adalet

memleketimde ulaşılması zor, ağır ve aksak olan. bir de bu mefhum üzerinden ideoloji, inanç ve belirli güruhları bunun mimarıymış gibi lanse etme çabası var ki, adaletsizlikten de beter.

artık şunu kabul etmeliyiz. bu ülkenin insanları olarak ideoloji ayırmaksızın kokuştuk. ciddi ahlaki problemlerimiz var. bunu erozyon olarak betimlemek dahi hafif kalıyor. a ideolojisinin müntesipleri hunharca bu kavram üzerinden b ideolojisi müntesiplerini yerden yere vuruyor. sonra bir bakıyorsun ki, meğer a ideolojisinin mensupları da bire bir aynı imiş. al birini vur ötekine edâsında. bu ne demek? şu demek: her görüşün temsilcileri insan nihayetinde ve insanlar öyle bir hale gelmiş ki, aslında temelde sorun ettikleri şey, yanlışı karşı güruhun işlemiş olması. kendi güruhu işlediğinde sessiz kalıyor çünkü kendi görüşünün mensuplarına leke getirmemek asıl gaye. yani bizimkiler yapıyorsa sorun yok, onlar yapıyorsa vurun kahpeye!

demek ki sorunumuz ortak. demek ki, insanlık olarak bir şeyleri değiştirmemiz gerekiyor. doğru doğrudur, yanlış da yanlış. sizinkiler ya da bizimkilerin işlemiş olması doğruyu yanlış, yanlışı doğru yapmaz. o sebeple öncelikle bizim doğru ve yanlışı kimin yaptığına bakmadan değerlendirmeyi öğrenmemiz gerekiyor. eğer bunu başarırsak o zaman adalet kavramının bu ülkede yaşayanlar için de bir anlamı olur. aksi takdirde dönüp dolaşacağımız yer hep tam da şu an bulunduğumuz nokta olacak...

şimdi sadece istanbul’da bi semt adı

adalet saraylarında, o bol ve cevval sütunlu adalet saraylarında iğfal edilen...

az önce bir entry ile karşılaştım. bana yaşadığım şu olayı hatırlattı.

kuveytli bir adamı ailesi ile birlikte istanbul, bursa, sapanca vs gezdiriyorum. adamla samimi olduk. türkiye'ye bayılıyor. bana şeyi sordu; insanların neden yüzü asık dedi. cennet gibi şehirlerde yaşıyorlar, biz çölde yaşıyoruz diye ekledi. polemiğe girmemek için ekonomi olabilir dedim. türkiye'nin çok zengin olduğunu turizmle ihya olduğunu söyledi. o zaman adalet yok dedim, ekonomi değilse. ne adaleti? diye sordu. bildiğin adalet işte, avrupa'da gelişmiş ülkelerde olan adalet dedim. ya bırak dedi o gavur ülkelerini dedi. bıraktım haliyle ve o arada avukat olduğunu söyledi...

sana bir şey soracağım ama lütfen elini vicdanına koyup cevap ver dedim. tabii dedi. kuveytlisin ve avukatsın, sizin ülkede davalara girip müvekkilini savunuyorsun, adalet var mı sence dedim. düşündü. epey düşündü. yok dedi. sustuk. epey sustuk. bir süre suskunluğunu şöyle bozdu; bizim dedi kanunlarımız gavur isviçre kanunu dedi. son günüydü ve havalimanına bırakmanın verdiği rahatlık ile; demek ki dedim, türkiye olsun kuveyt olsun bir kanun yapamayacak kadar beceriksiz ki gavur dediği ülkelerden kanun ithal ediyor...


allah'ın bir ismi de kuran'da el hakk diye geçer. müfessirler bunu bildiğimiz "hak" diye tercüme eder. yani tevil gerektirmeyen, gayet sarih ve apaçık bir bilgi. buna rağmen islam ülkeleri kadar allah'ın adını yere düşüren az toplum vardır.

ne imiş efendim osmanlı şeriat ile yönetiliyormuş da hiçbir suç cezasız kalmıyor imiş. ya hu halkın validesi ile münasebetsiz ilişkiye giren kadı ve kimi kime şikayet edeceksin hakikati kadı makamında saklı.


umarım yapay zeka gelişir de bu hak hukuk adalet işlerine makineler bakar. çünkü insanlık yozlaşmış sürüden farksız. hele hele allah kur'an peygamber diyenler yozlaşmış olduğundan da habersiz. çünkü iman ediyor diye herhangi bir ahlak kriterine ihtiyaç duymadığı gibi, ibadetler onu zemzem suyu gibi günahlarını temizliyor ve ahlak denilince aklına; kadının saçı, göğüs çatalı ve butu bacağı geliyor. fermuar aralığından dünyaya bakıyor, vicdan mastürbasyonu yapıyor ve bilinçaltı orgazm taşıyor ama mangaldaki köze ahlak vaazı vererek külleri savuruyor.


adalet tanrı'nın insandaki esma tecellisi, lakin insan bunun yere düşürüyor ve üzerine basıp üstünden geçerek yürüyüp gidiyor. yürüyüşe herkesin kendi şarkısı eşlik ediyor.