intiharın eşiğinde olmak

kaybedecekleri hiç bir şey kalmadığını düşünen intihar yolcularının, masaya sürdükleri son şeydir hayat. kazananı asla görülmemiştir. denemesi gerekense (onun yanılarak değiştirilemez sandığı) yaşam algısını, bakışını değiştirmekten ibarettir. yaşamak bir kumar değildir çünkü..

albert camus'u tanıyınca bakış açını değiştiği bir durum bu. herkes bazen yaşamak istemediğini düşünür. önemli olan şu ayrıma varmak; yaşamak mı istemiyorsun yoksa bu hayatı mı yaşamak istemiyorsun?
bundan sonrasını değiştirmekse çok kolay.

intiharın eşiğinde olmak bencillik işaretidir bir taraftan. zira bir kişi intihar ettiğinde çevresi ölene kadar acı çeker ve ömürlerinin sonuna kadar bu acı ile yaşar.

intihar eden için acı bitse de ailesi, sevdikleri tarafından hep acı ile anmaya sebebiyet verir.

fırtınalı denizde kaybolmuş gibi hissedebilirsin, ama o fırtına geçecek ve birçok şey düzelecek. bunu bilmelisin. intihar çözüm değil. hayat, her şeye rağmen güzel. devamke...

ara ara gidip geldiğim durum.

eşikte kalmayın içeri gelin

herkesin sebebi farklıdır. ama bir takım sebeplerden ötürü duyguların saldırısı altında ezilmek, mücadele gücünü kaybetmek, dayanamamak, tükenmişlik, usanmışlık gibi şeyler insanı canından kurtulma noktasına sürükleyen ortak şeylerdir bence.
bu noktada yapılması gereken en kritik şey muhakkak bir psikolojik destek almaktır. ve bir şeyleri değiştirebilecek güce kuvvete yeniden sahip olduktan sonra ayağa kalkıp gayret etmektir.