kamp yapmak

zordur. işi bilmeyenle giderseniz yandınız. yakına sıçıp üstünü kapatmayan offff!. ateş yaktığınız yere kedi ölüsü gibi yatıran elemanla olmaz bu iş.

yapmaktan keyif aldığım aktivite.
en önemli malzemesi çadırdır.
sonra uyku tulumu.
bu ikisi kaliteli olmalı.
gerisi bir şekilde halledilir.

birgün mutlaka yapmak istediğimdir

güzel bir mevzudur. fakat meşakkatlidir.
youtube'da izlediğiniz videolara aldanmayın, ben bizzat gidip uludağ'da çadır atmıştım. bir daha tövbe.

bir kere çadırda kalmayı seviyor musunuz bu çok önemli. çadırda kalmak hoşunuza gitmiyorsa kendinizi yok şişme yatak yok falan filan diye zorlamayın. illaki kamp yapmak istiyorsanız geceleri bir iki bardak atıp sizi yumuşatacak ve keyiflice uykuya dalmanızı sağlayacak bir şeyler alın. ben buradan size viski öneririm.

daha bunun lokasyonu, soğuğu, hayvanı, böceği bir sürü şeyi var.
yazın güzel tenha yerlerde, çok da sıcağın altında kavrulmayacağınız, akşamı soğuk olmayan çıtır bir kamp fena olmayabilir. hastasına tabi

kamp yapmak kesinlikle bir tercih meselesidir, şehrin rahatsız edici her özelliğinden kaçıp doğa içerisinde kısmen ilkel şartlarda yaşayıp, insanın kendini dinlediği ve yenildiği bir etkinlikte. ayrıyeten yeni arkadaşlıkların ve yeni yerlerin keşfi için muazzam bir fırsattır. 20 yıldır kamp yapmaktayım, ailem ile her bulduğum fırsatta gitmekteyiz.

kalabalıktan, insandan çook uzak. arabayı bırakarak 4 saat boyunca yürümek, arabanın çıkamayacağı 4 saat uzaklıkta mesafede kamp kurmak... her gün spor niyetine arabaya kadar yürüyüş yapmak ve daha sonra günlük alışverişini yaparak ateş başında edilen hafif alkollü sohbetleri, şarkılarda kaybolmayı özlüyor insan.

sadece tuvalet diyorum.

bir çadır, ağaçlar içinde denizi gören uygun bir mekan ve eğlenebileceğiniz sevgili ya da arkadaş gerektiren aktivite. sonrası mı keyifli zamanlar demek.

önceden kamp yapmak, bir şeylerden mahrum olduğun bir ortamda doğayla iç içe vakit geçirmek anlamına geliyordu ama artık zengin işi oldu. kampçılığa rağbetin artması ile birlikte kamp malzemeleri aşırı zamlandı. çadırların fiyatları, karavanlarla yarışır hale geldi. atik ailesinin şu kamp videosunu izledikten sonra kullandıkları ekipmanlarla ülkemizde kaç insan kamp yapabilir ya da kamp yapmayı hayal edebilir çok merak ediyorum. kamp demek, doğada konforsuz ama huzurlu bir yaşam demekti ama kamp da artık lüks ekipmanlarla oluşturulmuş konforlu ama ruhsuz ortamların adı olmuş...

eskiden köy yerinde tarla kulübesi ile çokça deneyimlenen aktivite. yerden biraz yüksek bir yer yapılır. tahtanın üzerine ifteri yani bilinen adıyla eğrelti otu yığılır. üzerine köy yatağı, yastık, yorgan, çatıya sağlam bir naylon branda. işte size kamp. gece uyumayıp tarladaki ekinleri ayı ve domuz gibi hayvanlardan korursunuz. mısırların arasında bir hışırtı mı duydunuz, tüfek ile bir fişek atarsınız. mısırlar kurtulur. şimdi teknoloji gelişti. tarlalar için çeşit çeşit icatlar çıktı. hey gidi eski günler.

benlik değil. popom yumuşak ve rahat yer sever. sıcak su ararım. her yerde tuvalete giremem. konfor insanıyım, evet.
belki karavanda, o da bir ihtimal birkaç gün kalabilirim. kampçılık, karavancılık minyon insan işi sanki, sığamam da zaten.

kimse bana ilişmeyecek, benden iş beklemeyecekse, ben yiyip içip yatacaksam bana uyar. yok diğer türlü almayayım. teyzemler bu işte uzmanlaştılar. arada bizi de davet ediyorlar ama nö. kalk, yemek yap, bulaşık yıka, etrafı toparla düzenle. eee hani dinlenmeye gelmiştim ben. bunları evde bile yapmıyorum. benim dinlence anlayışım iki seksen yatmak arkadaş. ben her şey dahil dışında yerlerde bile konaklamıyorum. yemeği nerede yiyeceğimin derdine düşmek istemiyorum anlıyor musunuz. ama bana deseler ki elini hiçbir şeye sürmeyeceksin, o zaman kamp yapmaya da okey.

