zaman tüneli

afiyetle ve keyifle sözlüğün güzel insanları..

kadehte şarap.. kalpte umut.. adında aşk...

kime yürüyorsunuz ya

staja başlıyorum, çok mutluyum o yüzden sıradaki şarkımız black sabbath'tan sabbra cadabra oluyor.

düşündüm düşündüm düşündüm ve de hiçbir şey istemediğime karar verdim

kucukesat'tan tunalıya, tunalıdan da kızılaya cok guzel yürünüyor. her gun yaptığım eylem

kimin istiklali? eczacı kürt deyip duruyor, pkk'lılara yanlıyor. onların mı? devlet vaat ediyorum diyordu zaten.

bence hiç uğraşmasın, direkt dem'e katılsın.

aslında pasif bir hakaret. bir de ilişki ve ya diyalog biçimini belirli hiyerarşi içine sokup bir şiddet uygulamış oluyorsun. kendince bir üstünlük kurduğunu zannedip aşağılayıcı bir kelime kullanıyorsun.

biz seni senin bizi göremediğin yerden görürüz

hep incilden ve tevrat tan bırakırım.
ama bugun kur an dan:
-tanrı sana küsmedi ve sana darılmadı.

duha suresi

dikkat edelim. chpli gibi gözüken gizli akpliler istiklal parti oylarını bölmek için chpye oy vermeye çağırıyorlar. bu mutlak butlan olayı chp oylarını bölüp, akpyi seçimde tekrar iktidar yapmak için birilerinin oyunu.

halbuki 12 dairelik olanlar öyle mi? onlar mütevazı ve vakur oluyorlar*

7'den 77'ye sloganını gerçekten hayata geçirebilmiş ender insanlardan. dedenin de torunun da aynı kişiyi sevmesi kolay iş değildir.

barış abimizdir o bizim. hani masallardaki o tonton amca vardır ya, bak işte barış mançodur o. küçük bir çocukken gördük hepimiz onu. anne babamızla gittik onun yanına hepimizi arkadaşım eşek; domates, biber, patlıcan ile bizi eğlendirirken ebeveynlerimize, abimize, ablamıza asıl meramını anlattı. hem küçüklerle hem de büyüklerle aynı anda sohbet etmesini çok iyi bilirdi şarkılarında. hak geçsin istemezdi anlaşılan. hem küçüğe hem büyüğe değer verirdi. ama en çok çocukları severdi bence. bayramda çocuklara ne yapılması gerektiğini anlatırken özlemini çok güzel dile getirirdi.

küçükken sarıp sarmalardı bizi, oturturdu kucağına türlü masallar anlatırdı. biz onun uzun saçlarına, tatlı sözlerine hayran olurken o kulağımıza on sene sonra anlayacağımız şeyleri fısıldardı.

uslu çocuklardık, iyi dinledik barış abimizin sözünü. edepli nesiller yetiştirdi barış abi. bir kere bile kötü söz çıkmadı ağzından, bir kere bile kalbimizi kırmadı.

bence bir neslin manevi babasıdır barış manço. anneler babalar, çocuğunuzu barış manço ile büyütün. o da arkadaşım eşek desin, domates biber patlıcan diye bağırsın, hastalık taklidi yapsın, hatmi çiçeğini merak etsin. barış mançoyla büyüyen insandan zarar gelir mi ki?

işte karşınızda internet tarihinin en büyük yetki çatışması: yazar ile moderatör arasındaki kadim mücadele.
hatta bir tarafta klavye ve diğer tarafta sil butonunun amansız çekişmesi.

enteresan bir başlık ve mükemmel bir tanım.
başlık tek başına şaheser:
_sekiz dairelik apartman yöneticisi egosu_ içinde hem ölçek var hem ironi. sekiz daire! galaksinin efendisi değil, sekiz dairenin yöneticisi.

yazın en ekonomik klima: ağaç gölgesi.
güneşle inatlaşmayın; o kazanıyor.
saat 14.00'te yürüyüşe çıkan insanın iki seçeneği vardır: gölge veya pişmanlık.

sağlam bir maddi gelirim olduğunda kalkınması için harcayacağım, varlık tanımlarından birisidir.

şimdi dostlar kendimden bahsedeyim ki gözü kör fanatik olarak algılanmayayım. benim ilk kelimem alex'ti, küçükken hayal meyal hatırladığım maç özetlerinde alex'in yüzü suyu hürmetine fenerbahçeli olmuş, moussa sow ile iyice bağlanmıştım. ilkokulda (7-8 yaşında) hocam suratıma bizzat fetöcü demiş, ortaokulda sırf fenere küfretti diye çocuğun birisini dövüp kınama almış birisiyim. bunlar çocukluk aklıyla yaptığım saçma davranışlardı. 2013'te hayal meyal şampiyonluk görmüş daha da şampiyonluk görmemiş bir fenerbahçe aşığıyım.

anlayacağınız vefa, sadakat nedir iyi bilirim. alnını dik tutmak, şeref nedir iyi belletti bana fenerbahçelilik. takım değiştirmeyi ortaokulda düşünüp bir türlü beceremedim. çekmedi beni herhangi bir arma. ne memleketimin takımı gençlerbirliği ne de büyük bir saygı duyduğum beşiktaş.

fenerbahçe benim canımdır. 3 temmuzda bu yaşlarımda olsam işi bırakıp meydanlara çıkardım. jop yerdim gaz yerdim, aslolan fenerbahçe derdim. kendimce tribüncüyüm. malumunuz ekonomi zor pasolig ve bilet fiyatları beni zorluyor. iç saha maçlarına bir de yol parası derken halen daha gidemedim stada. ancak erkek futbol dışı ankarada her maçına giderim, gırtlak yırtarım.

kimseyi tuttuğu takım için yargılamam hatta sevdiğim insanlarla aram bozulmasın diye futbol konuşmam. fenerbahçeliler dışında en azından.

papazın çayırı'na silah gömüp o silahların üstünde harrington kupasını kazanan kulüptür fenerbahçe. atatürk'ün yangınında yardım ettiği, tribünlerinde maç izlediği, anı defterine not düştüğü kulüptür. cumhuriyetin kuruluş aşamasında en büyük unsurlardan birisidir. millî mücadelenin motivasyon kaynağıdır. öyle ki fenerbahçe cumhuriyeti diye bir tanım vardır.

bırakın kupalar, şampiyonluklar sizin olsun. benim için iftihar etmeye yeter de artar bu değerler.

kendini galaksinin efendisi zanneden hödük egosudur.
öylesine gereksiz, öylesine pespaye...

işbu sözlük özelinde, sözlük yazarları sayesinde ayakta duran bir oluşumun sözlük yazarlarına laf sokmaya çalışan alt oluşumu.
sekiz dairelik apartman yöneticisi egosu bile bahsi geçen bağzı kankacıların... pardon arkadaşların yanına yaklaşamaz.