geç kalmak

hiçbir yere geç kalmam çünkü takıntım var her yere yarım saat erken giderim arkadaşlarımda bilir bazen buluşma saatini geç söylerler ve ben yine erkenden orada olurum.
beklemek sorun değil ancak bekletmekten hoşlanmam.

hayatta mümkün oldukça gideceğim yere geç kalmamaya çalışırım. çünkü karşıdaki insana ve onun zamanına da değer veririm. ayrıca bence bekletmek de karakter meselesi, ben bir insanı bekletmeyi karakterime yakıştıramam. aynı zamanda elbette beklemeyi de sevmem. zira kendi zamanına da önem veririm.

"dostum, geç kaldın. güneş ne gün doğacaksa söylediler, duymadın, geç kaldın. otur ağla."

en sevmediğim durumlardan biri.o yüzden gideceğim yere,randevuya gidebileceğim en erken (ama uygun) vakitte ,her şeyi hesap ederek çıkarım.
kimseyi de bekletmeyi sevmem ayrıca.

eger okula gec kaliniyorsa, rezil olmaniza sebebiyet verebilir bazen. evet.

''mesela 70 inde bile zeytın dikeceksın. öyle çocuklara kalır diye değil. yaşadım diyebilmen için''
geç kalmak yoktur, yeter ki 3 temel gereksinime muhtaç olmayın.

hayır kardeşim geç kalmadın. tam yerindesin. o an şartlar öyle gerektirdi ve o seçeneği seçtin ve sonuçlarına şimdi katlanacaksın. su aktı ve sen aynı sen değilsin haliyle o istediğin şuan sana basit gelecek. daha iyi bir versiyonu için çalış çabala hayatına bak. geliştir. geçmiş seni anı yaşamaktan alıkoyar. ilerleyen zamanlarda da yine bir şeylere geç kalmaman için şimdi ânı düşün ve odaklan. silktir et. tecrübe de. yoksa daha üstün bir formuna ulaşamazsın.

mutluluk anın hakkını vererek yaşamaktır. geçmiş, öğretmenliğini yapmış öğreteceğini öğretmiş ve geçip gitmiştir. gelecek, belkide hiçbir zaman içinde olamayacağımız bir vakittir. öyleyse hiçbir şeye geç kalamayız. eğer bir şey şimdi olmuşsa tam zamanıdır. olması gereken anda olmuştur. ve bize onu kabullenmek düşer.

bazen hayata geç kaldığını düşünür kişi..

geç kalma korkusuyla sürekli bir yerlere erken gidiyorum hep, zamanını sürekli şaşırıyorum. erken gitmeyeyim derken geç kalıyorum. garip bi döngü.

aşka geç kaldım bunu biliyorum. artık aşık olabileceğimi sanmıyorum. hayatta en geç kaldığım bu gibi hissediyorum. çoğu şeye de geç kalırım zaten bu hayatta maddi manevi. ama olsundu sağlık olsun

hayatının merkezine kendini koymayınca olandır.

hep birşeylere geç kaldım. x kuşağının bitimine 4 ay kala doğmuşum. geç kalma huyum burada başladı sanırım. heryere ve herşeye ve hatta herkese geç kaldım hayatım boyunca. oysa ki hep dakik oldum. gideceğim yere hep erken gittim. bütün bunlara rağmen hep geç kaldım. kendime bile yetişemedim.

toplumun dayatmalarını kabul etmeyin. geç kaldığınızı sandığınız pek çok şey için aslında geç değildir. biraz bakış açınızı değiştirerek durumu lehinize çevirebilirsiniz. çıkmamış candan ümit kesilmez.

tokat gibi vurduğunda insanı yere seren gerçeklik. mecazi anlamda tabi. yoksa buluşmaya on beş dakika geç kaldığımdan bahsetmiyorum.
bazen diyorlar, her şey zamanında olur. ne erken ne geç. ben çok inanmıyorum buna. baya bildiğin kendi mallığımdan dolayı giden bir on seneden bahsediyorum. kendime hesabını vermekte zorlandığım yılların acısını yine kendimden çıkarıp kendimi cezalandıramıyorum da. yavan bir affetme giriyor devreye. neredeyse hiçbir işe yaramayan gereksiz bir affetme. ne acısını alıyor geçen zamanın, ne geleceğe umut oluyor ne de geri getiriyor bir şeyleri. o zaman diyorum ki. yaşayacaksın zugra. zite zite bu pişmanlıkla yaşamayı öğreneceksin. işte o zaman biraz sırtımı dikleştirebiliyorum. omuzlarım geriye gidiyor, başım daha bir yukarda oluyor. diyeceğim o ki, affetmede gizli değil olay. pişmanlığa rağmen devam etme gücünü bulabilmede.

belli nedenleri varsa, sorun edilmeyecek şeydir. bazen isteseniz bile, her şeyi zamanında yapamazsınız.

kısa bir zaman aralığında yapılan bir eylemse önemsizdir. geniş bir zaman aralığında geç kalmak pişmanlık hissettirir.

hayatım boyunca geç kalmaktan korktum. sadece randevulara, otobüse, toplantıya değil hayata geç kalmaktan.. bir şeyleri ıskalamaktan. herkes yerini almışken benim kapıda kalmamdan...

ironisi şurda ki insan en çok neyi kafasına takarsa oradan sınanıyor. ben de hep bu duygudan sınandım. oysa gerçekten dakik biriyimdir. bir kadının olmayacağı kadar dakik hatta. buluşmaya erken giderim, taksitlerimi günü gelmeden öderim, işlerimi son ana bırakmam. kontrol edebildiğim hiçbir şeyde gecikmem.

ama mesele zaten kontrol edemediklerimmiş...

ne zaman bir şeyi çok istesem, sanki bir adım geriden gelmişim gibi oldu. istediklerime hep geç sahip oldum. bazılarına hiç olamadım. sanki önümde görünmeyen bir trafik var, ben gaza bastıkça kırmızı yanıyor. yetişmeye çalıştıkça geri düşüren bir devinim bu. çabaladıkça ağırlaşan bir koşu bandı gibi.

bazen bunun bir lanet olduğunu düşünüyorum. herkes zamanın var dedi, ama insanın içindeki saat başkasının takvimine uymuyor. içimde sürekli bir gecikmişlik hissi… sanki hayat bir yerlere varmış da ben hala yoldayım. vay be efkarlandım sözlük..

insan bir kere birine geç kalır ve bir daha hiç kimse için acele etmez.