normal sözlük yazarlarının ölümden döndüğü anlar

minibüs çarpmıştı 2 sene önce. cidden ucuz atlatmıştım

van depremi sonrası depremzedelere kalın kıyafet götürürken fatih belediyesinin açtığı 3.5 - 4 metre derinliğindeki çukura düştüğüm zaman. düşüş o kadar uzun sürmüştü ki, öldüğüme %100 inanmış, hatta "biliyordum lan, ahiret yokmuş" diye sevinecek kadar gerizekalılaşmıştım.

9 10 yaşlarımda annem dışarı çıkmama izin vermediği için balkondan aşağıya ip sallayarak inmeye çalışmıştım tam bacağımı balkon duvarına attığım sıra annem yakaladı, bunlar hep film izlemenin sonuçları kendimi örümcek adam sandım heralde.

hangi birini anlatsam bilemedim.

13 yaşındayken elim salon kapısının camının içinden geçmişti, sağ el bileğim boydan boya kesilmişti. hayatımda o kadar kan görmedim, hastaneye yetiştirilene kadar bembeyaz olmuştum resmen. hala izini taşırım bileğimde.

bebekken havale geçirmişim. hık deyip gitmiş geri gelmişim annemin anlattığına göre.
bitmedii. 5-6 yaşlarımda ikinci katın balkonundan şöyle bi bakayım dedim. hatırladığım çamaşır ipine sarılmış aşağı düştüm düşücek olmam. allahtan hızımı yavaşlatmışım. yoksa ölürmüydüüm, sakat mı kalırdım kim bilir.

2009 yılında çatalca'da çok büyük bir sel yaşanmıştı. 3 katlı evimizin 2. katına kadar su çıkmıştı. kesinlikle bu son saatlerim diye düşünmeye başlamıştım. daha sonrasında kurtarma ekipleri botla gelip annemle beni kurtarmıştı. epik bir travma olarak hayatımda yer edindi.

helikopterden helikoptere atlarken şarjör değiştiriyorduk, askerlik yapanlar bilir, bir orada ölümden dönmüştüm. eski tabi.

yıllar yıllar öncesi koşmakta olan claudemon, kendisinin iki katı büyüklüğünde biri ile çarpışmak suretiyle boynu üzerinde takla atarak yuvarlanır. o gün ölmediysem bir daha kolay kolay ölmem dedim. büyük konuştum. martıya* binerken önümden çekilmeyen bir grup yaşla amca sebebiyle caddeye uçmam ve boş alanda hızla gelen arabayı kıl payı sıyırmam. evet, hala nasıl hayattayım bilmiyorum.

2007 yılında gemi kazası atlatmıştım. yaşım da küçüktü ama o olaydan beri hayatı ciddiye alamıyorum. o an, ölebileceğimi anlamış ve küçücük yaşıma rağmen bunun pek de önemli olmadığını yazmıştım o zamanlar tuttuğum günlere. o kazadan yadigar, hızlı giden araçlar zaman zaman gerilmeme sebep olur.

olayın detayları için de şöyle bir haber mevcut :

(link:www.cnnturk.com/amp/2007/tu...)

üniversite üçüncü sınıftayken kütüphaneden evime gitmek için dolmuş beklerken önümde durup adres sorduktan sonra arabasına binmem için dakikalarca ısrar edip kabul etmeyince zorla bindirmeye çalışan adamın bir kıza tecavüz edip öldürmeye çalıştığı haberini aldığım an.

yazarların öleyazdıkları hikayeleri içeren başlıktır.

