insanın kendinden kaçamaması

kendimden kaçsam istirahat edeceğim. başlığı görünce çözüm bulundu sandım. yokmuş yokmuş, kaçılmıyormuş. kaçılmak için yapılan hamlelerde ise aksine kendinle baş başa kalınıyormuş. öyleymiş de böyleymiş.

bazen kaçarsın, o kadar da abartmayın bu durumu. bazen de kaçamazsın. her zaman kendinden kaçma eyleminde de değildir zaten insan. o yüzden kendinden kaçma zamanında daha cesur davranmak gerekir ve korkularının üstüne gitmeyi düşünmelidir. böyle böyle alışır gider insan.

vicdan, insanın içindeki tanrıdır.

selam ben yine yakaladım kendimi
selam ben yine yakalandım kendime
selam ben yine oturuyorum kendi kendime

(bkz: aynanın karşısında benliğinden kaçamama sorunsalı)
(bkz: cam çıktı mertlik bozuldu)

ne düşünürsen düşün, ne kadar ertelensen ertele. kaçtığın şeyi dönüp dolaşıp kendin buluyorsun. hatta hiçbir şey yapmana gerek yok, o gölgen gibi hep sinsi sinsi arkanda oluyor.

bundan 2 sene öncesinde yaptığım şeyler gibi, hata mı doğru mu bilmiyorum, bu yüzden de asla kendimden kaçamıyorum. eninde sonunda sorgulatıyor kendini...

nereye kaçayım ev sadece 70m2. şaka şaka. kendim kendimi seviyordum. bir ara mikemmel bir organizör olarak görüyordum. hayatım hakkında tabii. her şeyim derli toplu ve yolundaydı. sonra bir cozuttum uzun bir süredirde toparlayamadım. hala toplu değilim mesela.
bazı şeyler değişiyor. kendime bakış açım, ev alma hayalim depreşiyor, o eski organizatör yerine yeni benliğime mi geçiş yapıyorum? eğer öyle ise büyük s*çt*m gibi.
yeni kararlar alıyorum, vaz geçip, kendi kendimi hayal kırıklıklarına uğratıyorum. eski alışkanlıklarım sarmıyor, tansiyonum falan var artık. yazım kışa çevrilmiş gibi dertler.
kaçmayın arkadaşım. yüzleşin bitsin ya. valla sıkıldım artık yeto.

kaçmaması da gerekir zaten. kendisiyle yüzleşemeyen, hesaplaşamayan, gerekirse eleştirip, özeleştiri yapamayan insan başkalarından bunu hiç beklememelidir.
kaçmayın kendinizden.. görülmedik hesabınız kalmamalı.( kendinizle bile.)

sorun belki de kaçmaya çalışmasıdır. kendiyle yüzleşmek, kaçmayı bırakmak büyük cesaret istiyor ama yüzleşmek istemediğimiz şeyleri gömmeye devam ederek mutlu olmak da mümkün görünmüyor.

kendinden kaçmayı bıraktığında beni bulacaksın.
insan ancak kendisiyle yüzleştiğinde, kendisini kabullendiğinde bir bütün olup ben haline gelebilir. tamamlanmadıkça asla bir ben olamazsın.

bazen de ararken kaybolmasıdır.
"kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim
sendeyim"

insan olmanın fabrika ayarları ile ilgili çok ciddi bir takım mental sorunları olmamasından da kaynaklanıyor olabilir.

yani, kişi kendinden kaçmaya çalışmıyor olabilir.

sevilecek insandır, sevilmeyecek insandır, hatta kendini beğenmiyor ve değişmek, gelişmek istiyordur ama kendinden kaçmak zorunda hissetmiyordur, insan olmanın ana dinamiklerini reddetmiyordur..
hani diyorum, belki..