koklayınca geçmişi hatırlatan kokular

eski ruj kokusu.. bilenler vardır eskiden rujların sabit bir kokusu vardı ve küçükken annemin rujunu ne kadar koklarsam koklayım yine de doyamazdım.

kitap kokusu.

(bkz: proustyen bir an)

eski parfümlerim. kullandığım dönem yaşadıklarım bir bir aklıma gelir. güzel bir anı tazeleyici.

bebek bisküvisi.

sandal ağacı tütsü. zaman makinesi gibi mübarek.

yağmur ertesi nemli beton sebepli sokak ve toprak kokusu.

silgi kokusu.

rutubet kokusu. beni direkt çocukluğuma ışınlıyor. anneannemin evinde geçirdiğim zamanları , kışın sobanın yanında giyindiğim kalın kazakları hatırlatıyor.

aloe vera aromalı şampuan kokusu

kokusu, beni askerlik zamanına götürür. arazide kurulu konteyner veya sahra banyolarını hatırlatır.

soğan kokusu.
soğandan ve türevlerinden hoşlanmama sebep olan iğrenç bir anıya.

parfüm kokuları çünkü insanların parfüm kokuları hep aklımda kalır, başka birinde de aynı kokuyu duyduğum an hemen ayırt ederim. o kişiyi hatırlatır. ilkokul öğretmeniminkini de hatırlarım. çok hoş, kültürlü ve harika çocuklar yetiştiren bir kadındı.

bebeklik kıyafetleri. görmek bile yetiyor bazen.

ucu kalem tıraşla yeni açılmış kurşun kalem veya boya kalemi kokusu bana ilk okul yıllarımı hatırlatır daima. hani şu anlık bir koku duyar da o günlere gidersiniz ama çok kısa bir andır. tekrar tekrar etrafı koklar gibi yaparsınız ama o bir anlık olduğu için sadece özlem hissi uyandırır ya öyle işte.

kışın dışarı çıkınca havada bir odunsu is kokusu oluşur işte ben ona soğuk kokusu derim herkes ve her şey değişir ama soğuk kokusu hep aynıdır.

nasıl anlatsam. sabah çok erken kalkıp kahvaltı yapmadan arabaya binersiniz o arabanın kokusu bi değişik gelir. işte o koku bana barış manço şarkıları eşliğinde yazlığa gittiğimiz günleri hatırlatıyor. çocukluğumun en güzel günleri. şimdi ne yazlık var ne babam.

dalin şampuan.

ortaokuldayım, yeni taşındığımız evin yoluna alışmaya çalışıyorum. ısınamıyorum bir türlü eve. bir sabah okula gitmek üzere otobüs durağına gidiyorum, yanlış sokağa saptım. anneannemin söz geldi aklıma: her yol bağdat'a çıkar. hafif tırsıyorum. sonra, sonra bir koku geliyor burnuma, sarsılıyorum, amanın diyorum bu koku ne. sağıma dönüyorum, apartmanın bodrum katından yukarı doğru uzayan ve demir parmaklıklara sarılmış bir bitki üzerinde muhteşem dizayn edilmiş bir çiçek, sonradan adını öğrendiğim hanımeli. her sabah oradan gidiyorum hatta yine öğrendiğim üzere çiçeğin balını hüpletiyorum. falan. çok mutluyum, eve de ısındım hani. o gün bugündür koklayınca geçmişi hatırlatan kokular deyince aklıma hep o sabah gelir. o gün bugündür her taşındığım evde hanımelini eksik etmem. geçen gün annemlere gittim, evet hala aynı evde oturuyorlar, hadi o sokaktan geçeyim, göreyim dedim, heyecanla apartmana yaklaştım, bir baktım ki hanımeli orada değil, hanımeli kolay kolay ölmez, mesleklerimden biri peyzaj mimarlığı, ordan biliyorum, sökmüşler. hainler.

soba kokusu çocukluk zamanlarım

kaybettiğim yakınlarımın evinin kokusu...
o koku yanlızca o evdedir. ve başka evde yoktur. yanılgılara savurur. o insanın bir yerden çıkacağına, size sesleneceğine dair yanılgılar...
bir kuru anı demeti ile baş başa kalırsınız sonra.