çağımızın hastalığı

bi şeylerin değiştiğini sanıp neyin hangi yöne doğru değiştiğini asla idrak edememek beni geriyor. "artıq dnya deyişti .s" diyorlar ve fakat nasıl ve ne yöne doğru değişti bu asla izah edilemiyor. değişimin kendisine yöneltilmiş bir dokunulmazlık var. orayı deşemiyorsunuz. "değişti ama ne değişti?" diyemiyorsunuz. "yok knk artq bşka şyler vr... güşlü oln deyl uyumlu olan hytta kalır. çd. öyle yni."

olansa şu; araçlarımız fazlalaştı. büyütecimiz var. kendimize o büyüteçle bakıyoruz. yukarı kaydırıyoruz. onaylıyoruz. artan bu araçlarla biz sadece günceli kurtarabilecek içerikler üretmeye başladık. olan aslında sadece bu. sadece. düne kadar gizli gizli yaşadığımız şeyler şimdi halkla kısmen paylaşılıyor. "şeffaflık" diyoruz ve gülüyoruz. "dnya değişti .s"

geri kalan, kök, hala eski ve bence sağlam olan o faydalı sistemin bir yeni formu. kapitalizm bizi kurtardı. kurtarırken kendi doğrularını sürekli üretebileceği başka bir girdi çıktı denklemi yarattı. bundan yüz yıl öncesine göre daha farklı yaşamadığımız gibi bütün saçmalıklara rağmen korunaklı ve huzurluyuz. bunu borçlu olduğumuz kapitalist düzenin ufacık bir zaafı bütün doğrularımızı yine çökebilir kılıyor. ona karşı savaştığımız şey aslında bizi bizim gibilerden koruyor.

değişim de pazarlanabilir ve iyi bir maldır eğer değişim yaşanmayacaksa. hakikaten öyle. değişim sadece iyi bir maldır. satışı kolaydır. ama zihinsel olarak bunu sürekli gerekli kılacak argümanlar üretmek, o değişimin, değişimi sadece pazarlayan sistemi yıkacakmış gibi kasılmak acayip komik.

bizler yatağını toplarken bile mızmızlanan ateşli devrimciler olarak tek bir küçük gün aç kalsak, sığınacağımız son kale olan kapitalizmi müthiş bir düşman gibi algılayan büyüyememiş çocuklarız. sadece laf üretiyoruz ve ürettiğimiz bu şekerli, çiçekli, pembiş laflar yıkmaya yemin ettiğimiz sistemin araçları vasıtasıyla halkta sıcak bir tebessüm bırakıyor.

dünya budur ve değişmeyecektir. çünkü dünya değişmek gibi bir pratiğe sahip değildir. nasıl değişeceğini bilmez. ihtiyaçlarımız bile değişmemişken dünya nasıl değişir? her şey öyle aynı ki. bir mağara adamı da pazar günleri ne yapacağını bilmez bir halde hangisini keseceğini düşünerek bileklerine aynı can sıkıntısıyla bakıyordu bence.

çağ? o bile eşsiz bir kapitalist pazarlama ürünüdür. napolyon dün doğdu, hitler az önce öldü, cumhuriyet iki dakika sonra kurulacak. her şey bütünleşik, iç içe bir halde burada. kısımlara ayırmak, tarihlendirmek falan bizi çok önemli kılmasaydı onu bile yapmazdık.

hastalık? yeterince öldürücü değilse karizmatik bir isme ve o hastalığa sahip olanı sevimli kılacak bikaç pratiğe ihtiyaç duyar sadece. şovun bir parçası. kimse ülseriyle övünmez örneğin. böbrek taşı hakkında sekiz saat tirat atanı gördünüz mü?

kapitalist babalar kazandı bebeğim. yağlı saçlı şişman devrimciler, sol gericiler ve beyaz yakalılar değil. bu bir savaş bile değildi. ayaklanma en fazla. en fazla.

tüketim çılgınlığı
teknoloji bağımlılığı.

korona

bilimsel olarak corona fakat, hastalığın bu kadar büyümesine neden olan asıl hastalığın bencillik olduğunu düşünüyorum.

bence para. paran yoksa acı da çekersin, sinir de olursun stres de olursun. bunların hepsi parasızlıktan oluyor.

medeniyiz diye kendimizi kandırmak. birçok konuda medeni değiliz, bugün erkek biri evlense tonlarca para döküyor masraflara, e bakıyorsun bundan 50 yıl önce başlık parası veriyorsun eşyaları almıyorsun. şimdi eşyaları alıyorsun başlık parası vermiyorsun. hani eşitlik hani adalet efendim?

herşeyi bildiğini sanan cahil insan topluluğu.kanserden daha kötü bir hastalıktır.
kimseye bir şey anlatamazzsın çünkü zaten dinlemiyor sadece cevap vermek için bekliyor cahil insan. her münakaşa da birinin cahilliği yatar..

umutsuzluk.

kapitalizmdir. ihtiyacınız olmayan şeyleri ihtiyacınız varmış gibi gösterip size satmaya çalışır. sonunda onun yönlendirdiği noktalara gelinir, "özgürlük" istanbul'da bile semt adı olmaz.

depresyon, umutsuzluk tembellik ve karamsarlık.
her türlü bilgiye kolay ulaşım, bu bilgi çöplüğünü bize nasıl zararlarının dokunacagini düşünmeden kabul etmemiz, he türlü bilgiye kolay ulaşım ile gelen meraksizlik ve bir seylere ulaşma azminin kalmaması, o yoldaki zorlukları çekmeyip pismeyerek, hayattaki kırılma noktalarında çok kolay dağılmak. bununla birlikte gelen şikayetler ve yakınmalar.
insan zorluktan kurtulmak için ne zaman aletler verdi o zaman sonumuz başladı.
bu yüzden sürekli eskiye olan hüzünlü dönüp bakmalar. zorlukta kolaylık ve rahatlık olduğu dönemlere özlem.

sosyal medyaya yönelik hayatlar yaşamaya çalışmak.

dinlememek.
samimiyetsizlik.
saygısızlık.
ukalalık.
dengesizlik.

(bkz: kapitalizm)

herkesin hasta olduğu bir toplumda, herkes hasta olduğu için kimsenin hasta olduğunu kabul etmemesi.

aslında asıl problem inkar yani.

say say bitmez.

strestir.

aşırı bireyselleşmeye bağlı olarak ortaya çıkan yalnızlık duygusu beraberinde gelen psikolojik rahatsızlıklar, insani değerlerden uzaklaşmak, insan beynine özgü olan yeteneklerin önemini yitirmesi.

fazla düşünmek insanlar ne der kaygısının revaçta olması hele hele sosyal medyada.

hastalık hastalığı. kedi bi tarafını görmüş yara zannetmiş derler. azıcık bir başı ağrımasın vatandaşın, hemen sarılıyor ilaca.

haddi bile olmayan insanların hayatında söz sahibi olduğunu düşünmesi.