ailenin ne kadar inkar etse de evlat ayrımı yapması

yapacaklar tabii benim gibi bi minnoş yapmışlar beni sevmeyip kimi sevecek. valla burunlarından gelir .*

her işte olduğu gibi çocuk yetiştirmede de tecrübe edinilebilyor. ilk çocukları yetiştirirken yapılan hatalar sonrakilerde yapılmayabiliyor. bir de en büyük ile en küçük çocuk arasında zaman zaman nesil farkı olabiliyor. bu yüzden sonradan doğan çocuklar daha sevilen, nazı çekilen ve gözde evlat olabiliyor. büyükler ezilirken, küçükler sefalarını sürüyor. bu da çocuk kayırma gibi görünse de, aslında olağan şartlar aileyi bu tür bir uygulamaya itiyor, yoksa anne babanın gözünde asla evlat ayırt edilmez diye düşünüyorum.

aileler her koşulda evlat ayrımı yapar. yapılmalıdır da zaten. bunu ısrarla kabul etmemek inkar etmek de saçmalıktır. deneyim yetersizliğinden ilk çocuğu maddi yetersizlikten ikinci çocuğu tekne kazıntısı diyerek yaptığınız üçüncü dördüncü çocuklarınız elbette olacak. önemli olan evlat ayrımında birini yüceltirken diğerinin içinden geçmemeniz. her çocuğun farklı olduğunu fark edip ona göre onlardaki olumlu değerleri yüceltmenizdir.

her ne kadar çocuklarını kandırmak için "seni ve kardeşini eşit seviyorum" diye yalan söyleseler de davranışlarından dolayı belli olan durum.

bu konuda asla haklarını yiyemem en baştan beri söylediler "sen kız kısmısısın" diye. çeyrek porsiyon evladım ben.

bizimkiler inkar bile etmiyor.

(bkz: bütün anne babalar hata yapar)

sır olmayan şey.

sevgide ayrım yapmıyorlar, ondan emin olabilirsiniz. normal insanlarsa eğer, evlatlarına onu hissettirmiyorlar ama şöyle bir durum var; hangi evlat aileyi üzmüyor ya da daha az üzüyorsa onun yeri ayrı oluyor tabii ki. neticede ana baba da insandır. her insan gibi, kendilerine daha çok kıymet veren kişiye karşı gönülleri başka türlü bir sıcak oluyor.

hangimiz bazı insanları eşit seviye de sevebiliyoruz ki, buradaki ana etken onların gönlünü razı etmekten geçiyor.

sorunlu bir çocukla sorumluluk sahibi bir çocuk takdir edersiniz ki aynı değildir bu da aile ilişkisinde tezahür edecek bir meseledir.

mesela ben çok yaramaz, sorunlu biriydim evvelde. abim olacak çakkal da bana göre çok başarılı ve zeki biriydi.

o zamanlar revaçta o vardı ama, o yolunu alıp gidince meydan bana kaldı. böyle olunca da o yaramaz çocuk tüm sorumluluğu omuzlayıp üstüne aldı ve ana babasını son nefese kadar elleri kolları oldu. helalliklerini de alabildik yaradana şükür.

yani durum bu derler ya hani, biçtiğini beğenmediysen ektiğine bakacaksın.

bizim yediğimiz dayakları son kardeş mümkün değil yesin, koca devlet baba bile bu ayrımı yapıyor en küçük birime ister istemez yansır bu.

normal, insani 1 eylem bence

büyütülmeye gerek olmayan durum. "canları sağ olsuğ" deyip geçmesini bil.

ayrım yapan aile elbette vardır ama ananız babanız da insan. ninja kaplumbağlardaki splinter ustanin her tospiğe karakterinin zayıf yönünü güçlendirebilmesi için verdiği silahlar gibi ananız babanız da çoğu kez size diğerinden farklı davranacaktır. bunu eşitsizlikle karıştırmayın. devletin yaptığı gibi her çocuktan aynı performansin istendiği bir şekilde yetiştirseler sizi, bu daha büyük bir sorun olurdu.

kız erkek ayrımı deniliyor mesela. sizi erkek gibi yetiştirseler isyan edersiniz. erkeği de kız gibi yetiştirseler yine isyan edersiniz.

ayrıca ana babanız da insan. onun sevmediği şeyi yapıp koşulsuz sevgiyi sadece çocuklukta görürsünüz. karakterler oturduktan sonra artık çıkar çatışması devreye girer. bu sizi sevmedikleri anlamına da gelmez. eğer isyan ediyorsanız bu henüz kişiliğinizi oturtturamamışsınız anlamına gelebilir. ergenliği bırakıp büyüyün biraz.

çocukların ne kadar inkar etse de ebeveyn ayrımı yapması ile ölesiye kapışır.

bunun üzüp üzmemeyle de alakası pek yok. zira bizimkiler açısından öyle. bizde durum pozitif cinsiyet ayrımı. sen erkeksin bir şekilde hayatta kalırsına geliyor muhabbet. şu ana kadar da öyle oldu hep bir şekilde hayatta kaldım * ama maddi manevi hiçbir öncelik bana verilmedi. bünye belli bir yerden sonra alıştı. ama bazen de insan olum ben p.ç miyim demekten alamıyor kendini.

ilk çocuk her şeyin ilk defa deneyimlendiği çocuktur bu nedenle bütün hatalar burada yapılır, ortanca çocuk biraz daha az umursanan olur çünkü ebeveyn deneyim kazandığını düşünür ve üstüne düşmez, son çocukta ilk iki çocuğun ailesindeki yanlışlara ses çıkarması ve ceremesini çekmesi sonucunda daha rahat büyür.
aynı zamanda cinsiyet faktörü de önemlidir. anneler yanlış eş seçimi sebebi ile kocalarının kendilerine vermedikleri sevgi, saygı ve merhameti erkek çocuklarından beklediği için daha fazla sevgi duyar fakat kız çocukları ancak istenildiği gibi olursa sevgi ve saygı görür. bunlar her zaman böyledir diyemem çünkü yazdığım her şey kendi gözlemlerimi içerir. özneldir, bilimsel zerre yanı yoktur.

doğal seçilime karşı koymak kimin haddine. salak ve yaramaz çocuktansa uslu akıllı çocuğa daha çok değer verirler doğal olarak.

bu hep olur çalışkan aile çocuğu her zaman daha çok sevilir ve sen çalışkan olsaydın sana da yapılırdı denir.

sırf çocuklarım acaba annem kardeşimi daha mı çok seviyor gibi düşünceler içine girmesinler diye tek çocuk yaptım.

5-6 sokak ötede oturmasına rağmen bayramlarda bile gelmeyen hatta aramayan gün geliyor en iyi evlat oluyor.seni dışlıyorlar.sen peşinden koşuyorsun,arıyorsun,soruyorsun,hastalıkta destek oluyorsun,yalnız bırakmıyorsun ama sen kötü evlat oluyorsun.2. plana atılıyorsun. senin değerin bir anda siliniyor.

her ailede var maalesef. herkesin imtihanı desek yeridir.allah sabır versin,başka kapılar açsın.