köyü olmayan insan modeli

yazık ya üzülüyorum bunlara.

tatillerde köye giden insanlara hasetle bakıp imrenirler.

ataları en az 3 kuşak şehirli ve minimum en az 3 kuşak lisans veya yüksek lisans görmüş insanlardır.

ben demiyorum sosyoloji diyor.

benim bu. ilkokulda herkes yazın köye gittigini anlatırdı. beni bir hüzün kaplardı. imrenirdim çocuklara.

paşa dedem sağolsun, köy işine girmemiş. sultan ninem ile soy ağacımızı oluştururken, asalete, sekse, serte, beyaz kadın tenindeki yeşil damarların insanı çıldırtmasına, kadın memesindeki şekerli gibi olan kokuya önem vermiş.

şefik paşa dedemin, sanatçı ruhlu olduğunu düşünüyorum. google yaptım, bilgiler silinmiş.
hibetullah sultan ninem ise, belli ki piçti. piç kadındı. kezo değildi benim ninem. kültürsüz sinir hastası türk kızı modeli değildi.

köy, dedikodu, kankacılık, yancı oğlan, meriçlik, ahlak kumkumalığı, vıcık vıcık aileci şakalarla sırnaşmalara toktu. ninem gibi kadınlara çellocu sultan da derlermiş o dönem. bu tür kadınlar özeldir. sadece şefik paşa dedem gibi insanlarla olurlar.

sıkı bir vurucu olarak, köy meselelerine de açık olmakla beraber, soyumla her daim iftihar ederim. 1758'den beri vuruyoruz hamdolsun. biff tannen sonrası gördüğüm en güzel sülaleye sahibim.

baba tarafım süperdir. beni köye yaklaştıran kısmım diğer tarafım. kısmet işte.
işte bu nedenle çökelek peynir yerim bazen. bazen paçalarımı çorabın içine sıkıştırırım kışın. kadınlara "sus lan yıbış köpek" diye dirty yaparım yatakta.

bunlar, genlerimde olan köylülük özelliklerim. babam da bir sultan seçse bunlar olmayacaktı.
babama da karışamam gerçi, aşk bu. ingilizce öğretmeniymiş annemin o dönem. hemen istetmiş onu dedemden bok var gibi.

benimdir. üzülme melis. biz memnunuz halimizden.

benim. evet, bir köyümüz yok. bilmiyorum o yüzden o kafa yapısını.

benim bu. köyümüz yok, çok şükür köylü birinci derece akrabam da yok. köylüleri sevmiyorum.

bir köylü çocuğu olarak başlık altında hakkımızda yapılan yorumlara çok üzüldüm.

kötüsünüz.

tüm köyler onundur.
bir köyünüz varsa oraya tüm enerjinizi harcar, sadakatinizi bağlarsınız ama köyü olmayanı bir düşünün. çocuklu bir insanın kendi çocuğuna tüm enerjisini harcaması gibi bu. diğer tüm çocukları sever ama sorumluluğu kendi çocuğuna aittir ve sorumluluk, ayrılması gereken vakit demektir.

bu bağlamda hsjdhsj bir köyü olmayanın üzülmesi yersizdir. tüm köyler bizimdir. eşit bakar tüm köylere köysüz kişi ve adil yaklaşır güzelliğine, çirkinliğine bir köyün. sevmezse gitmez o köye veya severse çıkmaz o köyden ama üzülmez üzülmezzz tüm köyler onunken. yes. hajsh.

bundan 60 yıl öncesine kadar rahatlıkla şehirlidir diyebileceğim insan modelidir. 70'lerden itibaren köyden kente hızlı göç ve muhafazakar hükümetlerin politikaları sebebiyle artık şehirli diyebileceğimiz insan şehirlerde bile bir avuç. büyük çoğunluğun zihniyeti ve yaşayışı kasabalılaşmış durumda.

kayınvalidem. anası babası trabzon faroz’dan. uyuz oldurdu köyle eylemlerine, köylü kıyafetlerine. başımda tülbentimi köy usulü bağlasam kızardı bana. bayılırdım onu, ben köylüyüm beni böyle kabul ey deyip onla didişmeye.

sen köylü olmazsın şehirde kaloriferli evlerde büyüdün, derdi.

birine kızmışsa ona köylü, derdi.
şehirli olmanın benim gibi olmaktan bir farkı olmadığını ondan öğrendim.
kaldı ki onun çocukluğu zamanında köyde yaşayanın etten ve süt ürünlerinden karnı doyardı.

eskiden yokluk vardı, bulamamaktan değil üretim yetersizliğinden kaynaklanan yokluk vardı. hem gıda yönünden, hem tekstil yönünden, hem kalan yönlerden. o yüzden o zamanlar, köyde yaşayanın bir eli yağda bir eli balda idi. şehirde yaşayanlar, köylülerin onlara satmaya geldiklerini alabiliyordu sadece.