geçmiş yıllarda yaklaşık 1,5 ay boyunca kesintisiz olarak yaptığım bir eylem. ege koylarında; kuşadası, davutlar, izmir, didim taraflarında. sadece bir çakı, olta ve powerbank vardı yanımda.

evi terk ettiğim bir dönemdi. psikoloji bozuk, işi bırakmışım, evi terk etmişim, para yok doğru düzgün, attım bende kendimi sahillere.. kuzen sağolsun arabasıyla bıraktı beni. sık sık da yanıma gelip gitti. inanılmaz takıldım. arkadaşlar edinip hangover'lar da oldum, çok iyi ortamlara da denk geldim, sıfır parayla zil zurna içip uyuduğum çok gece de oldu.
zaman yoktu benim için. para yoktu.. tuttuğum balıkla besleniyordum. olta tüm gün sudaydı. yer değiştirmeye başlayınca çoğu gün telefonda olmadı. şarjı bitti. ama gerçekten tüm gün benimdi. uyan, denize atlayıp ayıl. yürüyüş esnasında meyve bulduysan kahvaltını yap. oltanı suya at. sonra da takıl. kuzen gelsin, telefonu şarj et, içki getirmiştir içmeye başla.. ve takıl. akşam olsun, ateş yak. müzik aç. tuttuğun balıkları pişirmeye başla.. üç haftam bu rutinde geçti.
kendimi keşfettiğim bir dönemdi. ve de iyileştirdiğim..

türkün ata sporudur. yarın gidiyorum yine. selametle.

börtü böcekten nefret etmemden dolayı asla yeltenmediğim ama iki günde aşığı olduğum aktivite.

sevdiceğim ısrar edince kıramadım, kabul ettim ve bir gece çadırda kaldık. doğanın sesi o kadar başkaymış ki gündüz hiç duyamadığım sesleri duydum. mutlaka deneyin.

hava bu kadar sıcak olmasa ateş yakıp akdeniz akşamlarını da söylerdim. neyse, kısmet.

bir hafta sonra falan iki üç gün kamp atmalık boşluğum olacak. şimdiden iple hatta halatla çekiyorum bir an önce gelsin diye. çok özledim kamp ortamını.
o karanlığı, sessizliği, akşam denizini, meyveyi, alkolü..
sabaha karşı bayılıp kalmayı ve güneşin ilk ışıklarıyla uyanmayı..

gelsin artık!

severim kamp yapmasını.
ego yok, kasılma yok, lüks yok, nerede ne zaman ne yapacagini bilmeden hayatı akışına göre yaşamak muhteşem...

karanlıkta, çalıların içindesin önün deniz.
bin yıl önceki atalarının hayaletleriyle beraber, saklanmış geceyi izliyorsun; yıldızları, uzaklara giden gemilerin ışıklarını, düşünceler gibi dalgaları..
üzerine dökülmek isteyen koca bir deniz ve yakanı bırakmayan ay ışığı var. biraz alkol var, biraz müzik.
etraftan küçük böceklerin gezinti sesleri geliyor.
belki de hayaletlerdir. kafanın içinde anıların, farklı kişiliklerin, koca bir hayatın gürültüsü..
hepsini susturup, geleceği yıldırım gibi çarpmak istiyorsun.
hava zaten her şey için müsait.
gitmek için de, susmak için de, kaybolmak için de, gülmek için de.. her şey için müsait.
ölmek için, sonra tekrardan dirilmek için de.

değişik bi' keyif.

iki kere tecrübelediğim kadarıyla
konforundan vazgeçebilen bir insan değilsen kamp insanı feci zortlatıyor.

yaban hayatına ne kadar uyumlu olmadığını farkettiğinde aslında biraz kendini sorguluyorsun
30-32 adet ortalama böcek ısırığıyla 5 günü kapatmak iyi bir skor mu onu bilemiyorsun falan. neyse özetle herkesin yapacağı şey değil, ben ütüsüz gömlek, t-shirtle dolaşamam, adam önümde slip mayosuyla sallandıra sallandıra yürüyor, elinde bira, keyif keka.

bu rahatlık lazım galiba insana
fazla sistem adamı olmuşuz,
düzen, sistem olmayınca rahat olmam gerekirken tam tersi hissediyorum valla.

doğanın içinde, çadırda seks yapmanın zevki başka hiçbir şeyde yok yeminle.