zaman tüneli

zeytinyağı sürüp dinleyin o zaman içinize işlemez

muazzam bir sylvaine şarkısı. insanın içine işler, en derin acınızı ortaya çıkarıverir.

selanik gevreği.

tatlı denilebilir ama tatlı denildiğinde kimsenin aklına gelmez. ara geçiş formu gibi bir şey.

çabalamayan taraf sevmiyordur. nedenler tamamen bahanedir.

öyle günler geçirir insan bazen. karşısındaki kişiyi herkesten iyi tanır. ne sevdiğini, sevmediğini, karakterini… her şeyini, herkesten iyi bilir.
ama günün birinde öyle bir şey olur ki, o kişi için bir anda siliniverirsin.
diyordum ya bana niye hayalet diyorlar diye, işte bir sebebi bu.
canını verecek kadar seversin ama zarar görmemesi için görünmez olursun. bir gölgeden bile şeffafsındır artık. belki de… belki de artık yoksundur.

ya aw bu yaştan sonra

85 yaşında hayatını kaybetmiştir.

depreşmeyin. geçer, geçiyor, hep geçti. kendimden biliyorum. hep bir çözümünü buldum. daha fazla çözüm üretmek istemediğim için, yani sırf tembelliğimden, sorun çıkmamasına özen göstermeye başladım. her dakikam kıymetli. ya verimli geçecek, ya da keyif çatıcam. ortalardaki araflarda boğulamam. zamandan kaybediyorum. yine zaman stresine girdiğim bir dönemdeyim. seviyorum çalışmayı ama boş anlarımı dolduramayınca da kendimle dövüşmeye başlıyorum. neys’ gidip iki hafta önce bastırdığım fotoğraflarını çerçeveleyeceğim çocuklarımın. sonrasını analiz ettim, iç açmayan bir zaman kaybı olan, halledilmesi gerekenleri halletmem lazım. yapmayacam. boş oturmak ve dinlenmek istiyorum. kollarım titriyor yine.

şöbiyet

allah bereket versin

çok önemli ve kıymetli bir ifade. ama insan bazen, iyi ki varsın cümlesiyle başlayan hikayeleri keşke kelimesiyle noktalıyor. garip…
iyi ki varsın, iyi ki vardın bile olamıyor. keşkelere dönüşüyor.
zaten insanın ömrünün çürüme sebebi keşkelerdir.

bazen acayip iğreniyorum kendimden. duygularımdan. insanlardan nefret edişimden, kendimi bu denli yalnız bırakıp bunda bir sorun görmeyişimden.
insanlar geçiyor etrafımdan. uzaktan tanıyanlar bol bol gülmemi biliyor, genç görünümlü neşeli kız diyorlar. saçı tatlı olan.
sonra beni daha yakından tanıyanlar geliyor, "kavgacı" diyorlar. gölgesiyle dövüşen, toplum dışı, ikilemler arasında, yalnız.
ben gelemiyorum işte. neredeyim bilmiyorum. neden böylesine geçici heveslerim, yolun sonu neden acıya kalıyor? neden dünyada bir mana göremiyorum?

alman doom death metal grubu. deadening gibi bir şaheseri veren gruptur yani.
öyle bir şarkıdır ki bu, dibi görme hissini verir. uyuşukluk hissi, masumiyetin kaybedilişi, yüzdeki o acı ifade... bundan daha duygusal bir şarkı olabilir mi?

saldım çayıra mevram kayıranın değişik versiyonu. yeni uydurdum.

neyse… olmadı hallederiz

seni kendime benzettim yiğidim. aynen öyle. benim kelimelerime benzer bir anlatımın var sıkmayan. hoşuma gitti. daha da okurdum ama gözlerim yanıyor… whatevs’… romanını satın almam ama özet isterim. hııı bir dee;

komple yeşilçama bok atmayaydın iyiydi. türkan şoray - kadir inanırlı filmleri benim yüreğime kazındı küçükken izlediğim halde. özellikle balıkçı kız*, ulan şopen, abv şopen! orda erkeklerin biraz şey olduğunu çok net anlamalıydım aslında. neys’ yenisin sanırım, hoş geldin.

çünkü mantı yaparken birden aklıma bu başlık geldi. xd

aşksal anlamda üzerimde bir bahtsızlık var ama ne olacak bilemiyorum.
hep göklere çıkarılıp, bir anda yere çakılmaya çalışılıyorum. burası önemli çünkü beni benden başkası yıkamaz. ama bir daha etrafıma “biri var” diyemem..

o kadar yakınım ki 90'la giderken kendimi serseri hissediyorum. olmadı umreye giderim. zamanında gidemedik.

bazı yazarlar beni çok üzüyor.
şeker hastasıyım diyorum random atıyo.
yahu şeker hastasıyım. aa. dediğim hiçbir şeye inanılmıyor yahu...
yeni yeni adetler çıkardılar başımıza senin babandır troll. prensesim ben.d