70’lerin- 80’lerin türk filmlerindeki zengin evlerine bakın, evde dev bir çiçek ve iki üç koltuktan başka bir şey yoktur. aynı senelerde şehirde yaşayanlar ekseriyetle tek maaş ile gecekondu mahallesinde yaşayan ailelerdi. bağ yok bahçe yok. bakkaldan ay başına veresiye yaz ve onla yaşamaya çalış.
yanisi şehir köy ayrımı yapmak için (bkz: latife uşaklıgil) gibi bir aileye mensup olmak lazım. kalanlar üç aşağı beş yukarı aynıydı. hep fakirdik sadece biz köyde tereyağı ile ekmek yiyorduk. şehirdekiler margarin ekmek yiyordu.

ben bebeyken vardı, ben büyürken 'nahiye' demeye başlamışlardı, şimdi ilçe oldu (bkz: inönü/eskişehir)

bir köyüm bile yok

bayramda parka çıkıyoz biz de...

benim köyüm istanbul. aslında ben hep köyümde oturuyorum

benimdir. anne tarafım da baba tarafım da kentsoyludur. köyle bağımız ya da köyde yaşayan hiç akrabamız yoktur. yaşadığımız bir kaç şehirle bağımız vardır. tatilde bayramda büyükler nerdeyse oraya gideriz.
evlilik nedeniyle bir süreliğine köylü oldum. ne saçma iş insanın nüfus kaydının değişmesi. neyse ki kronikleşmeden atlatıp kentsoylu kimliğime döndüm. kızlarım köylü kaldı ama...

vay arkadaş dedirtir!
herkes mi soylu?
bu kadar soysuz kim o halde?

benim biraz üzüldüğüm bir insan modelidir.
yav bunu burdaki köylüye ithafen mi açtınız bilmiyorum bu arada.

ama ben seviyorum abi pastoral olayları. benim anamın da babamın da köyü var, çok mutluyum bunun için.

muazzam bi çocukluk bahşetti bana. ağaçlarda dolandığım ve bolca çekirge bacağı kopardığım ve bisiklet sürdüğüm.

bahçede dut ağacımız vardı ona salıncak kuruyorduk. o gelenek her zaman devam etti. yav fosjkfje çerkes köyü abi, gelmişim 20 yaşına, bahçede salıncakta sallanıyom hâlâ. babam tersoydu ondan çok laf söz olmadı sanırım köyde, çok ayıplanır böyle şımarıklıklar halbuki.

büyüteç aldılar bize. iki kız çocuğuna niye gerçek bir büyüteç hediye edersin ya, babaların işleri. normal insanlar gider bebek alır. böcek yakmaya çalışmıştık onla merceği güneşe tutarak ısı elde ediyosun falan ya. o muhabbet. beceremedik bilmiyorum, sabır gösteremediğimizden de olabilir.

ben işte o zaman da hayvan meraklısıydım. ansiklopediden arılarla alakalı bişiler okumuştum 1 yaz musallat oldum arılara köyde. korkmuyodum da sokar mokar diye.

bi ara ısırgan otlarına sardım mesela. onlar çok garip abi benim parmağımı ısırmıyor ama bacağımı ısırıyordu. ya ben topladım çeşitli yerlerimde denedim bu arada nasıl bir mallık bilmiyorum. çocuk aklı işte. götüme falan sürmedim abi allahtan öyle hayal etmeyin şimdi. kolumda bacağımda yüzümde ve de dilimde denedim. en çok bacaklarımda tesiri oldu.

inşaat şeyleri ile onamayı seviyordum çok. oraya buraya çivi çakıyodum. balta falan testere, onlarla uğraşmayı seviyordum. testereyle parmağımı kestim birkaç kez.

o ara evde tadilat vardı kuzenimle çimento ve kum aşırdık harç yapalım biz de diye fpsjkf. harika günlerdi ya.

bebeklerle de oynuyoduk bu arada çok marjinalize etmek istemem çocukluğumu. yok evcilik yok doktorculuk onların hepsi vardı. ama onlar şehirde oynanmaya daha müsait köy çok özgür bir alan. öyle olunca köyde biraz daha keşif peşine düşüyor insan.

bi kere anneme kızıp evi terk ettim köyün dışında buldular gel arabaya bin gidelim dediler gelmem diye tutturdum. babamlar falan millet köyde beni aramış meğer haberim yok.

annemin köyünde bi kere ortaokulda falan mıydı acaba, inek doğurdu gözümün önünde. yav harikaydı her anını zevkle izledim. köyün böyle avantajları var abi yoksa ben nerede görücem canlı canlı inek doğumu? veteriner değilim ki.

güzel zamanlar geçirdim. dut yedim, nar yedim. incir ağaçlarına yaklaşmayı kimseye çok önermiyorum bu arada yeri gelmişken. ceviz ağacı da tırmanışa uygun değil, çok kaygan. hayata dair böyle küçük bilgiler topladım, cebime koydum. kışın da şehre dönüp okula gittim işte.

bakingam asilzadesiyim
dermişim
gözümü dünyaya ist./üsküdarda açtım
hiç köyüm olmadı
(szölük bebeleri, hava atıyor lan bize demesinler diye isimlerini vermeyeceğim)
yurt dışında bazı yerlerde yaşadım (niye döndüm hala bilmiyorum)

netice ? köyüm yok...............................
(dur la, bir zaman ist/kadıköyde otırmuştum, o sayılır mı açaba ?)