hayatı fazla ciddiye almak

işin sonu bir ceset torbası ve morg. o yüzden çok şey etmemek lazım.

sincaplık yapmak hayatı ciddiye almaktır. hayatı fazla ciddiye almak hırs yapmaktır olsa olsa..

biraz ciddiyetten zarar gelmez de ben hiç ciddiye alamıyorum. neden böyleyim ben. ben hayatı ciddiye almadıkça ben de ciddiye alınmıyorum. ama bu durumdan da alınmıyorum. biraz ciddi olsam alınırdım belki.

aşırılık her daim zararlıdır.

eğer bunu okuyorsan, bu uyarı senin için. bu anlamsız güzel baskılı kağıttan okuduğun her kelime hayatından harcanan diğer bir saniye demek. yapacak başka işlerin yok mu? hayatın gerçekten bu kadar boş mu da bu anları daha iyi geçirebileceğin bir yol düşünemiyorsun? yoksa saygı ve inanç beslediğin otoriteyi ortaya koyanlardan çok mu etkilendin? okuman gereken her şeyi okur musun? düşünmen gereken her şeyi düşünür müsün? sana alman gerektiği söylenen her şeyi satın alır mısın? apartmanından dışarı çık. karşı cinsten biriyle tanış. lüzumsuz alışverişi ve mastürbasyonu bırak. işinden ayrıl. bir kavga başlat. yaşadığını kanıtla. eğer insanliğini ispat edemezsen, bir istatistik olarak kalacaksin. artık uyarıldın...
tyler

saf insanın yapacağı iştir ve pişman ölecektir.
yaşlandığında gelecek olan o "ha s...." hissiyatı eşliğinde hep geçmişe dair pişmanlıklarıyla yaşayacak ve son nefesini mutsuz verecektir.

bakırköy ve manisa'da bolca hayatı çok ciddiye alan arkadaşımız var. yapmayın, kendinizi de çevrenizi de delirtmeyin. filmin sonu belli. çok da şaaapmayın

bırakın yarınımızı bi dakika sonrasının bile meçhul olduğu bu hayatı çok da ciddiye almaya değmez biliyoruz ama alıyoruz işte.

(bkz: hayatı teşbih yapmışım sallıyormuşum)

hayatı ciddiye almamayı fazla ciddiye almayın.

olması gerekendir. ciddiye almazsanız o da sizi ciddiye almaz.

(bkz: madem sonumuz morg yaşasın kırmızı tuborg)

nasıl almayalım ki bir kere dünyaya geliyoruz. var mı yasadıklarımızın yanlıslarımızın telafisi yada mutlu anlarımızın tekrarı. ömür geciyor ve bence her gün cok kıymetli. güzel yaşamak, mutlu olmak istiyorum ben.

ciddiye almamız gerektiğini düşünüyorum. sonuçta bir defa yaşıyoruz.

ben hiç ciddiye almadığımdan beni ilgilendirmeyen durum.

la olm hayatı ciddiye alın.
bir tane hayatınız var.

memento mori

hayatı ciddiye almamayı bile çok ciddiye alıyorsun.

dünyadaki en büyük hastalık. savaşlar, bu koskoca dünyayı paylaşamama durumu, kıskançlıklar, doyumsuzluklar hep bunun yüzünden. o kadar ciddiye alıyoruz ki hayatı zaman kavramını unutuyoruz. ve bence aynalar unuttuğumuz "zaman" kavramını hatırlatmak için varlar.

kimin hayatını diye sorarlar adama.
kendi hayatını mi?
başkalarının hayatını mi?