diyelim ki o bunu okumayacak

peki noldu? neden...

siz var ya. tam benim başlığım. başlıyorum:

ah be cancağızım. sen hiç yoktun ve de hiç olmadın ve belki de hiç olmayacaksın. ama gel gör ki kanatlı atlar da gerçekte olmamalarına rağmen yine de hayalimizde de olsa varlar. gönlüm; demek istediğim sen fiziken yoksan ne olmuş? gönlümde varsın bir kandil misali yanan. gecenin karanlığını aydınlatan çeşit çeşit yıldızlar gibi ruhumun karanlık yönlerini piksel piksel aydınlatan bir hayal, bir rüyasın sen. şu yaz güneşinin altında içime çektiğim sıcak hava; işte o aslında sensin biliyor musun? ben seni hep tatlı, sıcak, şefkat dolu, sevimli ve huzur veren olarak hayal ettim. aslında senin yokluğun bir nevi varlık oldu bana. varlığın yokluk olmasın o yüzden sakın. çok da uzatmayayım. ama senle sanki daha önce (bu dünyaya gelmeden önce) birbirimize göz kırptık. canım, sanki sen bana (o zaman maddi dillerimiz yoktu, telepati gibi bir yöntemle) şunları dedin:

canım, ben seninim, sen benim. ben senim, sen ben. şimdi senle o denî dünyaya inince ayrılacağız, kopacağız birbirimizden. senin başına hem doğuştan hem sonradan çok şeyler gelecek. ama unutma benim kollarım hep sana sarılı, gönlüm hep senle dolu, gözlerim hep senin parıltından ışıl ışıl olacak.

dedin.

ben de sana cevaben:

canım, oraya(o alçak dünyaya) inince elbette ki senle ayrılacağız. benim başıma senin de dediğin gibi hem doğuştan hem de sonradan türlü türlü şeyler gelecek. ama ben hep senin etkin altında kalacağım. en farkında olmadığım zaman bile ben hep senin özlemini duyacağım. ve o birgün yollarımız kesişecek ve ben sana, senin bana göz kırptığın o ezelî ânı hatırlatacağım ve sana diyeceğim ki: "hep senin için vardım, hep senin için oldum; bundan sonra da hep birbirimiz için olacağız."

*

o okumayacaksa siz hic okumayin

okumayacaksa yazmanın anlamı yok. ki bu saatten sonra yazmanın da bir anlamı yok. bazı şeyler olmadan daha güzel.

nasılsa okumayacaksın ama aslında benim kalbim çok kırılıyor..

şeyma, o buluşmayı evde değil de kadıköy de yaptık diye pişmanım.

sizi geride bırakanları sizde geride bırakın. aynı yerde durup senelerce beklemeyin. zaman çok hızlı bir bakmışsınız seneler geçmiş siz hala o insanın yasını tuttuğunuz için tüm hayatınızı kaçırmışsınız. sevmek güzel şey hatta dünyadaki en özel duygulardan birisi ama bu o sevginin ömür boyu kölesi olacağınız anlamına gelmiyor. adı geçince yüzünüzde ufak bir tebessüm ile hatırlayın, anılar silinmez evet ama siz bir şekilde yolunuza bakmaya çalışın. çünkü ne giden geri geliyor ne de çekip giden insan. tek kaybettiğiniz avucunuzdan akıp giden zaman oluyor ve onunda geri dönüşü yok.

gel seni gezdireyim

"yorgundum, içimde bütün günden biriken bir tortu vardı. ağır, tatsız, insani bir tuhaf eden, her an içime bir bulanıklık verecekmiş gibi bir tortu." bunu görmüştün aslında, ben uyarmıştım sen anlamadın demek ki... görmene rağmen anlamadın.

ayıptır be el insaf. o kadar emeğin üstüne, her ateşte senle yanarım, hep yanındayım diyen insan hala seni beklerken "hayatımda artık birisi var" denir mi karşındaki insana.

herkesin çok melodrama yaptığı başlık.*

yağmur yağıyor şimdi. gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına.

insan nereye giderse gitsin düşüncelerini de yanında götürüyor. o içindeki ince sızı hiç geçmiyor. nasıl anlatılır ki bu boşluk?

bir gün senin adını bana sorduklarında. dostum diyebileceğim sadece. sonbaharı hatırlatacak, gözlerimdeki hüznü kimse görmeyecek. dostum diyebileceğim sadece. bütün bu anlar yitip gidecek, tıpkı yağmurdaki gözyaşları gibi

şeyma, senle eve gitmediğim için pişmanım.

hiç kimse senin yerini tutmuyor, yokluğunu dolduran gölgeler olabiliyorlar sadece. varlığın da kalbimi ağrıtıyor, bu kadar duygu ile nasıl başa çıkarım bilmiyorum.

keşke zamanında biraz okusaydın da aynı dili konuşabilseydik ...

okuma yazması yoksa yapabileceğimiz bir şey yok. evet.

dilek, larada düden parkta seni yemediğim için pişmanım.

7 milyar dünya nüfusunun 85 milyon türkiye nüfusunun içinden seni sevdim, seni düşündüm, zamanımdan, kalbimdeki hislerden verdim kalkmış diyorsun ki
"sen benim için ne yaptın?" şu an anlıyorum bu sorunun cevabını. benim sevgim sana yetmemiş.
seni daha çok sevenlerle olman dileğiyle.

kırgınım,kızgınım..hangisi daha yorucu,bunu aşabilmek için hangisine daha çok ihtiyacım var bilmiyorum.
altı üstü bencillik işte.kendine istemek,en derinde bir yer edinmek,belki talan etmek,içten içe hırpalamayı arzulamak.hepsi kendimiz için.
parlıyordum bir zamanlar çünkü sen beni öyle görüyordun,ışıklı,karşı konulmaz.bağımlısı olduğumuz şey bu değil mi? arzuladığımız şey,o insan tarafından hep öyle görülmeyi istemek.korkumuz bunu kaybetmek,savaşlar bu yüzden.ya bir kenara itilip solarsak,ya 10 para etmezse artık bakışlarımız.efsun bitti,gücüm tükeniyor..seninki de öyle.daha az,her şey daha az.
yine de hiç pişman değilim,sihirli bir şeyler vardı.verdiği keyif,bıraktığı tat damağımda.eve dönme vaktimiz geldi.son numaran kalbimi epey kırdı,eve buruk dönüyorum.teşekkür ederim her şey için,az bir şey değildi bu mutluluk.

okusan da okumasan da bir şey fark etmeyecek, sana artık yazmak istemiyorum. yüz yüze konuşmak ve birlikte eğlenmek istiyorum.