benden bir bok olmaz dediğiniz anlar

bazen aynada kendime bakarken, durup dururken.

garip anlardır ve genelde iki seçenekle sonuçlanır: ya iradeniz yoktur ve moralinizi bozan neyse üstüne gitmeyi bırakırsınız, ya da hayatın gerçekleri olduğunu ve bunların her zaman sizin lehinize olmadığını anlar ve üstüne gidersiniz.

profilime tıkladım,
girilen tanım sayısı 6000 küsür bişiler.
haa işte az önce anladım.

sabah uyandığımda bu cümleyi kurarım.

her gün diyorum bunu. çok fazla ilgi alanım var ve bir tanesini seçip de ona yoğunlaşamıyorum. öyle olunca da maymun iştahlının teki olup çıkıyorum. öyle de olunca hedeflerime bir türlü ulaşamıyorum.

aynı hataları defalarca yapan bir insan olarak her saniye aklımdan geçendir.
bir yandan seviyorum böyle olmayı ama bir yandan da allah belamı versin mi diye soruyorum kendi kendime.
vermesin. ben zaten belanın ta kendisiyim.

çok uzun süre kendimle baş başa kaldığım zaman. beynim otomatik olarak kötü şeylere programlanıyor. yaşam enerjim, hevesim, keyfim falan zehir oluyor. sanki yer yüzündeki en iğrenç en berbat insanmışım gibi hissediyorum.

kafamda yapılacak işler listesini sıralarken içte isteksizlik ve vücutta yorgunluk hissettiğim zamanlar.

bir ara günün 24 saati bunu diyordum kendime.

şu ara demeyi bıraktığım, bir bok olma gibi bir düşüncemin kalmadığı, artık hayatta bir bok olmak için çabalamanın faydasız olduğuna idrak ettiğim bir dönemdeyim.

bu dönemde olmak iyi mi kötü mü ya da bu dönem ilerde geçecek mi bilmiyorum, yaşayıp göreceğiz.

(bkz: allah sonumuzu hayır eylesin)
(bkz: tanrı bizi kutsasın)

amen.

2017-2018 arasında hayatımda ilk ve son kez diz çökmeye başladığımı hissettim.. ama hep bir çıkış yolu aramaya devam ettim..

sonra, hayatımda olan iki kişi, ki bunlar anne ve babam değildi, bana bu çıkış yolunu yavaş yavaş gösterdi..

toparlanmam 2020'yi buldu.. eski kayıplarımı kazanmaya başlamam, bunun üzerine bir beş yıl..

bu sene, bırak artıya geçmeyi, ömrüm boyunca köpekler gibi çalışsam bu kadar ileri gidemeyeceğim bir noktaya gelmeye başladım ama feda ettiğim şey, aile kavramı oldu.. yani ailemle aram bozuk falan değil, tam tersine, ama kendim bir aile kuramadım ve bu benim canımı çok sıkıyor.

özetle, her zaman bir çıkış yolu vardır ve değişiklikler için her zaman bir bedel ödemek gerekir.

belli bir an yok bunun için.. spontane gelişiyor hep..

sizden bi bok olmaz cidden.

nefes aldığım her saniye

her salise ve her an.

şu an.

hayatımın son 26 yılı diyebilirim. bilin bakalım kaç yaşındayım?

benden bir bok olduğunu anladığımdan beri benden bir bok olmaz demiyorum.

kargo beklediğim her an benden bir bok olmaz. kapitalizmin ezdiği hayatlara üzül, bir yandan da o çarka dişli ol.