çocukken kendinizi en havalı hissettiğiniz an

çok var ama birisini unutamam, saçlarımı dimdik yapmıştım mahallede herkes saçlara bak abc diyordu.


malumunuz şuan atatürk havalimanı gibi.

5-6 yaşındayken kuzenim beni parka götürmüştü. o zamanlar bir sevgilisi vardı ve parkta denk gelmiştik. ikisi banka oturup sohbet etmişlerdi. ben de biraz oynayıp yorulunca kuzenimin yanına gelip oturdum. kuzenimin sevgilisi, ben geldim diye kuzenimin huzursuz olduğunu düşünüp, sohbeti devam ettirmek istememişti. bunu anlayınca ".... abi ben seni tanıyorum ve ablam istemediği sürece kimseye senden bahsetmem. çocuğum ama sır tutabilirim" demiştim. kuzenim sadece tebessüm etmişti, çünkü bunun doğru olduğunu biliyordu ama .... abi buna epey gülmüştü. o gün benim sayemde epey uzunca bir süre sohbet ettiler, ben de dinledim. aradan 20 yıl geçti ve ondan da o günkü konuşmadan da hiç kimseye bahsetmedim. hayatımda en unutamadığım günlerden biridir o gün. onların o tatlı sohbeti beni çok mutlu etmişti.

otobüste cam kenarında otururken,yanımızdan geçen arabalar "matematik profesörü" olduğumu sansınlar diye ellerimle toplama işlemleri yapardım hep. sonra matematik bağımlılık oldu.

okula sivil gittiğim her gün.

kuzenimle bana bizden biraz büyük çocuklar karışmıştı.sonra abilerimiz geldi şikayet ettik tabii.hemen çocukları çağırdılar.biz de kuzenimle çocuklara tokat attık.yani havalı değildi ama o an sanki osmanlı tokadı atmış gibi hissetmiştim.canıma değsin bize karışmayacaklardı.

büyüyüp dünyayı kurtarma hayali kurduktan sonra denemelerde gelen derecelerle bunu başarabileceğini daha fazla düşündüğün; sınıfının, okulunun, akrabalarının seni önemsediğini, daha doğrusu sana sanki gerçekten pek çok şey yapabileceğini hissettirdikleri o an...

e tabii büyüdükçe ne dünyayı kurtarmaya hevesin kalıyor ne de kendini. sanki kurtarılmayı hak ediyorlarmış, kurtarılmayı bekliyorlarmış veya sanki bunu yapabilecekmişsin gibi.

ulan ya çok var. ama bak bisiklette ellerimi uzun süre bırakınca, hele ki mahallenin en güzel kızı karşısında yapınca, çok havalı oluyodu(evet çok kaza yaptım, ama bisikletin freni yoktu napim). ha bi de tüm mahallede ne kadar bilye, taso oynayan adam varsa hepsinden haraç alırdım. kazandıklarının belli bir kısmını alırdım, çocuklar birşey de demezdi lan. sokağa da bilyesiz, tasosuz çıkardım, oynayacağım adamdan borç alıp, elindekiler bitene kadar oynar kazanırdım. sokakta ya da okulda ki çocuklar dayak yiyince bana gelirdi, tabii o zaman iyi bişeymiş, havalıymış gibi geliyordu. ulan şimdi fark ettim de ne kadar üç kağıtçıymışım.

okul hayatım boyunca işte derste öğretmen bir soru sorardı cevap kolaysa asla parmak kaldırmazdım. özellikle tarih edebiyat ve coğrafya derslerinde. cevap zorsa ve kimse bilmiyorsa hemen söylerdim. işte o kısım çok havalıydı.
üniversite de böyle oldu sonra.
şimdi de komple salağa yatıyorum iş hayatında mecburen.
çünkü geçen bize bir iş kaldı. bir adam geldi gönderdiler yardıma. ya bu ülkede zaten herkesin bir şekilde köyle bağlantısı vardır yani. üstelik kırsal küçük şehrin insanı.
işte o şey dedi. bunların hangisi domates fidesi salatalık fidesi. biber fidesi. bak bak bak.
ben böyle safa yatan görmedim efendim.
bunların arasında uranüs ten bahsetsen nolur.
bir şey biliyorum demeye insan korkar.
bu bilgisayar nerden açılıyor efendim . haha.

ana sınıfı müsameresinde nasreddin hoca olmuştum ben. ne fiyakalı bir roldü ama. çok büyük oyuncu olacaktım da önümü kestiler. çekemediler beni.

tiyatro camiasına dargınım.

çocukken kendimi hiç havalı hissetmezdim ama ergenken saçlarımı, jöle sürüp kirpi gibi dikince kendimi çok "cool" zannederdim.

(bkz: okul çıkışı mevzuda çantayı çıkarıp kenara fırlatma anı)

sürekli havalı hissediyordum çünkü herkesi dövüyordum. başı sıkışan bıktığı kişiyi "seni meja'ya söylerim" diye tehdit ediyordu.

annemin telefonunu benimmiş gibi davranırken acayip havalı hissediyordum ya.

babam iş dönüşünde beni anneannemden almaya gelirdi beykoz'a.
dönüşte deniz motoruna binerdik beraber. senin için ışıkları yaktırıyorum motorcu arkadaşım derdi.
bir o zaman.

bir de yşne beykoz'da eniştemin bakkal dükkanının önünde bağcılar çocuğu gibi otururken ve arada girip para vermeden gazoz alıp içerken.

mahallenin en yakışıklı çocuğu olmaktı. 30 yaşına kadar da devam etti. sonra zaten çok önemi kalmıyor.

arabanın ön koltuğunda oturup elimi dışarı doğru uzatarak gezdiğim zamanlar.

en havalı mı değil. havalı mı kesinlikle.

nerede benim sunglasses’ım ?

ellerimi bırakarak bisiklet kullandığın andır.

bayır aşağı son hız bisiklet sürmek.

çıtçıtlı ışıklı ayakkabımla mahallenin en hızlı koşan çocuğu olduğum an. ayakkabımda sözde düğme vardı ona basıp hızlı koşuyordum

okula babam götürürdü ilkokulda kimsenin annesi babası götürmezdi babam çantamı bana takar öper yollardı çoğu sabah uzun da bir adamdı herkes baban ne kadar uzun okula güvenlikle geliyorsun gibi şeyler söylerdi