intihar cesaret midir yoksa korkaklık mı ikilemi

bir trakyalı için rahatlıktır beyaa

intihar bıkkınlıktır azizim, bu ikilemi düşünmeyecek kadar bıkarsın hayattan.

intihar allah'tan ümidi kesmektir, belki de bu yüzden büyük günahlardan sayılır.

atalarımız gün doğmadan neler doğar demişlerdir.

allah'tan ümidi kesmemek lazım.

intiharın ne olduğunu sadece intihar edenler bilir. yaşayanlara oturduğu yerden yok şöyledir yok böyledir diye bol keseden sallamamak düşer.

intihar korkakların işidir. fake intihar denilen bir akım oluştu. ohm bunu çok güzel kullanırdı mesela. her dara geldiği zaman yalandan kendini kesen psikopatlar oluşturdu toplum.

çaresizliktir.

intihar etme düşüncesi bir başkasına ceza vermek için yapılan eylemdir benim gözümde. birilerini kendinizden kurtarmak için verdiğiniz savaştır. benim zihnimde bu ne korkaklıktır ne de cesaret.

inanın sandığınız kadar kolay değildir. g.t ister. öyle işkembeden sallamak kolay tabii.
canı tatlı çocukların bu konularda değerlendirme yapmasını doğru bulmuyorum..

ani bir karara bağlı gelişen çılgınlıkları ayrı tutarsak, çoğunlukla yaşamaktan usanmakla ilişkisi olduğu söylenebilir.
insanın tadı yoksa, yaşama arzusu tükenmişse, hayattan sıkılmışsa keser biletini gider. bana ne? bunun için neden eleştireyim? saygı duyarım.
hayat herkes için aynı değerde olabilir mi? sen b.k gibi yaşasan bile yaşamaktan memnun olabilirsin, keyif alabilirsin.
bu seni cesur diğerini korkak yapmaz...

insanların imkanları kısıtlı olabilir, karın tokluğuna çalışmaktan, bok gibi yaşamaktan sıkılabilir.
böyle bir hayatı manasız bulmak kulağa çok mu garip geliyor?
insanlar vasat bir hayat için yorulmak istemez belki...
yaşayınca da madalya takmıyorlar di mi?
bunun korkmakla ilgisi yok. aynı şeyleri tekrar etmek istememek, bu uğurda çile çekmek istememektir.
böyle bir hayattan alabileceklerin ve verebileceklerin zaten bellidir. ya devam edersin ya son verirsin.
niye bu kararlardan birini diğerinden üstün tutayım..

zaten yaşamı kutsamanın da bir alemi yok.
intiharı övmenin de...
insanların çoğu iki kuruşa köpek gibi çalışıp binbir zorlukla yuva kuruyor.
çoluk çocuk yapıyor. belleri genç yaşta bükülüyor. emekliliğinde de sağlık elden gitmiş oluyor. çok güzel hayat amonyum...
ne yalan söylemeli,
bence de o kadar yaşamaya değer görünmüyor..
ama yaşanıyor işte.

sonuç olarak herkesin tercihine saygı duymak lazım.

korkaklıkta bir cesarettir.

tabiki cesarettir.
kolay mı lan kendi canından vazgeçmek?

ne cesaret denilerek yüceltilmesi gereken ne de korkaklık denilerek hiçe sayılması gereken durumdur. bir tür çaresizlik, bir tür cinnet anı, bir tür bilinç kaybı anıdır. yaşamak, doğal iç güdümüzdür. bu çizgiden şaşıp intihara meyil etmek, bunu gerçekleştirmek bir sorunun olduğunun en büyük kanıtıdır. kişinin en büyük yardım çağrısıdır.

iki türlü bir bakış gerekiyor .
para veya başka bir maddiyat uğruna intihar bir korkaklık sayılabilir gözün almaz statünü kaybetmeyi veya yeniden çabalamayı örneğin . aşk için olanını da bu kategoriye koyabiliriz.

ancak vicdan azabın seni rahat bırakmıyorsa mesela masum bir kişinin senden dolayı telafi edemeyeceğin bir zarar görmesine neden olduysan ve bu senin bir türlü aklından kalbinden çıkmıyorsa da intihar şimdi bir cesaret konusu işte.

