çocukluk

çocukluğum kötü geçtiğinden ve yaşayamadığım için şu an yaşıyorum dengeli olarak. bu yüzden son 1 senedir falan baya iyi sayılırım pürüzleri saymazsam. bunun avantajı millet giderek kötüye gider çocukluğunu özler ben daha yeni yaşıyorum gibi. önceki yıllar bende çok silik silik.
muhtemelen bilinç altı koruması.

yüksek dozda salaklık ihtiva eden dönem. misal; balkanlardan gelen soğuğu balkonlardan diye anlayıp (türkçe'yi sonradan okulda öğrendim) bu insanlar neden balkon kapısını kapatmıyorlar diye üzülürdüm.

bir de o yaşlarda dindar insanlar bu ülkeyi yönetse cennet gibi olur hayalleri kurardım.
kafanı silkeyim çocuk!

insanın setup dosyasıdır.

o dönemdeki güzel hatıraların hatrı öylesine büyük ve eşsizdir ki, yetişkinlikte mahrum kalınan ilginin ve sevginin üzerini bir çırpıda silip bütün hesabı tek kalemde kapatabilir.

6 veya 7 yaş. modele bak anadoludan esintiler.

(bkz: çocukluk insanın anavatanıdır)

çocukluk güzeldir, çocuklarla etkileşime girmek ayrı güzel. bugün yine rutin yürüyüşümü yapıyordum parkın çevresinde. birkaç küçük kız çocuğu dizmişler bankın üstüne eşyalarını. valla, ilk aklıma gelen şey onları satmak istedikleri oldu. kendi küçüklük anılarım geldi aklıma; biz de böyle muhteşem girişimcilik uygulamaları yapardık.
neyse, işte ben bunların yanından her geçişimde özellikle müziğin sesini kısıyorum falan, belki bana da bir şey satmak isterler diye. ahhahha. bir de her geçişimde bakıyorum yani çocuklara.
neyse, bir noktada bir çocuk yanıma geldi, böyle ne olduğu belli olmayan bir figür gibi bir şey verdi; ister misin abla? dedi. ben de elime alıp inceliyorum falan. en sonunda dayanamadım ve sordum; bunları satıyor musunuz? çocuk da yok dedi. biraz daha figüre baktım, bu ne? falan diye sordum; çocuk da çörek demesin mi…
ben bir gülmüşüm, yani öyle böyle değil ama içimden çocuk üzülür diye de korkuyorum. neyse ki çocuk da benim mal gibi gülmeme gülmeye başladı. karşılıklı birbirimize güldük öyle. sonra tabii ben çöreğin tadına falan baktım, çok güzelmiş, teşekkür ederim deyip yoluma devam ettim. uzun bir süre de aptal aptal sırıttım. çok saçma ama çok tatlıydı.

"her şeyden bağımsız tek ülkedir çocukluk. içinde kralların yer aldığı tek ülke. ne diye sürülüp atılalım buradan? ne diye bu ülkede kalmayalım, bu ülkede yaşlanıp olgunlaşmayalım? ne diye başkalarının inandıklarına inanmaya alıştıralım kendimizi? çocukluğun o ilk güçlü güven dolu ortamında inanılandan daha mı çok doğruyu içeriyor bu?" der rilke.

çocukluk gitse de çocuksuluk bari kalsın.
önümüzde barajlar var.
bu su hiç durmaz.

son mutlu halim