zaman tüneli

bu şarkı, müsebbibi olduğumuz mağduriyetlerden dert yanmak gibi bir şey sanırım. ya da durum tespiti yalnızca. her neyse, çiğdem talu ve melih kibar'ın harika şarkılarından biri olarak bilirim ve elbette müsebbibi olduğum mağduriyetlerden birine parmak basmasıyla.

33 sene önce çok korkunç bir olaydan dolayı yazılan şiir. o zamandan bu yana da tüm acıları en iyi anlatan şiirlerden birisi.

"yaşamak bu yangın yerinde
her gün yeniden ölerek

zalimin elinde tutsak
cahile kurban olarak

yalanla kirli havada
güçlükle soluk alarak

savunmak gerçeği, çoğu kez
yalnızlığını bilerek

korkağı, döneği, suskunu
görüp de öfkeyle dolarak

toplanıyor ölü arkadaşlar
her biri bir yerden gelerek

kiminin boynunda ilmeği
kimi kanını silerek

kucaklıyor beni metin altıok
"aldırma" diyor gülerek

"yaşamak görevdir bu yangın yerinde
yaşamak, insan kalarak"

zülfü livaneli yorumunu çok içten buluyorum.

bazen sözlükte kendimi grup terapisinde gibi hissediyorum.
evet... maalesef ben de 32 senedir hayır diyemiyorum... başlarda küçük şeylerdi... "bir lokma daha ye" ile başladı. sonra "elin değmişken şunu da yapar mısın?", "borç verir misin?"....
bu arada bir kere bursa'ya arkadaşımı ziyarete gittiğimde parkta sigara içmek için durdum. bir amca "cenazemiz var gel bi lokma ye, bir de dua et" dedi. hayır diyemediğim için hiç tanımadığım insanların içine girip pide yiyip kalkmıştım. 3 yaşında çocuk musun? ne mana? (hıyarım var diyene tuzla koşmak deyimi de kullanılabilir ama tercih etmedim) hep derler zaten sen bu yaşa kadar iyi yaşadın diye. neyse.
şimdi değiştim ve geliştim. en azından yakın çevreme bir şey istediklerinde "bunu yapacağıma olan inancın göz doldurdu" diyebiliyorum...
başaracağım sözlük başaracağım...
(alkışlayalım lütfen)

büyük aydınlanma. tolstoya göre her şeyin farkında olmak hastalık olabilirmiş. o yüzden insanda merak ve şaşırma duygusu her zaman olmalıdır. ama hayat insanlardan zamanla bu duyguları alıyor. kimisi buna tecrübe, kimisi farkına varma, kimisi aydınlanma diyor. konu farketmeksizin o ilk farkına varma olayı insanı düşündürüyor ve alıp götürüyor. orda da derin bir kendinle yüzleşme ve muhasebe başlıyor. bu derin yüzleşmenin sonunda sen sağ olarak çıkıyorsun ama kimseyi kafanda sağ olarak çıkarmıyorsun. ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

fotoğraf makinesinin yaygınlaşmasıyla, çoğunlukla ressamların teknolojinin mesleklerini ellerinden almaması için geliştirdiği bir akımdır. yani fotoğraf makinesinin çekemeyeceği şeyler resmetmeye çalışmışlardır. teknolojinin insanı daha yaratıcı olmaya zorladığının örneğidir.

bu da benim ulan. maalesef bu enayi de benim.

banka çağrı merkezi müşteri temsilcilerine 1-2 dakika direnebiliyorum max mesela. ya da bir tişört-parfüm vb aldığımda kasiyer 2 alana bir bedava, bir tane daha almak ister misiniz dediğinde hiç direnmiyorum. geçenlerde de bim'de kasiyer kampanya indirim mindirim diye tambol çikolata sattı mesela, prim alıyorlardır diye onu da aldım.

fısıltıyı sese çevirmek olarak da özetlenebilecek zahmetli iş.

öncelikle dünyadaki bir anten aracılığıyla, bize ulaşan dalgaları, yani sinyalleri toplamamız gerekiyor. bu sinyaller bize gelene kadar çok fazla ortalıkta dolaştıkları için, antene ulaştıklarında epey zayıf oluyorlar ve tabii ki de izole şekilde gelmiyorlar. başka sinyallerle karışmış oluyorlar. bunlar uzay kaynaklı da olabilir yer kaynaklı da. o nedenle istediğimiz sinyali gürültü adını verdiğimiz diğer sinyallerden ayırmamız ve zayıf olduğu için biraz da yükseltmemiz gerekiyor.

bunu yaptıktan sonra sinyalin sahip olduğu yüksek frekansları biraz daha anlaşılır seviyeye indirmek gerekir. ne demiş ünlü düşünür cem yılmaz: insan yiyecek bunları, küçük yap biraz! bunu yapma nedenimiz, bu yüksek frekanslara sahip sinyallerin aşırı hızlı olması ve bilgisayarımızın bu hıza yetişemiyor olması. bu arada araçlar sürekli hareket hâlinde olduğundan doppler kayması da yaşanır sinyallerde. bunun da düzeltilmesi gerekir.

bununla bitmiyor. analog veriler kolay bozulduğu için bir de dijitale dönüştürmemiz gerekiyor bu sinyalleri. yani 0'lara ve 1'lere çeviriyoruz. bilgisayarımızın da en sevdiği dil bu, malum. böylece bunları istediğimiz kadar kopyalayabilir ve üzerinde işlem yapabiliriz. bozulmadan dayanır bu şekilde.

bu adımı da hallettikten sonra demodülasyon adlı işleme geçiyoruz. burada olan şey, gelen mesajın istasyonda trenden inmesi gibi bir şey. sinyalle bize ulaşan bilgiyi taşıyan arayıcı, elektromanyetik bir dalga. dolayısıyla sinyali bu dalgadan ayırmamız, yani trenden indirmemiz gerekiyor. bunu da yaptıktan sonra, sinyalin bize gelene kadar bozulmuş olan kısımlarını düzeltmemiz gerekiyor. bunu da yaptıktan sonra son olarak verileri birbirinden ayırıyoruz ki hangi parça neyi gösteriyor anlayabilelim. sonuçta uydulardan bize farklı bilgiler geliyor. kimi zaman bir fotoğraf atıyorlar, bazen de kendi durumlarıyla ilgili sıcaklık verisi gibi bilgiler gönderiyorlar.

