bir evi yuva yapan unsurlar

mutfaktan gelen çatal bıçak sesidir, muhabbet sesidir, gülüşmelerdir

iki katlı evin oluyo sonra belediyeyle eğitim bakanlığına gidiyosun gerekli sertifikalarla açıyosun yuvayı ezoterik prenses adlı hesabımdan evet..

çocuk.

çocuksuz ev yuva olmaz. öyle eve sokayım. çocuksuz yuva mı olur? o ev yuva olmaz.

rahmetli rafet dedem ve rahmetli mücella teyzem mücbir sebeplerden ötürü çocuk sahibi olamadılar laki onlar onlarca çocuğun dedesi nenesi oldular. istemişler olmamış. onlarda bunun mahzunluğu vardı, onun bunun çocuğunu evlat ve torun bilip nereye kadar?

rahmetli rafet dedem, çocuk gördü mü, ellerini kavuşturur, burnundan zurna sesi yapıp parmaklarıyla şak şak şak ritim tutardı, çocukla çocuk olurdu, ben çocukla çocuk olmayı, gönül eğlemeyi onlardan öğrendim uyguluyorum, hiç sıkılmazlardı çünkü yoksunlardı..

canlarım.

ödenen faturalar, yapılabilen alışveriş ve alınabilen eşyalar ile onların tamiri ve tanzimi... kimse romantizm kasmasın arkadaşlar vahşi kapitalizm çağındayız. tabi çatal bıçak sesi, gülüşmeler vs. çok hoş şeyler ve mutlaka olmalı ancak o ev aydınlanmayıp ısınmıyorsa o çatal bıçaklar başka sesler çıkarır. sonuç olarak insanız tutkularımız ve çıkarlarımız söz konusu!

kesinlikle kadindir. oylesine bir kadin degil ama. gercekten huzurlu bir kadin...
onun huzurdan gelen mutlulugu, sactigi enerjisi, anacligindan gelen evini sahiplenisi, bulundugu ortami o kadar degistirir ki. sicacik yapar, yuva yapar, dis dunyadan siyiran bir siginak yapar. varligi tum evi isitir, sahiden...

koşulsuz sevgidir.

huzur veren şeylerdir. bir insan, bir hayvan ya da bir canlı olabilir. varlığı huzurlu ve ait hissettirir.

herkesin sorumluluklarının bilincinde olması.

ailenin samimiyeti birbirine bağlılığı arada tartışmalar olsa da gelip geçici olması ve hemen unutulup eskiye dönulmesi,evin kendine özgü temizlik kuralları düzenli sürdürülen gelenekleri

bu herkes için geçerli değil tabii ki ama benim için anne'dir. ben çocukken annem çok sık nöbete giderdi, o yokken ev çok boş ve ruhsuz hissettirirdi bana. artık emekli oldu ama annem ne zaman evde olmasa aynı şekilde hissederim. ha bir de, kesinlikle huzur.

sevgili eş.

huzur ve mutluluk içindeki ailedir.

anlayışlı, saygılı, sevecen, kendini sevdiren (burası çok önemli), akıllı, güçlü, kibar bir eşinizin olması. haa bir de sessizlik en hassas noktamdır. nolursa olsun bir ailede bireyler birbiriyle yüksek sesle konuşmamalı.

kendini yalnız hissetmeyen asgari iki kişi yeterli bence.

mandal takımı.

huzur, bazen bir insanın yanında bunu hissettiğinde "ev" kelimesinin dört duvarla kısıtlı olmadığını anlıyorsunuz

elbette birçok cevabı var bunun. huzur, yemek kokusu, tartışma olsa bile, uzatmadan aile içindeki rolünü aksatmadan aynı evde kalabilmek.
benim en çok dikkatimi çeken şey birlikte bir sofrada oturup yemek yemektir. herkesin o sofrada oturmamak için isteseler bir bahanesi vardır aslında. bütün herşeyi bir kenara bırakıp birlikte yemek yemek en önemli etkendir diye düşünüyorum. tabiki huzur içinde yenilen bir yemek.
yoksa tabaklar eşin yada çocukların kafasına vurulur gibi konan tabaklar, tek bir kelime etsin de ağzımı bir açayım diye kavgaya hazır bireyler...o yemek zehir olur daha en başından.
iletişim kurmayı bilmeyen insanlarla, yuva da kurulmaz, yemek de yenmez. yense de şey gibi olur herhalde, hani makarna haşlanır, yapışmasın diye soğuk su dökersiniz ya tatsız tuzsuz birşey olur o. hah işte öyle olur.
böyle bir evde yaşamadığım için çok şanslıyım, hergun şükrediyorum*

içinde kuş olması.

mutfak dolaplarında çeşit çeşit baharat kavanozu dizili olması

bir evi yuva yapan unsur kapısıdır.
içeri girer ve kapıyı kapatırsınız, her şey ama her şey dışarıda kalır. ışık yıllarınca uzakta yani...