intiharın eşiğinde olmak

intiharın bir noktadan sonra tercih değil, ihtiyaç olduğunu düşündüğüm evre.

hayatı o eşiktir artık.

bir adım ileri atarsan ölüm, bir adım geri gelirsen önünde dünyalar, deryalar, denizler... yaşamayı bilmek lazım. arada kalıyorsan zaten demek ki sende yaşamayı seçiyorsun. savaşını bitirmiş pes etmiş olsan düşünmezsin bile ilerisini gerisini. hala kafanda varsa bir şeyler pes etme. devam et yoluna.

poligonda hedef karşınızdayken ya da akşam yalnız başınıza tabancanızı temizlerken aklınıza gelebilir.

sonra hiçbir filmi yarıda bırakmadığınızı hatırlarsınız. ayrıca dikerim anasını, ben bu kadar güçsüz değilim dersiniz, demelisiniz, lütfen diyiniz. ayrıca filmleri, hatta en kötüsünü bile, yarıda bırakmayın.

bir adımdan daha yakınım.
saplantılı cümleler kurup saplamaya çalışıyorum yeni umutlara ki o adımı atmayayım.

bu durumu yaşamayan bilemez. o kadar ağır bir durum ki, insan kendini taşıyamıyor, kendiyle boğuluyor. bedeni fiziksel olarak var ama ruhu her gün ölüyor.zihin istiyor ki ruhla bedeni buluşturayım. o sınırda çok gezdim. çok mayınlar patladı, kendimden çok parça kaybettim. hiç bir zaman intihar edeni, teşebbüsü olanı yargılamadım. köksüz olmak, sağa sola savrulmak çok acı.

camus'nun da dediği gibi yaşamaya değer bir hayat yoksa yaşamanın da bir anlamı yoktur

yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgide olmaktır.
psikolojik acıyı beyin nöronlarınıza kadar hissedersiniz. kendi kendinizi kurtaramayacağınızı düşünürsünüz. anlaşılmak ister ama anlatmak istemezsiniz. anlatmayı denerseniz boğazınız düğümlenir, anlatamazsınız. "ya her şey ben vazgeçtiğim an düzelirse" düşüncesi gelir ara sıra.
her şeyden vazgeçseniz bile, "ya ölmem, sürünürsem" diye intihardan korkarsınız.

eşiğinde olmak, yakın olmak bunlar düşünce. eğer o eşiği aşar iseniz intihar öncesi mutluluk karşılar sizi. bu evre kararı verdiğiniz evredir. ondan sonrası maçanızın sıkıp sıkmamasıyla ilgili.

olmayın yaa vallaha olmayın hayatta ne kadar zorluk olursa olsun daima yaşama taraftarıyımdır. iyisiyle kötüsüyle bu hayatta ki her anınızdan zevk almaya bakın. inançlı biri için kolay bir şey değil bence şahsen ben şöylr düşünüyorum `hiçkimsenin intihar etmey hakkı yoktur.bu canı sana yaradan verdiyse alıcak olan da yalnızca o dur` o yüzden yapmayın be arkanızda bırakıcaklarınızı unutmayın.

şahsımın yaşamadığı durum. gören de afrikada susuzluktan ölen siyahi çocuk sanacak. halinize şükredin kardeş. "ayyy çok zorr, ayyyyhh ölüyorum, ayy bana bi haller oluyo, ayy instagram beni engellemiş, elveda dünya...." bu ne amk?*

bazen insan kendini kaybediyor herşey bitti sanıyor olabilir ama hayatta arkada bıraktıklarını düşünmesi lazım

yapmayın etmeyin evladım her şeye bir çözüm bulunur, intihar etmekle sadece kendinizi ve günü kurtarırsınız. yaşamak güzeldir.

çözüm değildir. herşeyin bir zamanı vardır, doğru zamanı bekleyin

çözüm olup olmadığını aramızdan kimse bilemez. ancak benim son birkaç aydır kazandığım felsefeme göre önünde sonunda öleceğiz, bari elimizdeki vakitte neler oluyor görelim.

olabilir böyle şeyler insan kendini kötü hissedebilir, intiharın eşiğine de gelebilir. her şey insanlar için.
ama bazı belediyeler ya da kurumlar ücretsiz psikolojik danışmanlık hizmeti sunuyor. ibb’de var diye okudum.
buradan
online da olabilir, araştırmak lazım.
neticede ölüm geri dönüşü olan bir şey değil, o yüzden bir şansınızı deneyin imkanınız doğrultusunda alabileceğiniz tüm yardımları almaya çalışın, belki fikriniz değişir, belki bi kişiye umut olur.

içinde bulunulan durum. çaresizlik dört bir yandan sardığında hiçbir kişisel gelişim cümlesi fayda etmez. her şey üstüne kapanan bir duvar gibidir. beynin içi zonklar, sıkıntıdan, uykusuzluktan, çözülemeyen sorunlardan. sadece nefes almaya devam edersin, daha ne kadar diye sorarak.

mahalle arasında "sen ölmeyi bayılmak sanıyorsun galiba" diye meşhur bir söz vardır.
önce o farkı ayırsınlar zaten o eşikten geri gelirler can sıkacak durum yok.

ıntiharın eşiğinde olanları kurtaracak tek şey anlamsızlıktır. sanıyorsunuz ki hayatta olmanızın bir anlamı var. boşu boşuna gelmiş olamazsınız diye düşünüyorsunuz. bu dindari da atesiti de böyle düşünüyor. aslında tamamen şans üzerine geldin. büyük patlamadan beri gelen olayların bir sonucusun sadece. o yüzden varlığının bir anlamı yok.

yoksa yaşamın da bir anlamı yok diyebilirsin ki öyle. ışte bu yüzden yaşamak intihardan daha mantıklı. düşünsene hayat sadece bir oyun. pamuğu tikadiklarinda hepsi bitecek. bütün endişeler üzüntülerde anlamsız bu yüzden. yedi milyar borcun olsa da öldüğünde hiç bir anlamı kalmayacak.o yüzden hayat sadece oyun oynamak için bir fırsat. oyun bitince hepimiz evimize gideceğiz.

öyle bir an ki tarifi herhangi bir sıfatla anlatılabilecek bir şey değil.

öyle bir an geliyor ki öyle bir çaresiz hissediliyor ki yani bir insan kendini bu kadar çaresiz bu kadar bitmiş bu kadar umutsuz bu kadar dip hissedebilir. hissettim. o noktaya çok uzun zaman önce vardım. olması istediklerin ama olmayanlar, olmadığı gibi işin içinden çıkamadığın baskılar, yaşadığım psikolojik savaş, var olma savaşı, iki arada kalmış olmak ne yapsan hep aynı noktada kaldığını görmek ve işin en kötüsü hep o noktada kalacağını düşünmek...... insanı bu ana getiriyor. azıcık çok az bir cesaretim olsaydı bileklerimi kesmiştim. ama cesaretim yoktu.