zaman tüneli

3 milyonluk sayısal loto yapsam kesin biri tutar. kafayı çalıştırmak lazım.*

dayı 45bin dolarla ömür boyu geçinecekmiș.*

edit: üstteki ekonomi profesörü arkadaş, her sene aynı faizi alacağını ve tl'de kalarak dehasını gösteriyor.*

üstteki gay sevmiyo

doğru söyle çalışır mısın çalışmaz mısın? az önce gugula sordum 3 milyon liranın 32 günlük banka faiz getirisi aşağı yukarı 90 bin lira ile 100 bin lira arası. vallahi ben maaşlı çalışan ırgat statüsünde biri olarak 3 milyon lirayı bulduğum an hayatımın geri kalanını yatay bir şekilde geçirmeyi düşünürüm. zaten gelmişim 150 yaşıma bu saatten sonra şafak olmuş comolokko. niye çalışayım. yanlış mıyım? yanlışsam yanlışsın de.

edit: bir alttaki ekonomi uzmanı arkadaş aylık faiz gelirini olduğu gibi yememizi bekliyor. sen daha çok beklersin.

(bkz: emre fel) bunu gördüğün yerde vuracan enseyi tokadı, yürü lan tipsiz diyeceksin.
sanatçı diye geçinen tipitip.*

(bkz: mabel matiz)
(bkz: cem adrian)
(bkz: feridun düzağaç)

3 tane yeter bence. aklıma başka gelirse yazarım sonra.

evet yine bir şişeninde sonuna geldik

yaaaaaaaaaaaaa… geldi beeeee…. yaz kızım…

bana esmeyi anlat, esip geçmeyi anlat.. esmek dedim de yağmak gürlemek falan filan işte…

bozmayalım keyfimizi, hadi be eğlence..

keyif veren her şeye bağımlılık potansiyelim yüksek. biliyorum, dikkat ediyorum.

bir anda dövüş sporlarına yönelme isteği geliyor ama şöyle bir istek gelmiyor. dişil grup ayrıldı yerini dişlerini eline veririme bıraktı.
kahrolsun kapitalizm.

insanı hayata bağlayan şeylerin gittikçe azalmasını hatta kaybolmasını ifade eder.

böyle insanların hayatları çökmesi işten bile olmayan zayıf ve çürük kolonlar üzerinde güç bela ayakta duran bir yapı ile karşılaştırılabilir.

bu resim, artık bir alışkanlık olduğu için yaşayan, hayatla bir bağı neredeyse kalmayan insanları aklımıza getirir. belki kendimizi belki çevremizdeki birilerini.

edit, herkesin hayatında böyle dönemleri olabilir, önemli olan buradan çıkabilmeyi başarmaktır. tedaviyse tedavi.

gel katıl bana diyor, gelemem uzak işim var diyorum. meğer online oyuna çağırıyormuş.

benzin istasyonunda çalışan çocukla spor salonunda karşılaşmak ve çocukla aynı ağırlıkta squat yapmak.

tanımadığım bir numara tarafından gün boyu whatsapp’ta görüntülü arandım. neden aradığını sorduğumda, “numaralarımız birbirine çok benziyordu, aramak istedim.” diye bir cevap aldım. gerçekten de numaralarımız son rakam dışında birebir aynıydı. ama numaralar birbirine benziyor diye bir insan tüm gün/ aranır mı? bu nasıl bir işsizlik, bu nasıl bir kafa, bu neyin motivasyonu abijim?

hepsiburada'da kartla ödeme yapamıyordum hata verip bankanızla görüşmeniz gerek diyordu. bankayı aradım sorun kartınızda değil dedi bunun üzerine hepsiburada'yı aradım. kadın bana diyor ki kart bilgilerinizi yanlış giriyor olabilirsiniz, kartınızın cvv kodu geçerliliğini yitirmiş olabilir. başka sitelerden aynı kartla alışveriş yapabiliyorum, bankayı aradım kartımda sorun yokmuş diyorum "hanımefendi sizden başka sitelerin doğrulamasıyla bizim doğrulamamızı kıyaslamamanızı rica ediyorum" diyor. tabii işe yaramaz uyuz bir uygulamamız var demiyorlar da insanı aptal yerine koymaya çalışıyorlar, aynısı bir daha olursa üyeliğimi sonlandıracağım.

ülkeye indiğimde, welcome'ın yanında merhba'yı görünce 'türkleri ne güzel karşılıyorlar' diye içimden geçirmiştim. * ancak biraz vakit geçirince anladım ki durum sandığımdan farklıymış. ne kadar ingiliz etkisi altındaki bir ada olsa da; arapça, italyanca ve ingilizcenin birbirine karıştığı, adeta bir sentez dile sahiplermiş. ne kadar konuştuklarına şahit olmasam da. özel sektördeki çalışana baktığımda ise çoğu kişinin italya'dan veya latin amerika'dan göçenler idi. yerli pazarlarında da ingilizce konuşuyor halk; anlaşılır bir ingilizce ancak aksanları çok farklı.

şu sıra kendim dahil bütün insan tiplerine sinirim. insanlığa sinir olmuş vaziyetteyim.
tipsizler...

üzerine vazife olmayan konular üzerinde pek bir hak görüp konuşan kişiler

bir elim 4 parmaklı olmuş ama yeni uzaylı personama uyduğundan bir daha yap deme gereği duymadım yapay zekaya. hibrit gibi oldum gerçi. bir elde 5, diğerinde 4 parmak var. haha.

saçma ama kötü diyemem. geçenlerde yürüyüş yaparken muhtemelen liseli olan bir kız bana el salladı. anlık bi duraksadım, tanıyamadım, sonra boşver deyip yoluma devam ettim. birkaç gün sonra o kız ve arkadaşları durduk yere yanıma geldiler ve beni övmeye başladılar falan. enerjileri güzeldi ama saçma gelmişti yani. birde ben kendimi yaklaşılası biri olarak görmüyorum ama dışarı çıkmaya başladığımdan beri ne kadar nötr olsam da tanımadığım insanlardan etkileşim alıyorum. insanların bu kadar etkileşim meraklısı olduklarını bilmiyordum. kötülemiyorum bu arada ama tuhaf yani.