(bkz: https://normalsozluk.com/en...)

katılmıyorum. insanı intiharın esigine getiren acılardir, travmalardir. bu yaşanan olumsuzluklar tahammül edilemeyecek seviyeye geldiğinde insan yaşamına son vermek ister çünkü nefes aldıkça ızdırap devam ediyordur ve bir şeylerin düzelecegine olan umut gittikçe kaybolur. işte tam burda kişi yaşamına son verip kurtulmak ister. bana göre bu cesaret değil. cesaret; tüm bu ızdırap devam ederken ve düzelecegine olan umut yok olmaya yüz tutmuşken, yaşamaya devam etmektir. belki çekilen acılardan daha büyükleri başımıza gelecektir. o dev acı okyanusundaki dalgaların içinde adeta bı tahta parçasına benzettigim o umuda tutunmak cesaret işidir.

yorumum bu kadar. bye.

edit: bütün belirsizliklere ve umutsuzluga inat yaşamaya devam etmek cesarettir özetle.

acizlik
korkak insan işi..
güçlü olan insan sorunlarla mücadele edip kazanmasını bilir
korkaklar ölmeyi seçer...

ne korkaklık ne cesaret,  intihar kararı kesinleşmiş kişi herhangi bir duygu hissetmez artık. bu düşünce öyle bir anda olup biten bir şey değil, kişi buna yıllarca hazırlık yapmış olabilir. kesinleşmiş günün yaklaştığı zamanlarda insanların aşırı mutlu ve neşeli olduğuna da şahit olabilirsiniz, bu yakınlarına veda ödülüdür. onun dışında ölümle sonuçlanmayan hayli çok intihar vakası vardır. bu bir yardım çığlığıdır, küçümsenemeyecek derecede önemlidir. ruhsal acıya fiziksel acıyla müdahale etmek diyebiliriz, kazaya da kurban gidebiliyor insanlar. bir amaç edinmeli, kaybedecek bir şeylerimiz olmalı ki hayata veda etmek kolay olmasın. özgürlüğü yaşamdan yana seçmek ,her şeye rağmen yokluk bilincinden uzaklaşıp, benliğinin ve varlığının kimseden daha değersiz olmadığını kaniksamaktan yana kullanmak gerekiyor, bizim tabiatımız bu.
yaşamak bir mücadeledir, hele günümüz şartlarında savaşa da dönmüştür. o sebeple hayatınıza giren, çıkan insanların üzerinde bıraktığınız tahribatın ne denli önemli olduğunu bilerek hareket etmek gerekiyor.

intihar eden adamın cesaret veya korkaklık umrunda mıdır sizce. yani şunu mu sorguluyor: "cesur muyum,korkak miyim?" veya bana cesur desinler vb diye bir motivasyonu olabilir mi! adam mekanı terk etmeye karar vermiş, acıları dindirmeye karar vermiş...
ne cesarettir ne korkaklık. bir karardır. bir birikmisligin boşalması sonucu verilen bir karardır.

insanın yaşamını kendisinin sonlandırması bana çok büyük bir irade göstergesi gibi gelmiştir. insanın temel içgüdüsü olan hayatta kalmayı hiçe sayarak kendi iradesiyle yoluna son vermesini bir cesaret olarak değerlendiriyorum.

cesarettir. ne olacağını bilmediğin bir şeye balıklama atlamak gibi hani.

ikisi de değil; vazgeçmek.
ne zirveye ne de dibe oturtulabilir. cesaret olarak algılanacaksa bu anca aptal cesareti olabilir.
korkaklık olacaksa bu da daha çok belirsizliğe saplanmış olmasından ötürüdür.
çünkü ölüm belirli bir son. ama hayatın kesinliği yok.
yavaş yavaş ölmeye başlarsın sonra en içe kadar ölünce artık yaşamak istemezsin; umutların ölür, sevincin ölür, hevesin ölür, geleceğin ölür, ruhun ölür, diğer duygu ve hislerin de ölür, ölür ve en son sen de ölmek istersin. yaşamı arzulmak yerine ondan vazgeçip ölümü arzularsın.
tabi bu genel yoksa insanlar bazen berbat durumlara düşmemek için de intihar edebiliyor yani sürece çok bağlı değil de anlık bir olay.
bu konularda ölümü isteten kişi ve olaylara hep lanet ederim. çünkü hayatın sonsuz güzelliği varken hep çirkinliğini gösterenler var. insan kendinden ötürü ölmek istemez. bu hep dışarıdan neden olunabilecek bir şey. ve biz o insanları, nefes almalarına rağmen hayatta tutamıyorsak veya ellerinden tutamıyorsak (yapabileceğimiz hâlde) o zaman bize de lanet olsun diyorum. çünkü insan, normalde ölüme gitmekten çok hayatta kalmayı istemeli.
ve bir insanın baya içine edilmeli ki o artık nefes almak istemesin. imkansız sayılabilecek olaylar günümüzde normalleşiyor. normal ölümden çok intiharla ölenler varsa orada insanlıkta ölmüştür. bu aslında normal değil kıyametin kopması gibi hissettirmeli; çünkü o insanın içinde de kıyamet kopuyor ve kendini dünyadan siliyor!
bu başlığı açıp düşüncesinin bizler için ne anlam ifade ettiğini öğrenmek isteyen? veya kafasında bu olayın çarkını bir sağa bir sola döndüren umarım doğrunun durdurmak olduğunu anlar...

net olarak cesarettir. dilerim hiç kimse mecbur kalmaz.