zaman tüneli

(bkz: şakasın)

bizim için sıradan şeylerdi bunlar. ama sinir bozucuydu tabii. annemi yapardı.

daha fecisi var,
öğretmenlerimizin bayıltana kadar dövme fantezisi... herhalde güçlü, dayağa karşı dayanıklı bir bünyem vardı ki bayılmıyordum. bayılmayınca da daha hırslanıyordu lanet karı.

kafamız gözümüz şişer, ağzımız burnumuz dağılmış bir şekilde eve gelirdik. anne babamız da bir şey demezdi, ne yaptı da kim bilir o dayağı yedi diye düşünürlerdi.
eskiden böyleydi.
öğretmen bir de pişkin pişkin veli toplantısında velilere,

"açıkça söyliyim, çocuklarım yaramazlık yaptıklarında gerektiği kadar onları cezalandırıyorum, yalan söyleyecek halim yok, çok yaramazlar." diyormuş.

ve bunu söyleyen de bir kız çocuğu annesi bilgilerinize arz ederim efendim...

giresunlu idi öğretmenimiz, kızıl ve kıvırcık saçları, çatık kaşları vardı, bembeyaz tenli yanakları da hafif çilli, pastel koyu tonlarda ruj sürmeyi severdi, kollu kuvvetli, 165-170 arası boyu vardı sanırım. sinir hastasıydı biraz. öfke kontrol bozukluğu vardı.
bazen bize sıcak davrandığında dünyalar bizim olurdu, aldanırdık...
ertesi gün yine sirke satan suratıyla gelir ve anlardık ki öğretmen burnundan soluyor, bugün birileri çok pis dayak yiyecek,
öğretmene bi bahane lazım gelirdi,
dün görmezden geldiği konuşanlar listesi bugün onda korkunç bir cinnet hali yaratırdı.
allah ne verdiyse, ağzımız burnumuz yer değiştirirdi. cetveller kırılırdı, parçaları oraya buraya uçardı,

saçını kaşıdın, kalem kutusunu karıştırdın, kafanı pencereye çevirdin, gibi bahanelerle adımı tahtaya yazan yamuk kafa aykut ve ayı ya da fil cinsinden cansu? cansu muydu? öyleydi galiba... bunların yüzünden az dayak yemedim. yamuk kafa aykut herkesin ismini siler benim ismimi inadına silmezdi.

olur da bir yerde bir gün denk gelirsek kafayı geçirilebilirim kendisine.

bu gece de bir yayın olsa keşke, dinlesek, katılsak... hiç fena olmazdı.

andan 4-5 saat öncesi, hatunum kişisinin kadrajından ben.

sadece kadına değil bir insana mutluluk kadar yakışan bir şey yok. gözlerin içinin gülmesi gerçek güzellik.

(bkz: fazla naz aşık usandırır)

zengin ne bilsin bunun tadını.

depresyondan çıkmak isteyin. *

gücü eline aldıktan sonra yozlaşan avukat.
ayrıca narsisttir. kıskançlık yüzünden giyotine gönderdikleri olmuştur.

hemen telefonu eline alıp "evet arkadaşlar beni şu an cehenneme alıyorlar, görüyorsunuz hiçbir şey de yapmadım, duba yok bir yahaha yok ben yolumdayım cennete doğru gidiyorum beni durdurup cehenneme alıyorlar" diye yüksek sesle video çeken ilk okul mezunu bir tip geldi gözümün önüne.

bizim adam:sen benim kim olduğumu biliyor musun.
zebani: biliyorum. itin tekisin. yürü lan şerefsiz.

herkes aynı anda, tek seferde girecekse benim için tamamdır. olay molay çıkarmam.
ama öyle tek tek alacaklarsa bak işte o olmaz.

-ulan senelerdir üşüyen bir adamım ben. lan durmadan kapıyı açıp durmayın! cereyan yapıyor! kapatın lan şu kapıyı!

diye ortalığı birbirine katarım valla.*

ınstagram’da hayatını paylaşan insanların o aşırı filtrelere bulanmış mutluluklarını izlemek, yaraya tuz basmak gibi olabilir. o nedenle algoritmanı değiştir. komik kedi videoları, sakar insanlar ya da yemek yapan teyzeler izle. duygusal derinliği olmayan, sadece gülümseten içerikler ruhun abur cuburu gibidir bazen onlara da ihtiyacın olabilir. böyle böyle küçük adımlarla hayatın içini sana iyi gelen şeylerle doldurarak ilerle..

şiddetin hiçbir canlı için geçerli bir mazereti yoktur. hele ki kendini koruyamayan, anlamlandırma becerisi henüz gelişmekte olan bir çocuk söz konusuysa.. fiziksel müdahale, kısa vadede davranışı durduruyor gibi görünse bile uzun vadede çocuğun iç dünyasında korku, güvensizlik ve değersizlik duygularını besler. çocuk, neden-sonuç ilişkisini sağlıklı kuramaz. sadece canının yandığını ve bunu yapan kişinin aynı zamanda güvendiği kişi olduğunu hisseder. bu da sevgi ile korkunun birbirine karıştığı karmaşık bir ilişkiye yol açar.

bir çocuğun kendine dair geliştirdiği ilk inançlar, ona nasıl davranıldığıyla şekillenir. sürekli cezalandırılan ya da fiziksel müdahaleye maruz kalan bir çocuk, zamanla ben sevilmeye layık değilim ya da hata yaparsam sevgimi kaybederim gibi derin ve kalıcı düşünceler geliştirebilir. bu düşünceler sadece çocuklukta kalmaz yetişkinlikte ilişkilerine, özgüvenine ve kendilik algısına da taşınır.

çocukluk gerçekten insanın anavatanıdır. orada yaşanan her şey, insanın iç dünyasında iz bırakır. şiddet ise bu anavatanı güvensiz bir yere dönüştürebilir. çocuk kendini ait hissetmesi gereken yerde tedirginlik yaşamaya başlar. bu da onun duygusal gelişimini sekteye uğratır.

oysa disiplin ile şiddet aynı şey değildir. sınırlar koymak, doğruyu öğretmek mümkündür ama bunu çocuğun anlayabileceği bir dil ve duygusal güven ortamı içinde yapmak gerekir. sevgiyle, sabırla, açıklayarak kurulan iletişim, çocuğun hem davranışını hem de iç dünyasını dönüştürür. çocuk, neden yanlış yaptığını anladığında ve buna rağmen kabul gördüğünü hissettiğinde, gerçek öğrenme gerçekleşir.

dayak ve işkenceden kasıt sanırım, şüpheliden delile gitme adeti olsa gerek.. bu anlayışın belli durumlarda geri gelmesini ben de yararlı buluyorum.

ilgi.

mehdi beklemek, mesih beklemek v.s. sapık dinlerin insanları uyutması.

dolar sene sonu 3 tl olur mu acaba? ona göre yatırım yapacağım. sonuçta atari jetonuna benzeyen şeylerden bir hayır gelmeyeceğini herkes bilir…