insanın zoruna giden şeyler

yazamamak çok zoruma gidiyor bazen.
sevdiğin bir hobiyi yapamamaktan daha da kötü.

hiçbir şey. gamsızım.

unutulmak.

giden sen değilken, geri döndüğünde kabul etmedin diye nefret edilen taraf olmak.

ciddiye alınmamak. gerçekten bu benim çok zoruma gidiyor. ben fikirlerine çok uzak olduğum insanları bile saygıyla dinlerken, onları bir noktaya kadar ciddiye alırken; donanımsal ve entelektüel birikim açısından tırnağım etmeyecek insanların çok biliyormuşcasına ciddiye almaması, saygı göstermemesi… gerçekten çok zoruma gidiyor. saygı önemli bir unsur, eksik etmeyin lütfen.

başkasına muhtaç olmak

vakti zamanında iyiliğini gördüğünüz birinin gün gelip bunu yüzünüze vurmasıdır. ondan iyilik istediğinize isteyeceğinize pişman olursunuz ama yapacak bir şey de yoktur artık. utanmayla karışık sinir harbi yaşarsınız bir an, sonrasında da işinize bakarsınız. o insan artık yok hükmüne geçer bir anda.

nankörlük.

yıllarca gel gitli bir ilişkide; fedekar ve çabalayan bir taraf olarak sonuna kadar sadık kaldığım biri tarafından ihanete uğramak. ona epi topu 4-5 kısa cümle kurmuştum ama günlerce uyuyamadım. sustum ama zoruma gitmişti.

çünkü iki şey çok satar.
biri seks biri de din

gecenin körünce kimse nükleer fizikle uğraşmaz ama diri meme tek elle yazmaya bile sebep olur.

türk insanın eski çağlarda bu kadar zeki olup şimdiyse geri kafalı gelişemeyen değil de kendini 'geliştirmeyen' bir topluma dönüştüğü için hala çocuk evliliğini düşünen tacizi tecavüzü normal gören insanların olduğu bir ülke çok zoruma gidiyor çok

bak gece lambasını yakmışım sakin sakin biramı yudumluyorum. böyle saçma sapan şeyler yazmak için para mı alıyon lan sen?

bu aralar tercih edilmemek zoruma gitmiyor degil.
ama geçecek!

bir tanesini yazayım:
aralarında on metre mesafe olan, aynı bina üzerinde kurulu iki kafenin birisinde dün 10 lira verdiğin bir çay bir sodaya diğerinde bugün 15 lira vermek. 5 lira çok küçük bir para ama o kazıklanma hissi yok mu.

gerçeği bulamamak. ne kadar düşünürsen düşün bazı şeylerin cevabını asla alamayacak olmak.

girmediğimiz rüya kalmadı, kendi rüyamıza gelen yok.

yıldım.

senin uğruna hayatını harcadığın bir şeye bir başkalarının eforsuz bir şekilde elde etmesi. hayırlısı değildir diye teselli ediyor insan kendini ama yine de kabullenmesi sancılı bir süreç.

t:insanın kaldıramadığı, yüreğine dokunan şeylerdir.
hep hayret ederdim, mesela bir insanın annesi babası hastadır, aslında üzecek şeyleri çok rahat demeyeyim de ağlamadan anlatabiliyorlar diye.
yakup amcamız vardı, çocukları memleketi yerine, oturdukları yere defnettiler. istediğimizde gidelim yanına diye.bu konuyu konuşurken,
babam, kendi cenaze işi için, köyüme götürün beni dedi.
sonrası, şöyle olur böyle olur, falan filan.
farkettim ki, filmin sonu belli, sonun başlangıcındayız. ve babam bayağı bayağı düşünmüş karar vermiş.
ağlamadım ama tepem koca sopalı bir dev 'al bak böyle yapıyor insanlar, çünkü mecburlar, çünkü sonlar sürpriz değil, hepsi aynı, prosedür ayni 'diye diye vurdu kafama, ders verdi bana.
aldım dersimi. sustum oturdum. çok zoruma gitti sözlükcüm çok.
herşey bizim için, her şey insan için biliyorum ama, bu dersimi çift değil,katmerli dikişli aldım.

o kadar çok ki.

iyi bir insan olmak için çaba sarf etmenin kimse için bir anlam ifade etmediği gibi etrafa saçılan yargılara hedef tahtası olabilme yeteneği.

bilmiyorum. aslında zoruma giden şey günün sonunda hiç bilmediğim sebeplerle suçlu çıkmak, kendimle yaptığım hiçbir tartışmayı kazanamadım şimdiye kadar.