aşık olmak nasıl hissettiriyor sorunsalı

mutsuz hissettirir herhalde. insanlara güven kalmadığından mütevellit.

aşk ne ? yeniyor mu ?

çocukken misafirliğe gittiğiniz evde anneni çileden çıkarmışsın da "eve gidince görüşeceğiz seninle" temalı, 3 numaralı bakışını atmış. dayak yeme korkusuyla merdivenleri tırmanmışsın ama annenden tık yok. gözünü belertip bakan kadın gitmiş, yaramazlık senfonin unutulmuş. işte tam o an içine bir rahatlık gelir, oh be dersin. üzerine yıkılan dağları kaldırmışlar da nefeslenebilme fırsatı bulabilmişsin. işte aşık olmak bende bu hissi uyandırıyor.
hayatının güzel giderken onu düşünmek çok daha güzel yapıyor her şeyi. her şey bir anda tepetaklak olunca ise varlığını hissedip o güzel sesini duyunca "oh be" diyorsunuz. aynı, o merdivenleri korkuyla tırmanıp annenizin hayat telaşına kapılması sonunda çektiğiniz "oh be" gibi.
ikinci olarak kaybolmuşluğun olmadığı bir dünyada yaşıyormuşsunuz gibi hissettiriyor aşk. dönüp dolaşıp yine onun yanında buluyorsunuz kendinizi. hiç çıkmaz yola girmemek ne kadar da güzel, değil mi?*

o kişiyi gördüğünüzde, o kişi mesaj attığında vs kalbiniz hızlı hızlı çarpar ya, karnınız kasılır. çok güzel bir his. yaşadığımı hissettiriyor. belki de ben sevme duygusunu seviyorumdur. şarkılar, şiirler daha çok anlam kazanıyor benim için. tabii hissettiğiniz şeyler takıntıya dönüştüğü zaman işkence oluyor. o yüzden dikkat edin

pencereyi açıp duygularını avazın çıktığı kadar haykırmak istersin öyle bir his.

birinin kaşını gözünü beğenip aşığım sanıyorsunuz boşver abi aşkı maşkı birlikte zaman geçirdikçe sevmek en güzeli.

aşk karşındakini bulunmaz hint kumaşı sanmanla sersemin teki olduğunu anlaman arasında geçen zamandır.

tam anlamıyla tamamlanmış ya tarif edemem bu hissi. her şeyin tamammış, her şeyi planlamışsın bir o* eksik gibi. her şeye onu yerleştirmeye çalışıyorsun. amma velakin aşık olacağımız kişiyi seçemiyoruz be sabri abi

en başta çok güzel gelir (uçağa ilk kez binmek gibi) ama sonrasında sıradan bir hâl şekil alır.

galiba bu eşiği aştığım için eskisi kadar keyif tat almıyorum ilişkilerimden (seks hariç)

ay ışığını koklamak gibi bir şey.

mantığın çalışmadığı an .

şaşkın ama mutlu gibi... birde bakıyorsunuz ama görüş açınız kısıtlı.

nefes almakla nefes vermek arasında ki o zamanda hissedilen (tabii hiç dikkat ettiyseniz) hiç bir şeye bağlı olmadan yaşama hissi.. tabii hissedene..

kaygılı.. fazlasıyla kaygılı..

hayatınıza gerçekten değer verdiğiniz biri girdiği zaman ölmekten ve onunla yeterince zaman geçirememekten korkmaya başlıyorsunuz. karşınızdaki kişininde en küçük sağlık problemi size kurduruyorda kurduruyor. müthiş tetiklenmeye açık oluyorsunuz.

inanılmaz mutlu ve eğlenceli

gerçekten sevdiğiniz biriyleyseniz , hayat çok güzel gelmeye başlıyor. en basit sorunların bile altından çok hızlı kalkıyorsunuz. canınızı sıkan durumlarda, duygusal olarak size dayanak olan biri olduğu gerçeği sizi inanılmaz konforlu ve güvende hissettiriyor. sevildiğini bilmek cidden büyük lüks ve bunun sağladığı bireysel şımarıklık çok tatlı.

aşk dediğimiz şey bence sandığımız kadar basit ve sonu mutsuz biten bir şey değil en azından dünya'da bitse bile sonu ahirette biten bir şey değil,benim inancım böyle ve bence aşk en naif ve özel duyguların olduğu bir duygu bütünü aşkta ağlamak, mutluluktan ağlamakla olur.çünkü aşk üzücü bir kavram değil evet birine aşık olduğunuzda, ki aşk kesinlikle karşılıklı sevgiyi gerektirir, kırgınlık gibi olumsuz bir duygu yaşayabilirsiniz ama yaşasanız bile bu yalnızca bir kaç saat sürer,sürmeli çünkü aşk birini namaz kıldıktan sonra kendinden önce ona dua edecek kadar sevmeyi, önemseyi öğreten bir duygu, fedakâr bir duygu,asla nankör değil, olmamalı

ben korkmuştum biraz. çünkü daha önce kimseye kendimi bu kadar açmamıştım. kimseye göstermediğim yüzümü ona göstermiştim. bu da çok savunmasız hissettiriyor insana.

aramizda sehirler olunca ve inan onu bir daha ne zaman gorecegimi bilemeyince ben... turns out to be a suffering.

aşık olmadan önce ;

offf, yine uyandım. şu soktuğumun havasına bak, kapalı, soğuk. şimdi kalk işe git, iş de iş olsa. bir sürü manyağın ağız kokusunu çek. sonra akşam trafiğinde 2 saat vakit kaybet, sinir bassın, sonra eve gel, ev bomboş soğuk. aptal bir dizi bul seyret, yat zıbar. hay ben böyle hayatın..

aşık olunca ;

rabbime şükür yine uyandım, allahım şu havanın güzelliğine bak, şu mevsim o kadar hoşuma gidiyor ki ( o da çok seviyo ihihihi) şimdi hazırlanıp işime gideyim, biliyorum bu işyeri bana çok iyi gelecek eminim, çalışan herkes çok iyi ve bana yardımcı. sonra işten çıkar serviste onunla yazışarak eve gelirim, kendine güzel bir yemek hazırlarım sonra onunla konuşuruz, sonra da bana önerdiği diziyi seyrederim.. hayat ne güzel lan!

her şeyin tamam bi aşkın eksikti zaten.. zihniyetiyle bugünlere kadar geldik çok şükür.
hissetmeyi engellemek, izin vermemek şeklinde olmuştur genellikle.
aşktan kaçtık, sakındık.
hissetmeyi kendimize haram kılarak
karakterimizi zemine tam olarak oturttuk.

öyle ya da böyle aslında hep kolay olanı tercih etmek, kolay yoldan gitmek gelişmesi lazım olan bir takım becerilerden insanı yoksun kılıyor.
yaş ilerledikçe de insan kendini salak gibi hissediyor.