nilgün marmara

rahmetlinin çok günahını almak istemem fakat bence şu plan vardı kafasında ve yıllar sonra bile hala hafızalarda nilgün marmara ismi yer etmişse bu plan işlevini yerine getiriyor demektir.

bildiğiniz gibi ülkemizde de dünyada da usta şair diyebileceğimiz insanların neredeyse hepsi erkektir. nilgün marmara'dan da sonuç olarak kısıtlı yeteneği itibari ile bir orhan veli, bir özdemir asaf, bir cemal süreya çıkma olasılığı zayıf olduğundan merhumenin aklına şu gelmiş olabilir. "ben yazdıklarımla asla efsane bir şair olarak hafızalarda yer edinemeyeceğim, bu anlaşıldı. ne yapmalıyım peki ? evet, buldum. genç yaşımda intihar edersem ismim yıllar boyunca intihar eden kadın şair olarak anılacak ve efsaneler statüsünde yer bulacağım." gerçekten kusursuz bir plan bana göre. şeytanın aklına gelmez.

intiharının saçma bir şekilde dramaya çevrildiği yazar.

bu hanım efendi hastaydı, beyin kimyası düzgün çalışmıyordu ve belli ki bu hastalık döneminde de yalnız bırakılmıştı. çok hassas biri olduğu için değil hasta olduğu için intihar etti. arkadaşlar intihar o kadar basit bir olay değil, bana göre normal bir kafayla verilecek bir karar da değil. evet edebi yönü güçlü bir isim ama... bir bipoların depresif dönemde çektiği acıları biz unipolarların anlaması imkansız.

(bkz: marmara kazım)

gülmem gereken yaşlarda,ölmem gerektiğini düşündüm hep. *

eskiden yaşansa, dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere zamanla kibrit bile yakmıyorsun.
tahammül etmeyi ve şaşırmamayı öğreniyorsun.
artık hiç bir şeye şaşırmadığını fark ettiğin gün,
büyüdüğünü de fark etmiş oluyorsun aslında. sözünün sahibidir.

şimdi'nin bedeni yok,
yontuyor geçmiş bilgisiyle
gelecek belki olur diye taşı,
taşını kokluyor
yontu dağılıyor...


şimdi'si yitik
bundan boyuyor
boyuyor evine aldığı
ağacın üzerine tüneyip
duvarını, tavanını, geçmişi
ve geleceği ve her yanını;
dal kırılıyor...


şimdi'si yitik
diziyor diziyor notalarını,
göğe ışık üzerine boncuklarını,
ucuza getiriyor varlığını
sonsuzun sessizliğiyle
sonlunun gürültüsü arasında,
o bitirince kıyısında gezindiği
yol çöküyor...

şimdi'si yitik
bundan yazıyor
yazıyor enine boyuna
içini ve dışını ve yeri
ve göğü ve suyu,
bindiği kadırga
o inince batıyor

bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu. hep böyle mi bu?

bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer.

kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü benim kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!

paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben. oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir?

niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına? niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına? niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?

"öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş...

(bkz: şarap gibi kadın).

eskiden yaşansa dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere zamanla kibrit bile yakmıyorsun.
tahammül etmeyi ve şaşırmamayı öğreniyorsun.
artık hiç bir şeye şaşırmadığını fark ettiğin gün, büyüdüğünü de fark etmiş oluyorsun aslında*

"sahneden çekilirken yaşamıma karışmış herkesi selamlıyorum"

"uçurumlar var diyorum, insanla insan arasında, kendiyle kendi arasında."

"her şeyi yazmıyorum, korkuyorum. yazarsam çok dağılacağım gibi."

turk edebiyatının huzunlu delisi.

donem odevini sylvia plath ustune yapmıstır.
o da sylvia plath gibi intiharla hayatına son vermistir.

okudugum:
-daktiloya cekilmis mektuplar

en sevdigim sozu: -sen yabancıların en yakınıydın..

nilgün marmara'nın benzetmelerini çok seviyorum.
eskiden çok düşünürdüm ,kimsem olmazdı anlatacaklarımı dinleyecek.
ayna ile gezer odamı aynalar ile kaplardım. o zaman bir dinleyicim olurdu...
kimse yok mudur yoluma kuş koyacak , ben vardım! ben...

sonra bu şiire rastladım bana benzettim. ne kuş vardı ne huzur. buldum diye mutlu olduğum şiirdir buyrun bir defa daha okuyun huzur dolsun içiniz
''öyle güzelsiniz ki kuş koysunlar yolunuza''

bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu.
hep böyle mi bu?
bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...
kafatasımın içini, bir küçük huzur adına
aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!
paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben.
oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.
niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına
niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?
"öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş.

-nilgün marmara

nilgün marmara’nın intihar mektubu..
intiharından sonra eşi; ‘şiir yazdığını bile bilmezdim, bir kenarda pıtır pıtır bir şeyler yazardı’ demiş.
ne acı.

"yüzü olmayan bir palyaço, elleriyle olmayan yüzünü örtüyor ve ağlıyor. içerden ağlıyor ve ölüyor. zaman yüzünü eskitemez çünkü yüzü yok!.. benle benim aramdaki farkı gorebiliyor musun?"
nilgün marmara

bugün aramızdan ayrılmayı tercih edeli 37 yıl olmuş. nasıl bir şey bu zaman ya?
saçma ve çok güzel.

en güzel rozetim aynı zamanda.

"beklentim yokmuş gibi davranıp içime dünyalar kadar umudu sığdırmaktan yoruldum."

çok güzel şiirler yazan, yaşamını yaşamına benzettiği sylvia plath'a özenip 30 yaşına girmeden intihar eden şair.