her şeyi kafaya takma sorunu

çok rahat bi insanım genele kıyasla ama şu nickaltında nası saçmalıyosunuz siz öyle yav her seferinde ne anlatıyo bu tatar ramazan diyorum ciddi anlamda canımı sıkıyo bu durum.

manyak eder. aman uzak dursunlar.

için için insanı tüketen durum. arkadaşlarım bu kafayla çok yaşamayacağımı söylüyor. zaman gösterecek. *

yanımda derdimi anlatabileceğim sonra da pataklayabileceğim biri bilem yok.

bu illet yüzünden migren hastası oldum ve aksiyete olmamak için kendimi çok kontrol altında tutuyorum. takmayın kafaya arkadaşlar olan size oluyor sonra.

kendinizi hasta edince geçiyor. bizzat yaşandı, yaşanıyor. hayatın kendinize değer verin deme şekli, bazen tatlı bir dille olmayabiliyor.

istemesemde nasıl var olduğunu düşündüğüm sorundur. küçük büyük diye ölçümlendirme kabiliyeti olmayan bu sorun bazı durumlarda sabahlara kadar kendi kendine kurup konuşmaya doğru gidiyor.

takıyoruz takıyoruz da bir yerde artık error veriyor beyin

farklı veya daha büyük sorunlarla karşılaşmayınca, beynimizin kendine sıkıntı yarattığını düşündüğüm durum. herhalde sebebi de can sıkıntısı olacak.

dışardan gündüz vakti umursamaz , ve yok ya ne takacağım diyip ama akşam tam yatacağım sırada her şeyin gözümün önüme gelip -ince detayına kadar- her şeyi takmam sorunudur.

maalesef çok kötü bir huy. hayatı akışına bırakmak zor oluyor. haftalık alışverişi bile kafaya takar iyice planlarım. şu yoldan gideyim, önce şu markete gireyim, dönüşte çeyrek geçe ana yolda olsam...

kendime diğer insanların düşündüklerini umursamıyorum falan diyorum. sonra bi bakıyorum sohbet ettiğim bir insan tanımımın altına kırıcı şeyler yazmış. gerçekten sözlüğün toksik yanını gördüm sayenizde. fotoğraf atana laf ediyorsunuz, atmayana laf ediyorsunuz. sırf muhalefet olmak için bir şeyler yazıyorsunuz. üzücü.

üstüne bir de iç sıkıntısı eklendi mi içten içten organları bitirir durursun gereksiz stres ile. çare mi hala arıyorum yok.

ince düşüne düşüne ömrünü tüketen canlı. şu ince düşünme cidden alınsın dna'dan. gerçekten soyla devam ediyor. acaba üzdüm mü? adamın aklına bile gelmiyorsun şuan aloo. buna da bi sabır.

kafamın içindeki adam sussa da bir gece olsun uyuyabilsem insan gibi.

bir süre sonra kafayı yemekle veya sizi öfkenden ibaret bir insana çevirmekle sonuçlanıyor sonu.

çok saçma bir durum ya.
black mirror'un bir bölümü vardı. insanların kafasına çip takılıyordu. o çip sayesinde sürekli anılarını izleyebiliyorlardı
(bkz: the entire history of you).

bazen kendimi o bölümdeki insanlar gibi hissediyorum. bi yere boş boş bakarken kafamın içindeki düşünceler bazen dünyayla bağımı koparacak kadar fazla oluyor. sonra uzun süredir düşündüğümü fark edip uyanıyorum. düşündüğüm şeyleri fark ediyorum, hepsi o kadar anlamsız şeyler ki.

galiba sonunda kafayı yiyeceğim.

her şeyi kafaya takan insanı kafaya takan insan.
bunlar da ayrı bir seviyededir. *

bu takıntıların bir çoğu hastalık değil karakterdir.
her şey hakkında düşünmek
her şey hakkında bir şeyler kavramak
bu bir hobidir aslında.
her şeyi anlamaya çalışmak
bırakın efendim
düşünelim işte.

"yahu sana zarar veriyor!"
her şey zamanla çürür ve yok olur.
buna mani olamazsın.
olmayacaksın.
*

bu durum hakikaten de bir sorundur ve çözülmesi gerekir. kimi dönem artar, yaşamın temposu yada gerçekleşen olaylar neticesinde ki bu bir nebze normaldir. fakat paranoya seviyesinde kafaya takiyorsan, hatta yeni senaryolar yaratıp o durumlara ilişkin yeni şeyleri de takıyorsan gerçekten bundan kurtulmak gerekir.
ben çözümü şunda buldum, bir şeyi kafamda döndürecek olursam derhal şarkı söylüyorum içimden, durum daha yoğun ise dinliyorum. bir nebze çözüm getiriyor denebilir fakat önerim kafana takıyorsun, takma, aç bir şarkı neşen yerine gelsin şeklinde değil, bundan ziyade; kafana çok takıyorsun, nedenini bul, çözüme gitmeye çalış, bu yolda sana bir şey yardımcı olsun şeklindedir.

burada bunlardan çok var. 1 haftadır susmadılar. bu kadar kafaya takılacak birisi değilim ben yahu. yazık size biraz hayatınızı yaşayın. yaptığınız şeylerden keyif alın. bu nasıl bir hayatsızlıktır?