kamp yapmak

hayatımda 1 kez yaptım. daha da yapmam.
dünyanın en büyük kanyonu olan grand canyon n.p. , arizona da 3 gece kıç kadar çadırlarda kaldık. ateş ve bira içmeler dışında hep söylendim mızmızlandım durdum. geceleri serin oluyordu ama gündüzleri 50+ derecede çöl sıcağı basıyordu.



kafamdaki küçük şapka arkadaşımındı. o dev amigo şapkası ise benimdi aslında ve ben o şapkayı türkiye' ye getirmiştim. babamın bir dostu el koymuştu. içim gitti ama ses edemedim tabii:))



point' ler var. bulunduğumuz point' ten daha alttakine iniş için amatörlere izin verilmiyordu rehber gerekiyor.


colorado nehri ve kanyonun sıfır noktası. inmek profesyonel işiydi. inip kalanlar oluyormuş. hahaha 50 derece sıcak ya çatlak olabilirim ama deli değildim.



arizona hilton' daki suit dairem.:))

fena yaparız hocam. şöyle bir haftalık yaban hayatı iyidir. şimdi kamp yapmanın iki türlüsü vardır; biri yabana atılmak*, diğeri nispeten daha az zorlu ve tatil niyeti taşıyan.

yaban hayatı zordur, ekmeğini taştan çıkarmak zorundasınız.* çıplak elle balık yakalamadır, efendime diyeyim karınca yemektir, etli butlu hayvanları* kendi üretiminiz olan kapanlarla çakılamaktır, bunlar hep böyle yaban hayatının sizlere dayattığı zorluklardır. bir de tatil niyetli olan var, alıyorsun pisküvünü demliyorsun çayını skinn’in keyfine yatıyorsun.

maalesef çok sevdiğim bir olgu değil hatta kendisiyle hiç başım hoş değil. kendi hijyenine ve özel alanına aşırı tutkun biriyim. kendimi temiz hissetmezsem, gerekirse 10 kere olsun; üşenmem yıkanırım. temizliğe karşı hassasiyeti olan insanlar için kamp hayatının salaşlığı işkencedir. ben uzun süreli yıkanamadığım, hunharca kirlendiğim, insani ihtiyaçların bile minimum düzeyde bir konfor ile giderildiği düzlemde çok rahatsız olurum ve keyifte almam.

şimdi böyle söyleyince ukalalık gibi geliyor ama inanın değil. benim her türlü böceğin ve haşeratın bulunduğu doğal ortamda hayatımı idam ettirmeye çalışmam, uzun soluklu terapi sebebidir. her türlü sürüngenden aklım çıkıyor. yılanın - çiyanın içerisinde, besinleri bile doğru düzgün dezenfekte edemeden hazırlanan yemekler, açık havada çömelmek suretiyle giderilen tuvalet ihtiyaçları, denizde/ gölde alınan duşlar.. bunlar maalesef benim temizlik anlayışım ile taban tabana zıt. insan zorunda kalırsa, tabi her ortama uyum sağlar ama zorunda değilkende böyle bir şeye kendimi sokmam eziyet olur. onun yerine pikniğe gidiyorum. bagajda tuttuğumuz, her türlü dezenfekte ile hazırlanmış bir sürü yemek sepetlerden çıkıyor , oturuyor yiyoruz sonra gittiğimiz gibi akşam geri dönüyoruz. miss gibi göçebe usulü kamp işte..

1930/40 senelerinde sıkıntılı olan eylem. şu an bi sorun yok ayılar dötünüzü yiyebilir sadece.

köy ve doğa ile çok haşır neşir olmama rağmen sevmediğim oluşum. ben böcek sevmiyorum az biraz konfor olacak insanın hayatında.

severiz. soguk sicak fark etmez kamp yapariz. brrrr usudum.

şöyle bir alet alabilirsem ben de gideceğim kamp yapmaya:

12bin usd civarında fiyatı var. ulaşılabilecek fiyat ama bu yıl acayip bir para ihtiyacım oldu. 2026'ya erteledim bu fikrimi.

(bkz: kamp atmak)

kanzi siz gidin benim bir cilt bakım yapip kahve demleyip overthing yapma isim var

husky marka çadırımla uzun zamanın ardından partnerimle beraber şile ormanında yapacağım aktivite

ilk kez şartları biraz zorlayacağım tecrübelerini paylaşmak isteyen yazar çaylak arkadaşları dm beklerim

en son kampta sabah kahvesiyle içtiğim puronun izmaritini yere attığımı düşünüp koca bir alanı didik didik aramıştım (puro izmariti kolaylıkla yangın başlatabilir)sonra ateşi söndürürken ateşin içinde görüp rahat bir nefes aldım zaten puro sigarayı da bıraktım bu senenin başında