hayatı fazla ciddiye almak

hayatı ciddiye alın, bırakın bu havalı görünen içi boş söylemleri, insanın kendine yapacağı en büyük kötülüklerden biridir boşvermişlik.

gereksiz,cidden gereksiz.hırslı insanları da anlamıyorum nereye koşuyorsunuz?hepimizin gideceği yer aynı değil mi¿

hayat ve yaşamak benim görüşümde farklı kavramlar.
hayatı boşverin. yaşamayı ciddiye alın.

şimdi izninizle bu "fazla" nın ne kadar bir fazlayı tarif ettiğini sormak istiyorum. kime göre fazla neye göre fazla kardeşim? amuda kalkıp ellerimizin üzerinde gerisin geri giderken bir kazaya sebebiyet verdik diyelim, olay sonucunda "amaaaaan ne olacak sanki" demek mi daha az ciddiye almak oluyor?

gelmişiz şu dünyaya, sorumluluklarımız ve istemeden sonucunu etkilediğimiz olaylar var. nasıl ciddiye almayalım? ya da nereye kadar ciddiye almayalım? nedir şu "fazla"nın kıstası anlatın da biz de rahatlayalım hele.

size acıklı bir lise hikayemi anlatayım.

bir kızcağızla flörtümsü bişilerdeyim, o zamanlar, lise 1.

dedikodu çıktı. zaten pek sever okul koridorları böyle dedikoduları. magazinin doruk noktası adeta. o zamanlar instagram falan yok. keşke olsaydı tinder. koridorlarda avlanıyoruz. beğenmediğini sınıfına yollayıp eleminize ediyorsun. sısısııs

neyse biraz da çapkın bir çizginiz varsa, selam verdiğinize hamile kalmıştır bu kesin derler. bilenler bilir.

işte bu kızcağızın başı benim yüzümden iğrenç bir yaftalamaya maruz kaldı. halbuki yok öyle bir şey. öyle bir raddeye geldi ki vicdan azabı oldu uzun zaman. nassı masum mahsun bir yüzü var. kahrolursun.. konuşmadık uzun süre. ne anlatıp, ne diyebilirsin ki..

lise bitti bir gün aklıma geldi. bulup özür dilemeliyim diye inat ettim. aradım taradım buldum. x şehrinde üni kazanmış, dedim herhalde her şeye sıfırdan başlamak istedi. kaçmış buralardan. tamam dedim. ben gider bulurum, çıkarım karşısına.. bi gittim. o gece seviştik.

meğer kız bildiğin tüm şehirle yatmış lan. mahalle bakkalı bile boş geçmemiş.

çok takmamak lazım. bu hikayede mal olan ben oluyorum. meğer dedikodu benim yüzümden değil hatunun yüzünden çıkmış lisede.

çok safım.. pırlanta gibi kalbim var. iyi niyetlerimin kurbanıyım.

hayatı fazla ciddiye alanların yaptığı basit bi yanılsama.

(bkz: allah belanızı versin)

hayat bir sanattır.

ölümcüldür yapmayın...

niye almayalım. gri eşofmanla göt mü büyütelim ?

alninizda cizik olusur yapmayin oylr seyler.

şayet çalışmak zorunda değilse insan, hayatı ciddiye almadan yaşasın evinde fikrimce. yoksa iş hayatında şahsen ben, çok rahatsızım tembel insanların sorumsuzluklarını böyle süslü lafların arkasına gizlemeye çalışmalarından.

yapılan şakaları bile ciddiye alan, başına hiç kötü birşey gelmemesi gereken insanlardır. zaten sonunda ölüm olan şu hayatta, ölümü daha erkene çekerler fazla ciddiye alma huyları yüzünden. gülün eğlenin. çok ciddi takılanlar ya onkoloji de yatıyor ya manisa yada bakırköy'de.

her şeyin fazlası zarar tabi ki ama hayatı ciddiye aldığım için sağlığıma dikkat ederim, mutlu olmaya çalışır eğlenirim, sevdiklerime vakit ayırırım mesela. hayatı ciddiye almıyorsam neden kilo aldım diye dert edeyim, neden çalışayım , neden eğlenmek için bir şeyler yapayım .bu sebeptendir hayatı ciddiye almıyorum demek biraz çelişkili gelmiştir hep bana.
hayatı değil de olayları ciddiye almamak daha doğru gibi sanki .üzerine fazla düşünmemek yada keyif almaya çalışmak gerekiyor .her şey gelip geçiyor ama hayatınız size ait.

ölümü unutmaktan gelir.

ölümün olduğu bu dünyada, hiçbirşey çok ciddi değil aslında...

hep şunu düşünürüm beni hatırlayacak en küçük kişi maximum şuan 7 yaşında olsa 70 yıl daha yaşasa 70 yıl sonra beni tanıyan kimse hatırlamayacak. hiç yaşamamişim gibi olacak. ışte çok onemsedigimiz hayat bu.

“ fazla ciddiye almayın bu hayatı, nasıl olsa içinden canlı çıkamayacaksınız...”

hayatı fazla ciddiye almayın çünkü hayat sizi hiç ciddiye almıyor..

açıkçası hiç ciddiye almayanlara tercih ederim.