misafir çocuğu

çocuğa kızmıyorum ben. sıkıntı ailesinde nereye gidersen git çocuğunla ilgilenmek zorundasın. daha geçen gün bir tanesi sandalyeyi çıkmış balkondan düşecekti, balkondan atlayamadı diye yaygara kopardı ama çocuğa bağırdım diye ben suçlu oldum. bir dahaki sefere bırakacağım bungee jumping yapsın.

küçüklük travmam, barbielerimin bacaklarını ayırarak material girl olmamı engelleyen ve içimdeki canavarı çıkaran canlı. yüksek maneviyatın sebebiyle karşılık vermedim. fakat umarım kendileri bir daha karşıma çıkmaz.

bir ara beyaz mobilyalar cok modaydi hatirlarsiniz. eve bembeyaz mobilyalar alindi, oturmalara kiyilmaz.*
annemin arkadaslari biri ilkokul uce, oteki de dorduncu sinifa giden cocuklariyla ziyarete geldiler. kucuk oglan, buyuk olan kiz. o oglan geldikleri andan gidinceye kadar koltuklarin uzerinde tepindi, bir an bile yorgunluk belirtisi gostermedi. sadece belirli aralarla annesinden su istedi. vucudundan bosanan ter, yamulttugu koltuk yaylarinin artik koruyamadigi beyaz koltuklarin uzerinde cikmayan izler birakti, bu izler sayesinde her daim onu 'rahmet ve muhabbetle' anacagimiz.
kiza gelince annemin bir gun onceden hazirlamaya basladigi kalem bicimli sarmalarin her birini annesine ozenle soydurdu, yalnizca iclerini yedi.
isin simdi bana cok garip gelen yani, butun bunlar olurken yetiskinlerin hicbir sey olmamis gibi sohbetlerine devam etmesi, olan bitenler hakkinda ise tek cumle etmemesiydi.

bazı aşklar gibidir misafir çocuğu gelir dağıtır gider. sen toplamaya uğraşırsın...

genellikle eyer sizin sevdiğiniz birşeyi almak isteyen alamayınca anneniz tarafından durduk yere azarlanmanıza sebep olan çocuk denilen ama bir canavardan farkı olmayan varlıktır.

hatırladıkça kin duyduğum çocuklardır. ancak bütün misafir çocukları böyle gıcıksa ve hepimiz de birer misafir çocuğuysak iğne bize batabilir.

şeytanın vücud bulmuş hali yeryüzü şubesi

eşyalarına el koyduğum için bir daha evimize gelmeye cesaret edemeyen çocuklardır.

haraca bağlamıştım çocukları. kiminin askılı cüzdanını alıyordum, kiminin oyuncak ayıcığını. tabi bunları el altından yapıp farketmemelerini sağlıyordum. onlar oyuncaklarımla oynayıp, çikolatalarımı kemiririp, eşyalarımı karıştırıp, bilgisayarıma virüs bulaştırıp, kafa ütülerken ben de onların eşyalarını saklıyordum. gitmeye yakın farketmesinler diye de kapının önünde lafa tutuyordum. ayıkmıyorlardı saflarım. ayıksalar da sakladığım için bulamıyorlardı. böyle böyle ayakları kesildi, bize gelmemeye başladılar. elimde olsa misafir çocuğunu da saklardım. bunlar bundan anlar çocuklar üzgünüm ama pişman değiliiim.

sonra esrarengiz bir şekilde sakladığım eşyalar kaybolmaya başladı. annem sakladığım eşyaları bulup geri misafir çocuklarına veriyormuş meğer. bunu bana yıllar sonra itiraf etmişti. ben de döndüm dedim ki anneme " sağ elin verdiğini sol el bilmemeli " sözünü sen çok yanlış anlamışsın anne. olmamış çocuklarımın rızkıydı onlar.

şimdi aklıma geldi . ben misafir çocuğu olduğum zamanlar geceye doğru çok fena uyku bastırırdı. büyükler bağıra bağıra sohbet edip güldüklerinden hiç uyuyamazdım. eve gelince de uykum kaçardı.

t:gelen misafirin yanında mecbur getirdiği cocuğumsu insan
gözüm gibi baktığım kemanımın arşesinin anasını laciverde boyayan iki ayaklı hayvanın yavruları. akabinde kemanı satmak zorunda kalmama sebep olanlar. lolipopsuz kalsınlar.

genelde yaramaz olurlar.

gelip dağıtıp gitmesiyle şarkılara konu olan çocuk kişisi.

bu veletlere kaptırmadığım tek şey var, o da valide hanım sayesinde.
"oğlum playstation ı sakla songül teyzenler gelecek" derdi mesela. hemen yok ederdim ortadan.
asla ama asla hala daha playstation kırmızı çizgim. oynamayı bilmeyene oynatmam arkadaş!

genelde yaramaz olan, annesi veya babasının hatırına ses çıkarılmayan, onun yaptıklarından dolayı genelede evin çocuğuna kızılmasına sebep olan kişi

unutmamalı ki; herkes bir zamanlar bir misafir çocuğu idi. (gülücük)

bu başlığı okurken hep misafirliğe gittiğimiz evler-evin sahipleri gelir aklıma. "umarım ardımda bu başlık altına konu olacak davranışlarım olmamıştır" diye de ponçik bir iç geçiriş peydah olur.

misafir çocuğu sorunsalını biz, sizden nefret eden odalarından çıkmayan çocukların kabusu haline getirmeyin ebeveyinler. çocuklarınızı "kendi eviniz olmayan bir evde" dolaşması için salmayınız çünkü o evin bir özeli vardır ben odamda yatarken bir çocuğun kapımı hafifçe açıp kafasını uzatıp içeriye bakması hoş karşılayamayacağım bir olaydır ve ayrıca heryere zarar veren çocuklar için gülüp geçmeyiniz zararı karşılayınız çünkü gerçekten komik değil bazen gercekten cok fazla zahmete sokan zararlar veriliyor. cocuklarınızı bir kaşık suda boğmak istemeyiz.

sırf yaramazlığını örtmek için gizli gizli kendine zarar verip suçu benim üstüme atan kişidir misafir çocuğu..

sövsen sövülmüyor da.

uzaktan kusursuz, yakından lüzumsuz...

af edersiniz ama her haltı yerler, onlar gidene kadar anneniz " bir şey olmaz canııım. " der fakat onlar gittikten sonra "niye sahip çıkmıyorsun çocuğa? küçücük çocuk ile başa çıkamadın. " der sen de yediğin lafla kalırsın. diyemezsiz ki o göründüğü gibi " çocuk " değil.
bizde bir keresinde evi yakıyorlardı. iki kardeştiler. allah bir daha yaşatmasın. zor gündü. sjsksk.