misafir çocuğu

zamanında evimizde misafir iken diplomatik dokunulmazlığı olan bir veledi, ertesi gün mahallede elimden zor aldıkları canlı türü

kızımın patakladığı çocuk. aşırı çocuk seven bir evladım olduğu için çocuklar bu ilgi karşısında şaşırıyor, korkuyor ve kaçıyor. bizimki de onları cebren ve hile ile kendisiyle oynatıyor. çocuk bu arada biraz hırpalanıyor tabii ki. zorla öpülüyor, ağzının içine girilip kahkalar atılıyor, kucaklanıyor. misafir çocuğu bu işkence bitsin de sağ salim eve gideyim diye dualar ediyor.

hani sifonu çekersin çekersin yapışır kalır bir türlü gitmez ya hah işte tam olarak öyle birşey.

gelir dağıtır gider .

evimde oynamak istedikleri her seyi ellerine verip oynatırım, yukseklere bir sey saklamam ki almaya calisip kendilerine zarar vermesinler istedikleri şeyi sorgusuz sualsiz hemen aldıklarında ona zarar vermediklerini fark ettiğimden beri umurumda değil, arkalarından dağınıklık toplamak kırdığım kalplerini toplamaktan daha kolay bu yüzden kafam rahat.

her ziyareti sırasında odamı kilitlememe neden olan canlıdır. tabii çocuk da odanın içindeyken...

erkek olanlarının daha bir azman ve durdurulamaz olduğu bilimsel bir gerçektir.

evde değilseniz odanıza girmesin diye önlem olarak odanızın kapısını kilitlersiniz. yok eğer evdeyseniz bu sefer de kendinizi odanıza kilitlersiniz. ki azamasın!

neticesinde çocuktur yaramaz da olsa sevimli geliyorlar ya da ben çok fazla çocuk seviyorumdur.

annesinden gizli dövüp susturmak

kitaplıklarım ve çalışma masam salonda olduğu için yaramaz ve etrafa zarar veren misafir çocuğu geldiğinde diken üstünde oluyorum diyebilirim. bir tanesi çok sevdiğim ve içini notla doldurduğum bir kitabımı yırtmıştı ben mutfağa çay koymaya gittiğimde, annesi de bir tarafını kaldırıp "oğlum yapma" dememiş, bazı anneler gerçekten çok rahat ve gevşek oluyorlar çok şaşırıyorum.
evimiz müstakil bahçe içerisinde allahtan, çocuklar hep kapıda oynuyor, kış misafirliklerinde biraz zor oluyor. küçük çocuklara suç bulamıyorum tabi her zaman, anne babaları hiç kollamıyor çocukları, üstüne bir de çocuk bir şeye zarar verdiğinde pişkin pişkin gülüp sanki tatlı bir şeymiş gibi davranmaları yok mu?

aşka benzer. gelir,dagıtır,gider.

evi altına üstüne getiren yaramazlık yapmayı seven ufaklıktır.

kendi evinde anne korkusundan yerinden kalkmayan misafirliğe gittiği zaman da nasıl olsa annem bana bir şey demez düşüncesiyle( ki bunda haklıdır çünkü misafirlikte yerinde oturmayı bilmeyen çocukların anneleri, çocukları kapı kemirse bile "annem, uslu dur bitanem misafirlikteyiz ayıp." demekle yetinir.) yaptıklarına devam eder. kapı kemirir, halıya s*çar... ama olan size olur.

evde rahat olmuyor bahçede durabilir.

bırakın gezsin yhaa evlerde. ne güzel duvarları çiziyor işte! sonra ailesi hiçbir şey olmamış gibi çocukları alıp evden gidiyor. sorsan "çocuk işte" der.

(bkz: soros çocuğu operasyon çocuğu)

hiç sevmem. çok küçükken gelen bir misafir çocuğunu başıma bırakmışlardı nasıl meraklı nasıl deli ediyor beni gördüğü her şeyi soruyor. evde geziyor bende peşindeyim en son jakuziyi gördü bu ne bu ne nasıl doluyor diye başladı sormaya sen misin dedim merak eden doldurdum içini bakarkende yalandan ittim çocuğu suya hemen geri çıkardım ya dedim bak beyle bir şey bu. sonra ağlayarak annesine gitti bir daha da bize gelmedi. bana velet bırakmayın bakmak istesem kendim yaparım zaten.

yani şey kafa tasını ellediği her nesne ile sürtüştürerek kıvılcım çıkartıp pro içmek istiyorum

biz ailecek bu yaratıklardan korunma konusunda rahatız, eve kaç yıldır doğru düzgün misafir kabul etmiyoruz, maksimum halam ve teyzem geliyor, yani eve gelen tek misafir çocuğu halamın kızı oluyor. şu an 7-8 yaşlarında, 6 yaşında okula başladığından beri edebini takındı, en son bu eve gelip ortalığın anasını ağlattığında 2 yıl önce falandı yani. ulan çocuk yerinde durmuyor, yastıklardan ev yapıyor, benle yastık savaşı yapmaya çalışıyor. bu çocukta niye bu kadar çok enerji var lan, ne yedirdiniz buna? o sıralar babamın bilgisayarı vardı (1 yıl önce sattık, şu an bilgisayarımız yok) , hep bilgisayarın klavyesinde random tuşlara basardı, tabii ki klavyeyi kablodan ayırdığım için bilgisayara bi şey yapamıyodu. gamepada benzer bi araba kumandam vardı, onu verirdim ve youtubedan pes 2021 gameplay falan açardım, kendisi oynuyo sanardı. bu arada annesi (yani halam) sürekli çalıştığı için çocuğun terbiyesi ile teyzem ve teyzemin annesi ilgileniyor. teyzemin ağzından küfür düşmediği için çocuk da normal olarak baya küfür biliyor ve b.k gibi psikoloji ile büyüyor. halamın öyle müthiş terbiyesi olduğunu, ama çalıştığı için terbiye veremediğini iddia etmiyorum, halam da teyzemden geri kalmıyor. çocuğun psikolojisin b.k gibi olmasının diğer bi sebebi ise babası o doğduğunda - 2016 yılında çocuğa bakmak istemeyip halamı hamile şekilde koyup gittiği için babasız büyümüş. herkesi okula babası götürüp-getirdiği için kendini eksik hissediyor, arkadaşları sorduğunda babam yok diyor. kaç tane psikoloğa gitmiş, cevap aynı: çocuk sadece anne şefkati ile büyütüldüğü için annesinin ona babası hakkında açıklama yapıp onu sakinleştirmesi gerekiyor. halam bunu aynen uyguladı ve şu an birkaç ay öncesine nazaran çok daha sakin bir çocuk.

ulan içim ne doluymuş be çocuk hakkında, manas destanı yazmışım mübarek. *

#3249466

zuhal kaldırma şunu ayağa, lafını bil.