***

buraya dek anlattıklarım uydu verileriyle ilgiliydi. bir de derin uzay sinyalleri var. evrenin herhangi bir yerindeki bir cisimden gelebiliyor bunlar. temel mantık aynı ama yine de bazı nüanslar var. öncelikle bunlar oldukça zayıf sinyaller çünkü çok daha uzun yoldan geliyorlar. bu yüzden bu işlerde en önemli şeylerden biri olan sinyal/gürültü oranı bunlarda çok düşük. yani gürültü, sinyalin yanında çok yüksek kalıyor. radyo teleskoplarda gördüğünüz çanakların o kadar devasa olmasının nedeni bu aslında.

ikinci sorun zamanlama. bu sinyaller anında alıp hemen işleyebileceğiniz sinyaller değil. önce kaydediliyorlar, sonra üzerinde çalışabiliyoruz. başka bazı farklılıklar daha var ama o kadar detaya girmeye gerek yok. ana hatlarıyla konu bundan ibaret.

at olur da depmeznği?

yar dediğinğ opmeznği?

yarinğ optüü yerdeeeeeğ!

gırmızı guller bitmeznği?

aniden geliyor abi, engelleyemiyorum kendimi, masa darbuka oluyor, ben söylüyorum millet zincirlerini kırmışçasına oynuyor g*t kıra kıra, devlet dairesiyiz ulan biz, biraz ciddyet!

genellikle hoşlanmadığım sözlerdir. takılı kalması durumunda adına earworm denen bir lanete dönüşebilir. herhangi bir şarkının zihinsel yüke dönüşmesinin tatsızlığı karşısında, kendinizi sözleri unutmanın yollarını ararken bulabilirsiniz. şarkıyı baştan sona dinlemek, dikkati farklı bir şeye yönlendirmek, tüm dikkati şarkıya yönlendirmek ve daha bir sürü çözüm önerisi olsa da denenmesi durumunda birçoğunun işe yaramadığını görmek çok da şaşılası değil. zira şarkı isterse lütfedip gider, istemezse bizi günlerce meşgul etmekten çekinmez; onu unutmak ne haddimize! ben yine de birçok yolu denemiş ve şarkının bana hissettirdikleri hakkında bir şeyler yazınca rahatladığımı deneyimlemiştim. çok rahatsızlık duyulan bir konu haline geldiyse bence bu yöntem fena sayılmaz.

hayır demek kötü hissettiriyor, evet demenin sınırlarını zorlamaya çalışıyorum her zaman. üç harfli marketlerdeki tavuk sucuk indirim de alır mısınız a bile zor hayır diyorum. evet demek de tam tersi iyi hissettiriyor.

bi bıkkınlık, bi yılgınlık, bi boş vermişlik var üstümde. çabaladığım, emek harcadığım, koştuğum şeylere artık adım atacak halim yok. her şey olacağına varıyor. sessizce insanları, hayatı ve kendimi izliyorum.

kim olduğunu biliyorum o'lum!
kendini benden zeki sanma sakın.

ogün sanlısoy - pencere

içimden hiçbir şey gelmiyor.

bugün cenaze törenlerinde imamlar “hakkınızı helal ediyor musunuz?” diye sordu. küçücük yavrular bize haklarını helal edecek mi?

derin bir üzüntü ve utanç içindeyim.

her yanım hayal kırıklıklarıyla doldu, taştı.

#3919186

inna lillahi ve inna ileyhi raciun.

hizmet ücreti.. neyin hizmeti lan???? banka havalesi yapmıyoruz olm bu ne?

temiz ve masumsun.
efendi ve meleksin.
iyi kalplisin.
tam boyle hissiyatlar yaratan cinsli:
-seni tanıyacagımı bilseydim baska turlu yasamıs olmak isterdim evvelinde.

neler neler yedim, kaç kg yedim hiç olmadı. lakin burun ameliyatı* için aç kalmam lazımdı. neyse ameliyat oldu, güya 20 dakikada kalkıp gidecektim eve ama 11 saat sonra girebildim anca. merak edenleri #3074748#3496982 alayım. işte o gün istemsiz kusmaktan ve ögürmektem midem ağrımıştı, sıvı kalmadı midemde. çok rahatsız edici miden boşken kasılıp kasılıp durması. allah insan olan insana yaşatmasın .

anın fotoğrafı tadında suluboya resimler yapabilen ressam. bu alanda dünyanın en iyisi diyebilirim. a noktasından b noktasına doğrusal bir çizgi çizmekten aciz birisi olarak diyebilirim ki bu kadın kesinlikle dünyayı bizim gördüğümüzden çok daha ileri bir seviyede görüyor, algılıyor ve resmedebiliyor. pek çok tablosunun gelirini deprem bölgelerine bağışladığını öğrenince kendisine olan saygım bir kez daha arttı. kim bilir belki o kötü günlerde boğazımdan geçen bir tas çorbada onun da emeği vardı. sağolsun, kalbi de en az resimleri kadar güzelmiş. kendisine sağlık sıhhat huzur ve resimlerle dolu uzun bir ömür diliyorum.