farkındalık anı

bir daha eski sen olamayacağın andır.

dopaminendorfin ukdesi.

genelde gece balkonda tek başına oturup müzik dinlerkenki andır.

farkettiniz mi hiç bilmiyorum ama şöyle bir beni takip edenlere baktım, nick altıma baktım.
umrunuzda olmasa bile rastgele bir baktınız insan bile gitmiş oluyorsa
bizden çok gitmişler he dedirtiyor.
valla bak bunu fark ettim.
kalbimiz seninleler işte kafa izni olanlar
hatta hiçbir şey yazmayıp aylardır öylece bırakmışlar hesapları
vay canına be.

varoluşun nihai yalnızlığı ve/veya nihai sonu ile yüzleşilen andır. yüzleşmeden anlamak biraz daha üst bir soyutlama ve algılama kapasitesi gerektirse de pek çok kişi kendiliğinden erişir.

genelde uzun bir birikim sonu yaşanan kısacık andır. son zamanlarda çokça farkındalık anı yaşıyorum. olgunlaştıkça veya tecrübeler arttıkça yaşanıyor sanırım.

şu sıralar çok fazla yaşıyorum. arkadaşlarım konusunda ailem konusunda. bir anda kafamda bazı konular yerine oturuyor, olaylara bakış açım değişiyor. en basitinden beni üzen sözler söyleyen arkadaşlarımı hep kafamda aklamaya çalışırım. bilmeden söyledi, onu kastetmedi, senin durumunu düşünmedi gibi. en sonunda ben bile haksız çıkabilirim o derece. sonra farkına vardım ki ben olsam karşımdaki kişiye o soruyu sormam, o konuda şikayet etmem, tavsiye istemem ya da yakınmam. bir insanın ne konuda acı çektiğini bilirseniz o konuda konuşup yarasını deşmezsiniz. bitti. sizi alakadar etmeyen konuları sormazsınız. bitti. herkesi kabul etmek zorunda değilim. bir insan bütün huylarıyla kötü birisi değildir. beni ilgilendiren huylarının ya da sözlerinin beni yaralıyor olması onu benim içim kötü birisi yapar. ağzına geleni haldır huldur düşünmeden söyleyen kişilerle aramda mesafe kurmak gibi çok basit konuyu bile kafamda oturtmanın zor olduğunu fark etmek ise ayrıca bi farkındalık oldu.

keskin sirkenin küpüne zarar vermesi için gerekli sürenin çok uzun olduğunu anladığınız andır.

üzüntüden başka bişey getirmeyen andı.

her anı kördüğüm gibi yaşamaktır.

kısa süreli andır.
uzun süre anda kalamazsın, bir müddet sonra konsantrasyon bozulur, dikkat dağılır.
ve ayrıca insan zihnin dikkatini kendini strese sokan şeyden uzak tutmaya çalışır.

geçen gün anneannemle laflıyorduk, bana küçüklüğümden beri söylenen şeyleri yeniden söylüyordu "ellerin büyük doğdun"
ellerim belki yeni doğmuş bir bebek için büyük gelmiş olabilir onlara ama şu an standart ölçülerde normal bir el.
evet anane dedim bak parmaklarım da uzun, uzun çünkü yazmak için dedim. bir anda ağzımdan kendiliğinden döküldü. o an yaşadığım farkındalık anı başkaydı. evet amatörce yazmayı seviyorum ama profesyonel şekilde hiç yazmadım ama ağzımdan kendiliğinden çıkan bu cümle beni bi hoş etti.
belki bir gün istediğim şekilde, istediğim ortamda gerçekten yazabilirim.

bazen hayat dile gelir ve onemsiz gibi gorunen detaylar, aslinda iskelede kalkis anini bekleyen vapur misali kisiyi, baska bir diyara ve gerceklige goturme konusunda isaretler veriyor olabilir.

yaşadığını idraktir.