19 yaşında pankreatit nedeniyle komaya girmem. 2 ciddi trafik kazası. 2 torbacı çetesine aptallar gibi kafa tutmam.

tırmanılan ağaçtan sırt üstü yere düşüp dili yutma anıdır.

yanlış hatırlamıyorsam 2018 falandı. kıbrıs’ta ziraat bankasında çalışan bir arkadaşımı görmeye gitmiştim. hem ziyaret hem tatil amaçlı,uzun zamandır yapmak istediğim şeylerdendi,fakat vakit olmuyordu. kıbrıs’ta trafik soldan akıyor,çünkü çoğu araba direksiyonu sağda. bilmeyenler için kısa bir anektod,direksiyon hangi tarafta ise trafik tam tersi yönde akar,türkiye’deki araçlarda direksiyon solda olduğu için araç trafiği sağdan akar. tabi biz buna alıştığımız için ordaki düzene ayak uyduramadık. ilk 1 hafta ne kadar denesem de alışamadım,haliyle kaza yaptım. araç 3 takla attı,kaburgam,bacağım,omuzum ve kolum kırıldı. yanımdaki arkadaşımda da keza aynı kırıklar vardı. uzun bir tedavi süreci geçirdim,1,5,2 ay hastanede yattım,sonrasında bir dizi fizik tedavi gördüm. kazadan sonra aracı gören çoğu kişi allah korumuş dedi, gerçekten verilmiş sadakamız varmış. daha kötü bir senaryo olabilirdi.

ikinci kattan betona düşmüştüm 4-5 yaşlarında. ve burnum bile kanamadı. bu da o anlardan sayılırsa budur.

yıl 2012 idi. o zamanlar çok küçüktüm. baraja gitmiştik. yüzüyorduk. ben derinlere gittim. az daha boğulup ölecektim. babam görür görmez hayatımı kurtardı.

tam bir film sahnesi gibiydi.
ilk kez ölümden döndüm. hatta dönmedim, ölüm beni teğet geçti.
verilmiş sadaka mı anne duası mı bilmem ama gerçekten 1 saniye farkla ölümden yırttım.

bir gün bir şantiyeden çıktım eve dönüyorum. gece saat 12-1 suları. otobüsteyim.
londradayım, çift katlı otobüste en arkaya geçtim, cam kenarına oturdum candy crush oynuyorum.
oraya otururken de kafamda babamın hep söylediği bir şey vardı o geçiyor, ne zaman babamı dinlemesem suçluluk hissederim. "otobüste en arkaya ya da en öne oturma, kaza olursa çok zarar görürsün. mümkün olduğu kadar ortaya oturmaya çalış" aklımda ama oturmuş bulundum, yorgunluktan da gebermek üzereyim, bi de leş gibiyim her yerim toz toprak üşendim değişmeye yerimi.

velhasıl baya gittim ben bi 20 dk falan. sonra uzuuuuuuuun bi korna sesi duydum. belki bilirsiniz londra'da trafik kazası pek olağan değildir. çoooooooook nadir olur. neyse korna sesi uzayınca kafamı sağa camdan tarafa bi çevirdim; aman tanrım didim! tırla resmen burun buruna geldim. kafamda beliren sadece annemle babamdı. sıçtım dedim. saniyenin 10da biri bi zamanda aklıma annemle babamın silueti dışında bir şey gelmedi.

4 yol ağzı.
otobüs düz gidiyor.
sağdaki koldan hızla tır geliyor.
otobüsçü amca kornaya asılıp gaza basmasa tır otobüsün en arka kısmını koparıp götürecek.
evet benim oturduğum kısmı.

tırı bir an o kadar yakın şekilde karşımda görünce ödüm bildiğin kıçıma kaçtı.
dizlerim titredi.
eve geldim ama eve jöle kıvamında geldim her yerim titriyor.
annemi aramam lazım, arayamıyorum. ben bunu anneme söylersem annem orda kalp krizi geçirir.
kimseyi arayamıyorum.
evde kimse yok.
yalnızım.
ölsem orda kim bilir ne zaman aileme ulaşabilirlerdi.
duşta 3 saat ağladım da anca sinirlerim boşaldı kendime geldim.
sonra aynen devam bişi değişmedi. sadece otobüste kesinlikle ortaya oturuyorum artık.

önce sola sonra sağa sonra tekrar sola bakma trafik kuralını ihlal edince arabaların altında kalma. ölüm an meselesiydi.

7 yaşında arkadaşlarımla inşaatta oyun oynarken, dengemi kaybetmem sonucu 2.kattan 1.kata düşmüştüm. 1 hafta komada kalmışım. daha sonra beynimde hasar kaldı biraz.