zaman tüneli

gerçekten aptal diyebileceğim, benim bakış açımda, kendimi referans alarak değerlendirdiğimde aptal sıfatını yakıştırdığım insanlara tahammülüm yok. şu an birinin ebesinden başlamak istiyorum güzellik yapmaya... tam aptallık gibi değil de kendisinin kapasitesinin farkında olmayan.. hani anlamadım demekten uzak.. cin olmadan adam çarpmaya kalkan mesela.. gelmiş bana iş buyuruyor.. gerizekalı diye arkasından sövdürmesi olarak ekliyorum..

yani anlamıyorsan anlamıyorum de.. ben anlayamadım siz bir ilgilenir misiniz de.. yok efendim.. kendisi bir iş koşturuyor biz de sanki onun emir eri yani.. delirdim.. deliriyorum.. biraz daha delireceğim..

parası olan insan çok abi ülkede, bazı şirketler yönetici kadrolarını türkiye'de açmıyorlar. türkiye'de maaşlar avro bazında çok yüksek olduğu için. bunlar daha maaşlı çalışan, doğru yere dayamış bunun mislinin mislini yiyenler ayrı. böyle bir grup var.
habire "ot festivalinde sıra olan kriz ülkesi", "telefon biten kriz ülkesi", "lüks araba yetişmeyen kriz ülkesi" manşetleri bundan.

sanki bu fakir- zengin orantısızlığı krizin kendisi değilmiş gibi, zenginleri gösterip "bak kriz yok" diyorlar, millet de hak veriyor. o hak verenler yüzünden de hak hukuk alınamıyor.

okumaktan soğudum iki dakikada üstteki fotoğrafları görünce. ne bunlar ya!.. "doğal görüneceğim, kalıplara sığamam ben" diye diye, bir sanat dalını daha ayağa düşürdünüz.

dans edin.

kendimde keşfettiğim şey şudur ki odaklanmak istersem bunu hala yapabiliyorum- işte eppur sen yetişkinsin ve kimse seni bir şeye zorlamayacak bunu mecbur sen yapacaksın gibisinden düşünüyorum içimden.
zaten dizi film izlemek eskiden de zordu benim için. baslarken kendimi 5 dk daha dayan diyerek ikna ederim hep. kitap okurken de bi 50 sayfayı geçmem gerekirdi.
ne diycektim ya

soru: allah'ın var mı raksıtar geyms?



2005-2015 arası efsane dönem. gta serilerine devam ederken bully ve l.a. noire gibi nadir türde* enfes iki oyun çıkartmışlardı. bir daha böyle yapımlara şans vermeleri %0,18 oranında.

dişçidir çünkü. hekim olmayan dişçi mi var?

çağrışım yoluyla aklıma dünya nüfusunu getiren normal sözlük başlığı.

an itibariyle,

aklıma bir sürü felaket senaryosu geliyor.
sosyal medya dikkat dağınıklığı yarattı.
aşılarla birlikle ruhsal ve bedensel rahatsızlıklar arttı.
yaş faktörü bile artık pembe yalanlar kısmında.
tembelliğe ve deliliğe vurduğumuz bu süreçte 'emek vermek' yerini 'odaklanmakta güçlük çekmeye' bıraktı.
sözlükte yazmak bile corona dan sonra hayatıma girmeye başladı. telefonla geçirilen süre, ömründe ziyan. basit bir kaybolma yöntemi. yapay zeka ise beyin küçültme projesi..

insan hayatı üzerinde ciddi oynamalar yapıldı.. işte benim felaket senaryom yoksa ben akıllı bir insandım. ****
yeter artık odaklan!!!

akillara erdal komurcu'nun annesini getirmistir.

oreo hanım… evin en yaramaz çılgını.*

millet "ekmek bana dokunuyor", "makarna sevmem" deyip biraz az yiyerek hayatına devam ediyordu.

şimdi dava oldu dava, hepsi tıp okumuş gibi, insan kurtarır gibi uzun uzun anlatıyorlar.

kolpa işlerin dava edilmediği yıllarmış o yıllar.

sen malsın emine. sen iflah olmazsın. sen, sen,....

geçen kızımın beni nasıl fakirleştirdiğini anlatmıştım. kendisi şu sırada hasta ve okula gidemiyor. boyama, güreş, dans gibi etkinliklerden de bir süre sonra sıkıldı ve o malum soru geldi, anne çiftçi oyununu oynayabilir miyim? bu çocuk artık kaç yaşına geldi bir daha paralarımı çarçur etmez zaten diyerek eline verdim. o sıra sinek ilacı aniden kafasına sıkılmış da düştüğü yerde çarpık bir şekilde ölen sivrisinek gibi uyuyakalmışım. zaten yamuk uyuduğum için her yerim acıyor. bir de kızımın kucağına koymuştum kafamı, bacakları acıyınca da beni iteklemiş. aaaay boynum. uyandım ve her şey normaldi. telefonla oyun oynanmıyordu. iyi dedim kendi kendine bırakmış. oyuncaklarıyla bir şeyler yapıyor. efendim yaklaşık 1 2 saat sonra şu domatesleri hasat edeyim diye oyuna bir girdim ve aman tanrım o da ne? 1 liram bile yok. ülkeyi soyan bir akpli gibi her şeyimi satmış. yargılanacaksınız!

şimdi o kadar parayı tekrar kazanacağım. ben fabrika açacaktım birikimlerimle ya. kalkınacaktık. insanlara aş verecektim. görüyorsunuz, muasır medeniyetler seviyesine çıkmama engel oluyorlar. bunlar iç minnak!

kraldır, reisdir. bi bardak tokuşturmuşluğumuz yoktur ama elbet bir gün

"şu kıyafetin üstüne bu olmuş mu!", "o oda o renge boyanır mı!" gibi, 1.5 gram gördüğüyle laf atmaya çalışan tipler çıkıyor.

işte bu tiplere "beğenmeyenin anına koyayım" demek, kendime saygım var davranışıdır.

ne idüğü belirsiz çağlardı. ben çocuktum, ergendim. seksenli yıllar.

tektip beyaz ekmek vardı, üzerine margarin* sürüp, reçel* sürüp yerdik.

bi de sokakta top oynarken salça* sürülmüş ekmek.. saçma sapan çocukalrdık, zaten sonuçta ortada: mal bu mal...

ama yediğinizin resmini çekip millete hava atmak için paylaşacaksınız deseler, inanamazdık. ''asla asla'' derdik ayıptı.

ekranları kapatın düzeliyor.

elde bik bik telefon gezdiğimiz için beyin pelte hepimizde.

evinde köpek besleyen bazı kadınların kendilerine uygun buldukları sıfat. köpek babası olunuyor mu bilmiyorum ben köpek babasıyım diye tutturan var mı babalar gününe has evdeki köpeğini evladı sayan adam var mı bilmiyorum ama köpek annesiyim diye dolaşanları gördüğüm için böyle daralttım tanımı.

anne değilsiniz. köpek de değilsiniz. he anneliğinize mani değil bir insan yavrusu doğurursanız anne olursunuz zira anne olmak böyle bir şey. bakıp beslemekle de olmaz doğurup bırakmakla da ama teknik olarak doğurmak yeterli. eğer rahminizden çıkmadı ise sizi şok edecek bir bilgi vereyim o köpeğin anası siz değilsiniz. bence bu bilgiyi kullanın çok işinize yarar ilerleyen zamanlarda.

en aptalcalarından biri:
herkes dahidir ama bir balığı ağaca tırmanma sınavına sokarsanız aptal olduğuna inanırsınız -sahte einstein

tayt giymeleri.