normal sözlük yazarlarının ölümden döndüğü anlar

o istikamette gidiyorum, henüz dönüşe geçmedim.

en son hatırladığım, 1 ay önce iş yerinde otomattan americano aldım içinde plastik kaşık da varmış farketmedim. köpüklü olduğu için içine gizlenmiş. içerken kaşığı yutuyodum son anda dişimle ısırıp tuttum. soğuk soğuk terlediğim bir durumdu...
hayat çok belirsiz, hiç ummadığımız nedenlerden ummadığımız kazalar olabiliyor. kalın sağlıcakla...

en son hatırladığım, 1 ay önce iş yerinde otomattan americano aldım içinde plastik kaşık da varmış farketmedim. köpüklü olduğu için içine gizlenmiş. içerken kaşığı yutuyodum son anda dişimle ısırıp tuttum. soğuk soğuk terlediğim bir durumdu...
hayat çok belirsiz, hiç ummadığımız nedenlerden ummadığımız kazalar olabiliyor. kalın sağlıcakla...

benim ölümden döndüğüm an yok ama ölümün benden döndüğü anlar var.

ilk olarak 2016 yılında bir gece ağlaya ağlaya sabah uyanmamak üzere duamı edip uyumuştum. kabul etmedi yaradan sabah açtım gözümü.

ikincisi geçen yıl 3 temmuz günü yaşandı. bu gece uykumda canımı al yoksa bu insanların hepsinin canını yakacağım dedim. sabah gözlerimi açtığımda mesajı aldım.

son olarak bu yıl 5 mayıs günü o kadar mutluydum ki, o his azalarak geçmesin diye yaradana yalvardım, ben bu mutlulukla ne yapacağımı bilmiyorum lütfen zirvede bırakayım diye.
yine kabul etmedi.

ilkinde üzüntümün geçeceğini, ikincisinde görülmemiş bir intikam alacağımı üçüncüsünde de çok daha mutlu olacağımı anladım.

sene bilmem ne... gecenin bir vakti yataktan yüzü koyun bir şekilde yukarı doğru yükselirken buldum kendimi... ama nasıl bir huzur, nasıl bir mutluluk anlatamam, hayatınızda asla yaşayamayacağınız cinsten bir hafiflik hissi... yukarı doğru yükselirken yanımda uyuyan hatun kişi uyanıp, bağırıp çağırmaya, ağlamaya başladı. arkama doğru bakıp "nolur alma onu yalvarırım bırak" falan diye dövünüyor ama ben halimden o kadar memnunum ki; umrumda değil.. velhasıl tam tavandan yukarı geçecekken birden bırakıldım ve çat diye yatağa yapıştım. yapışmam ile beraber uyandım. uyandım da benim gırtlak yatağın kenarına denk gelmiş ve nefessizlikten boğuluyormuşum meğersem... her boğulayazan canlı gibi mosmor olmuşum, kafam şişmiş, öğürüp kusarak, kan ter içinde attım kendimi yataktan... 10 dakikada falan anca geldim kendime... o günden sonra ölüme yakın deneyim yaşayanların anlattıkları o hafifleme hissini de öğrenmiş oldum çok şükür... ha hatun kişisi mi? osura osura uyuyordu, ben kalkınca o da kalktı. "ne böğurüyosun yahu uykumun içine ettin" dedi ve uyumaya devam etti...

sene sizi hiç ilgilendirmez... 15-16 yaşlarındayım.
gece, karnımı delen, kasıklarıma vuran bir ağrı ve mide bulantısıyla uyandım. üşüttüğümü düşündük. sıcak havlular, sıcak su falan.. hiçbiri işe yaramadı.
ilk acil ziyaretimde "üşütmüş olabilir." deyip ilaç vererek eve gönderdiler.
ağrı her geçen saat arttı. yürüyemiyor, su bile içemiyordum. ikinci kez acile gittim. bu kez mide dediler. boğazımdan hortum indirildi, ilaçlar verildi, yine eve gönderildim.
o gece annem beni gözlerim yukarı kaymış, nefesim can verir gibi çıkarken bulmuş. bir kez daha acile gittik.
nöbetçi doktor muayene eder etmez kapıyı açıp, "ameliyathaneyi hazırlayın! acil sedye!" diye bağırdı. bi koşturmaca korku filmi gibi.
sonra bana dönüp, "sen üç gündür bu patlamış apandisitle nasıl hayatta kaldın?" dedi.
apandisim patlamış, enfeksiyon kana karışmaya başlamış.
ameliyatın ilk on beş dakikasında kalbim durmuş. müdahalelerle yeniden hayata döndürülmüşüm.
yirmi beş gün serumla beslendim. ne yemek ne su var. burnumda, kasığımda ve karnımda toplam beş hortumla yatağa bağlı yaşadım. dikişler , temizlemek için acık bırakılan oyuklar.
taburcu olurken doktorumun söylediği tek cümleyi hiç unutmadım:
"sen ikinci baharını çok erken yaşadın. sahip çık."