düşünmek

insanoğlunun en büyük yeteneği ve aynı zamanda en büyük lanetidir. insanın tüm problemlerini çözerken aynı zamanda insanın kendisini öldürmek istemesine neden oluyor. bu bile evrimin kusursuz işlemediğine kanıttır aslında.

önemli olan nasıl düşüneceğini bilmektir.

t/ düşünme eylemi.

seni düşünmek güzel şey
seni düşünmek ümitli şey *

hepimizin yaptığımızı düşündüğümüz insani bir yetenek ve edimdir. oysa büyük çoğunluğu gerçek anlamda kendi düşüncelerimiz değil, eğitim, kültür, aile, çevre, gelenek vb etkenlerce belirlenerek bize enjekte edilmiş seçimlerdir.
biraz dikkatli ve gerçekten özgürce düşündüğünüzde bunu anlayabilirsiniz. hatta öylesine ki; kendi düşünceniz olarak yıllardır dile getirdiğiniz bir çok konuda, gerçekte tam aksi yönde düşünmekte olduğunuzu bile farkedebilirsiniz.. zaman zaman sizi etkileyen kimi olay, gelişme ve sonuca bakıp düşünce değiştirmenizin sebebi de budur. çünkü daha önceki düşünceniz size ait ve sizin düşünerek vardığınız bir şey değildi ki. siz o son gelişmeden sonra ancak düşünmeye başladınız ve karar verdiniz..
tıpkı kıyafetlerimiz gibi, düşüncelerimiz de bize konfeksiyon kalıplarla sunulur. biz ancak 'olanların içinden' kendimizce sınırlı tercihler yapar ve bunun normal olduğunu sanarız.
işte kıyafetler için belki hiç olmazsa hoşgörülebilir olan bu durumun, düşüncelerimiz için öyle olmayabileceğini görmek gerekir.
butik konfeksiyon düşüncelerden sıyrılıp, kendi düşüncelerinizi üretip giymeye başlayabilmişseniz, düşünen bir özgür birey olabilirsiniz. unutmayın beyin bedava ve size ait onu kullanmayan sizsiniz..

var olmanin alameti. evet.

düşünmemeye çalışmak ile susturulmaya çalışılan beyin.

ne kadar düşünmemeye çalışsam da aklıma geliyor. bir hayat kuramadığımı bilmek canımı çok sıkıyor.

tarih boyunca bir düşünmeyi, sorgulamayı, ilerlemeyi savunan bir kesim olmuştur; bir de kontrol etmeyi, bastirmayi,sınır koymayı, ilerlemeyi durdurmayı savunan bir kesim olmuştur.

"çok düşünmek bir çeşit intihardır."

az düşünmek bir çeşit bitkisel hayattır.

düşünmek, insanın hem en büyük silahı hem de en büyük cezasıdır. insan, düşündüğü için besin zincirinden soyutlanmış ve dünyanın tek hakimi olmuştur ama düşündüğü için de çok azap çekmiştir. bu azapların en büyüğü de ölümden tam anlamıyla korkmaktır. eğer bir insan "ben ölümden korkmam" diyorsa muhtemelen kendini kandırıyordur. çünkü hiçbir insan hiçbir zaman ölümün dehşetinden kurtulamamıştır. ölümden korkmak demişken, biz aynı zamanda dünyada hiçbir canlıda bulunmayan "ölümü arzulama" duygusuna da kimi zaman kapılıyoruz. ama sadece biz, sadece insanlar... bunun sebebi de konumuz: "düşünmek"

bazen çok zevkli eylem

bunu yapmamak için alkole harcadığım parayı bir bilseniz…**