kendinden kaçmak

delirmekle sonuçlanan eylem. her şeyi ötelemek, düşünmeniz gereken her problemi sonraki bir zamana ertelemekle eyleme dökülür.

anlık harika hissettirir, kolayca kafanı dağıtır fakat günün sonunda kendinle baş başa kaldığında yalnızca dağılanın sen olduğunu görürsün.. işte o an delirecek gibi hissetmekten kendini alıkoyamazsın

herkes kendinden kaçmanın derdinde fakat kimse neden kaçmanın o yumağı büyüttüğünü ve kendisini yutmak için ensesinde beklediğini es geçiyor?

yok ulan bir türlü kaçamıyorum kendimden.salaklıklarımın haddi hesabı yok.kendime karşı fobi oluşturacağım böyle giderse.bir insan bir işi mi beceremez.yaşamaya isteksiz olduğumdanmıdır nedir artık.

o kadar susamış
gölgen bile terk etmiş
perde iner hani
hint kumaşı misali
kaçıramazsın gözlerini

cesur değilim ben
o sayfaları yakmaya
hem istemem de
sarhoş olmayı yeğlerim ama...

başkası olmaya özenmektir. doğru insan olmayı beklemektir. önemsiz hissettirir.

nereye kaçarsan kaç götün arkandan gelir.

dur dur yapma bunu! dediğim başlıktır.
kendinden kaçmak,
kendine en çok döndüğün an'dır.
yüzleşmedir.

onun için ki..
iz'lerini tanı,
iz'lerini sev..

eninde sonunda dönülen yer kürkçü dükkanı, ne kadar kaçmak istesekte bazen sonunda yine aynı yere döneceğimizi bilmek gerekir. siz siz olun kendinizden kaçmayın.

bazen insan kendinden kaçmak istiyor. evet. ama bazen de kendine sım sıkı sarılmak da istiyor.

her şey kendinde başlar ve kendinde biter. kendindem kaçarken kendimi sürekli kendimde bulurum.

çabalıyorum. arkadaş çevremi ve telefon numaramı, yaşadığım semti, sosyal medya hesaplarımı, dinlediğim müzikleri, giyimimi saçımı dış görünüşümi değiştirdim. ama yapamıyorsunuz. fenomen dünyada neyi değiştirirseniz değiştirin kaçmak istediğiniz hiçlik, acı veren boşluk içinizde. kurtulamazsınız.

pek yapamadığım eylemdir, sürekli sorgulayıcı ve neden kafasında bir ruh hali tehlikelidir.

çok uzun yılların tecrübesiyle konuşuyorum ki; "kendinden kaçan bir insanın varabileceği en uzak nokta, sırtıdır." *

kendini kandırmaktan öteye gidemezsin. hiç bir kurtuluş yok 'bu beden bu ruh senin' atamazsın,satamazsın. onu olduğu gibi kabul edip dost olmayı başaramazsan hayat'ın her türlü zehir olur. bu da kendimizle olan sınavımız. orada bile torpil yok. insan kendine bile zor soru sorar mı?
cevap vermekten bu kadar korkar mı?
yine deli sorularla kapattık günü.

kaçmayı bıraktığım an yaralarımı iyileştirmeye başladım. bazı yaralar asla kapanmayacak ama beni güzel yapan bunlar zaten.

boş laftır, realist olun

şehir


"bir başka ülkeye,
bir başka denize giderim," dedin,
"bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
her çabam kaderin
olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
- bir ceset gibi - gömülü kalbim.
aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yılı tükettiğim bu ülkede."

yeni bir ülke bulamazsın,
başka bir deniz bulamazsın.
bu şehir arkandan gelecektir.
sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın.
aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
başka bir şey umma -
bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.
ömrünü nasıl tükettiysen burada,
bu köşecikte,
öyle tükettin demektir
bütün yeryüzünde de.

konstantinos kavafis
(1863 - 1933)

nereye kadar?
kime kadar?

yok böyle bir dünya..

ancak kendini sevmeyenler kendinden kaçmak ister sanırım, sevmediğimiz insanlardan kaçar, görmek bile istemeyiz, kendimiz için imkansızdır.
başka odaya geçsen, dünyanın öbür ucuna gitsen, kaçamazsın.

kendimizden kaçabilseydik vicdan duygumuz olmazdı sanırım...

kendinden bıkmak ve bunalmak. artık kendine öyle bir katlanamamaya başlarsın ki, köşe bucak kaçacak yer ararsın.