mutlu eden yiyecekler

öğlen paluk yedim. sabahki hüznüm dağıldı.

eee, ölenle ölünmüyor. amcam sen yine de nurlar içinde uyu. amcayı hatırladıkça modum değişiyor.
amca yok, paluk var bundan sonra.

paluğun yanındaki mezeler de çok güzeldi. esnaf yeriydi. yaşlı garson amca çok tatlıydı.

arkadaşlarım da çok tatlı. ve z kuşağı. olsun, seviyom. espriden anlıyorlar, en önemlisi o. sonra sağlık falan diye gidiyo sıralama.

izmir’de hava da çok güzel. keşke hep böyle sabitlese. çok hafif, tatlı bi serinlik. ister tişörtle gez, ister ince bi hırkayla. montla gezen ruh hastaları da var gerçi. millet çıldırmış be.

bu ikisi yarım saat önce beni çok mutlu etti.

şu an meyvelerle dolu bir tabak önümde olsaydı deli gibi mutlu olurdum.
avokado, muz, biraz daha avokado, çilek *, böğürtlen, birazcık nektari, malta eriği midir yeni dünya mıdır nedir bilmediğim o meyve, dilimi uyuşturmayacak miktarda ananas ve biraz daha avokado...

zararlı olsa da dayanamıyorum
jelibon

lahmacun olabilir.

(bkz: döner macht schöner)

kesinlikle hamburger , yerken ve yedikten sonra 30-45 dakika dopamin salgılıyorum sanırım, mal mal güldüğüm bile oldu aşırı mutluluk veriyor.

ızgaranın üzerinde etin her türlüsü. ama minimum 750 gram.

tavuklu pilav

şu an her şeyi yiyebilirim. akşam yemeğini unuttum. en son ikindi* gibi yedim. bir ara da sallama çay içmiştim. ee? öleceğiz açlıktan yav. dolapta mükemmel lezzetiyle terbiyeli tavuk çorbası var ama kim ısıtacak? şimdi bir paket cips olacaktı. hey gidi.

(bkz: süt helvası)

tavuk dürüm.

(bkz: karpuz)

karbonhidratların ve tatlıların genelde tamamı. iki grupta salt dopamin yükler.

aslında yemek yemek bir bağımlılıktır. kendinizi kötü hissettiğinizde, zihniniz modunuzu yükseltebilmek için, sizi iyi hissettirecek bir çok şeye sarılır. en kısa vadede gerçekleştirebileceğiniz şey ise, tatmin biçiminiz olur. bu genelde "bir şeyler atıştırmak" olarak kodlanır. ( alışkanlıklarınıza göre bu değişebilir de fakat genelde tatlı veya yüksek karbonhidratlı şeyler tüketmekle sonuçlanır.)

dolayısıyla, yemek yeme düzeni, yemek yeme sıklığı hatta yemek ihtiyacı her zaman iştahın kendisiyle doğrudan orantılı değildir. zihinsel açlıkta yaşayabilirsiniz. genelde duygularınızı yönetemediğinizde, zihniniz devreye girerek; besin tüketmeyi tatmin aracı olarak kullanır. aslında bir çeşit " beni bu duygu durumundan çıkar" butonudur. bu yüzden duygu durumu ne kadar şiddetli olursa, besin tüketme sıklığı o kadar artabilir hatta acıkmadığınız halde yemeniz, midenizi genişletip; porsiyonlarınızı bir hayli büyütmenize sebep olabilir. bu da aşırı kilo alımıyla sonuçlanır hatta bu yeme biçimine emotional eating denir( acıkma hissiyle değil, duygusal dalgalanmayla oluşan yeme ihtiyacı).

bu yüzden yiyecekler mutlu etmez. zihnimiz ettiğine inandırır. bu bağımlılığa çomak sokmanın yolu bu zihin dalgalanmasını fark etmek ve yemeyi durdurmaktır.

(bkz: kokoreç)
(bkz: damardan tuzlama)
(bkz: ayak paça)

(bkz: ahtapot)
ve mezgit dışındaki tüm balıklar. mezgit balık değil zaten. sade poğaça olacakmış kazayla balık olmuş

tabi ki omuz, tartışmam.

(bkz: eti canga) #3872430
(bkz: un helvası) #3837616
(bkz: kavala kurabiyesi) #3889337
(bkz: mantı) #3822647
(bkz: dondurmalı lotus irmik helvası) #3972229
(bkz: peynir bombası) #3769081


allaaam sana geliyorum.

(bkz: portakallı kek)
mor ve ötesi / daha mutlu olamam

baş eti çok tatlıdır u beybi

(bkz: börülce)