bir insanı unutmak

öldükten sonra tanıyan herkes de ölünce gerçekleşen olaydır. isim silinir gider.

öyle bir unutuluyor ki sanki hiç var olmamış gibi:)) büyük yetenek.

tam manasıyla unutmak istediğim insanlar oldu. hiç tanımamışım gibi olsa keşke.

unutmak insana verilmiş en güzel hediyedir. bir insanı unutmak yetisi ise doğum günü hediyesidir.


unutmak,unutmak,unutmak,
büyük lanızlığını kışın.

bir insanı unutmaktan ziyade bir insanın ne hissettirdiğini unutmakla ilgili bir detay.

ne öfke, ne sevgi, ne de nefret aynı coşkusuyla kalıyor yerinde.

her insanın hayatınıza dokunup değiştirdiği bir şeyler var bir şekilde. zira bazısını sadece beddualarımda ve kabuslarımda yaşatıyordum bir dönem, onlar bile silindi gitti.

insan gerçekten nisyandan ibaret.
veya some demansif problems…

bununla ilgili bir anımı anlatmak istiyorum ama müsait bir zamanda.

bazen üzerinden atığın bir toz tanesi gibi bazen de ciğerini söküp atmak gibidir.

nasıl unuttunuz stalk yaparak mı?

kimseyi , hiçbir anımı hatırıma getirmiyorum ki unutayım.

unutmakla hatırlamamak ne kadar farklı bilmem ama daha önce başıma şöyle bir olay gelmişti. geçmişte tanışıp konuştuğum iki kişi beni yolda durdurup selam verdi. hâl, hatır sorup güncel hayatımla hatta geçmişle ilgili bir şeyler söylediler. ama ben bu iki kişiye dair hiçbir şey bilmiyordum,ne yüzlerini ne de isimlerini hatırlayabildim. geçmiş bir zamanda bir şeyler konuşulmuş ama benim beynim bunları kaydetmemiş. o kadar zor bir durum ki tanıyormuş ve hatırlıyormuş gibi yapmak. üstelik tedirgin edici, umarım bu istisna bir durumdur. her şeyi ve herkesi unutabilirim ama beni de unutmalarını tercih ederim.

yavaşça gerçekleşir ve gerçekleşirken fark edilemez.

mecbur bırakılmışsan başka bir çaresi olmayan durumdur.

unutmaktan kastımız nedir? tam olarak unutmak çok da mümkün değil gibi. bir an aklınıza gelir, evet öyle biri vardı, o da böyle severdi, parfümünün kokusu aynı böyleydi diye. hep hafızamızın bir köşesindedir, hayatımızda yer eden, tanıdığımız ve en azından biraz yaşantımız olan kişiler.
unutmak isteyeceğimiz kişiler asıl başlığın konusu olduğunu düşünerek, unutmaktan ziyade o mevzubahis kişilerin bizim için anlamının zamanla azalması ve bu duruma alışmamız söz konusudur.
aklımıza geldiğinde üzülmeyiz mesela, donup kalmaz bakışlarımız yerdeki fayanslara, hatta aklımıza gelme sıklığı bile azalır. unutmuyoruz ama alışıyoruz yani bunu bir deneyim ve bir tür hayat dersi olarak ele alarak.

"alıştır kendini her şey biter ve gömülür;
ve nice yazlardan sonra kuğu da ölür."
*

oldukça sıradan ve önemsiz bir olaydır.

kolay değildir, sanki canından çok sevmemişsin gibi yola onsuz devam edeceğini idrak etmek hayli zaman alır.

elleri unutulur, yüzü silinir, sesi gider, en sonunda kendisi unutulur.
un ufak edilir.

temas varsa süre uzar özellikle kadınlar için. hele bir de lovebombinge uğradı mı 6 ay unutamaz o kazığı kadın. erkekleri bilmiyorum. ben 1 ayda unutmuştum çünkü çok işim vardı ve okulum çok yğun geçiyordu aklıma bile gelmedi. eğer unutmya çalıştığınız biri varsa spor yapın ya da bir şeyler yapın ama kendinizle baş başa kalmayın

bir insanı asla unutamazsınız. sadece sizde uyandırdığı his ve anlamlar zaman içerisinde tetiklenmedikçe değeri azalır. bunun aksine yaşadığınız güzel ve kötü anlar, size değerli yahut değersiz hissettiren tavırları, ... hep orada kalır. bazen bakışlarını hatırlarsınız bazen gülüşünü ve bu özel anlar o kişi ile zihnimizde yer eder ancak ilk karşılaştığınız andaki kadar hissi değeri yoktur. unutmaktan kasıt bu soyut duyguların azalması ise evet unutabilirsiniz ancak tam anlamıyla unutamayız.

(bkz: namümkün)

ismi kalır en kötü. yaşantılar unutulmaz bence.

kimi?