmaya kalkmak, kendi altı boş tezlerini savunmak için gibi gözüküp yapılan ad-hominemi gizleyememesi ile taktiklerindeki tutarlılığın hangi seviyede olabileceğini göstermesi bakımından çok net veriler sunuyor.
hele ki diğer türk ülkeleri örneği ile beni benden alan savunma çabası kelimenin tam anlamıyla sefilce.
keşke bahsi geçenleri (isim vermeden de anlaşılacak gerçi) vahşice katledilip taşların altına gömülen minicik bir kız çocuğu için de tepki verirken görseydik.
mesela aylardır kaybettiği evladı için tek başına adalet arayan baba için görseydik.
evladının tek suçu(?!?) pazara gitmek olan bir annenin feryatlarına kulak verirlerken görseydik.
daha geçen ay 8 mart günü keşke gündeme gerçekten kadın hakları için geldiklerini görseydik.
mesela 8 martta kendi görüşlerinden olmayan bir kadını sürü halinde sıkıştırıp gördükleri reaksiyon ile bir de rezil olmalarıyla görmeseydik.
görüldüğü üzere konunun genel bir düşmanlıkla alakası var.
ancak kimin kime genel bir düşmanlığı var, işte o besbelli.

üstüne söylenecek çok şey var ama yine de kalp kırıklığından iyidir.

çünkü, kişi burada kendi iç bilgeliğine ihanet ediyordur ve bu düzeltilebilir bir şey.
tamamen yanılmayı istememekle alakalı.

insan bazen bir şeye bakar ve o bakış sadece “güzel” diye geçiştirilecek bir şey olmaz. fotoğraf çekip, “aa ne kadar hoş” deyip yürümeye devam edemezsin. birden içine doğru bir çöküş olur. kalp tekler, hızlanır, nefes daralır, vücut sanki “dur bir dakika, bu neydi şimdi?” der. işte stendhal sendromu tam olarak bu. estetik bir şey karşısında bedenin fiziksel olarak isyan etmesi. baş dönmesi, kalp çarpıntısı, dizlerin boşalması, bazen gözlerin dolması... kulağa tiyatro gibi geliyor değil mi? ama değil.

floransa’da yaşamış adam bunu. kiliseleri gezerken, bir freskin önünde, bir heykelin karşısında birden duruvermiş. yürüyemiyor, duvara yaslanmak zorunda kalıyor. kalbi deli gibi atıyormuş, başı dönüyormuş. tek bir tablo değildi mesele. üst üste biniyordu her şey. rönesans’ın ihtişamı, yüzyılların ağırlığı, kendi yalnızlığı, hayattaki bütün arayışları... hepsi aynı anda üstüne çullanıyordu.

ben ilk duyduğumda içimden “ulan iyi anlatmış, ama abartmış biraz” demiştim. sonra bir gün, hiç beklemediğim bir anda, kendi başıma yaşadım benzerini. ne olduğunu tam hatırlamıyorum bile. belki bir şarkıydı, belki bir fotoğraf, belki bir sokak köşesinde ansızın karşıma çıkan bir ışık... ama o anda sadece o an yoktu. içimden uzun zamandır sessizce bekleyen bir şey fırladı çıktı. geçmişten bir acı, bir özlem, yarım kalmış bir duygu... hepsi bir anda üst üste geldi. fazla geldi. boğazım düğümlendi, gözlerim doldu, bir süre olduğum yerde kalakaldım. o zaman anladım ki mesele güzellik değil aslında, yoğunluk.

insan sadece bakmıyor çünkü. baktığı şeye kendi biriktirdiklerini de döküyor. aynı tabloya bin kişi bakar, bin farklı şey görür. kimisi sadece fırça darbelerini görür, kimisi renklerin dansını. ama bir kişi de kendi yarasına, kendi mutluluğuna, kendi boşluğuna denk gelir. ve o denk gelme hali çok ağırdır. taşır insanı.

stendhal sendromu bana hep şunu hatırlatıyor: bazı şeyler bizi güzel olduğu için değil, içimizde hazır bekleyen bir yere dokunduğu için sarsıyor. dışarıdaki ne kadar muhteşem olursa olsun, içeride o kapı aralık değilse hiçbir şey olmaz. o kapı aralandığında ise kontrol sende değildir artık.

bu yüzden biraz da şans işi gibi geliyor bana. her gün olmaz. her tabloda, her şarkıda, her manzarada olmaz. ama olduğu zaman geçiştiremiyorsun. çünkü o anda gördüğünden çok, hissettiğin şey büyüyor içinde ve biz insanlar her zaman hissettiği kadar güçlü olamıyor maalesef.

bilmekle uygulamak arasında kalmış kişi.

(bkz: elias canetti)
(bkz: körleşme)

prof. kien gibi perişan ederler sizi yapmayın.

psikologlarda insandır ve onlarda başka psikoloğa/psikiyatriste gidebilirler.

ruhun simyası.

adeta insanın içindeki karanlık yanları alıp ışığa çevirmeye yarayan bir imbik.

terzi kendi söküğünü dikemediği gibi psikolog kendi öfke kontrolünü yapamıyor sanırım.

bir de kelin ilacı olsa başına sürer diye bir söz var. o yüzden bu psikoloğa para vermemek en doğrusu olacaktır sanırım. adını falan verin de yanlışlıkla eline düşmeyelim.*