normal sözlük yazarlarının ölümden döndüğü anlar

ayy geçen gün bir kalp çarpıntısı yokladı, gerçekten gidiyorum sandım.

anneannemin çürük çamaşır ipine oturmam sonrası kafa üstü betona çakılmam. hastanede olayı anlattık, bana bir şey olmaması mucizeymiş doktor öyle söyledi. ama bence kesin bir şeyler oldu orada benim kafaya, yoksa böyle olmazdım net.

küçükken arkadaşımla bisiklet yarışı yapardık onu geçeceğim diye dikkat etmeyip bisikleti yolun ortasına sürdüm, o yoldan pek araba geçmiyordu normalde ama kafamı sağa döndürmemle bir arabanın son hız geldiğini gördüm, dedim tamam çarpacak bu kaçışım yok kendimi hazırlayıp gözlerimi kapattım* arka tekere sıyırdı geçti, beni dikenlerin içine attı çiziklerle kurtuldum, normalde bunu yaşayan çocuk ağlayarak eve gider ben bisikleti kaldırıp tekrar süreceğim diye uğraşıyorum, tekerler patlamadı diye seviniyorum.*

yakın zamanda da yine migren ağrımla mide bulantım aynı anda çok kötü tuttuğu sırada midemi rahatlatmak için kendimi kusturmuştum, o an yan mı döndüm nefes mi aldım ne yaptım bilmiyorum kustuklarım soluk boruma gitti ve nefes almak için debelenmeye başladım boğazımda ekşi, acı iğrenç bir tatla nefes almaya çalışıyorum ama alamıyorum acı çekiyorum, boğulmak bu kadar acı veriyor muymuş diye düşündüm hatta kendi kendime. yarım dk kadar çabaladıktan sonra düzeldi ama o an öleceğim sandım. beni şaşırtan şey ertesi gün annemle konuştum bundan hiç bahsetmedim, seni dün gece rüyamda tabutta gördüm çok korktum kalkıp dua okudum dedi, tam benim olay saatine denk geliyor. son anda yırtmışım.*

maalesef ki benim annem bir çocuk gelin, 17 yaşındayken beni dünyaya getirmiş, 2 kg doğmuşum, "yaşamaz" demişler, yaşamışım, göreceğim acı tatlı günlerim varmış meğer...

doğduğumda kalbim durmuş ve kalp masajı ile hayata dönmüşüm daha sonrasında beş yaşında eften püften bir geniz eti ameliyatı geçirirken narkozun dozunun tutturulamaması nedeniyle zor kalkmışım masadan.

penisilin alerjisi yaşamıştım çocukken.

böbreğim şişerek 3 katı olmuş ve içeriden beni zehirlemeye karar vermişti. ameliyata girene kadar hemşireler başımda nöbet beklemişlerdi, ölmeyeyim diye.

bisikletle ordu dan fatsa ya giderken tünelin içinde arkadaşla çarpışıp yere düştük arkadan gelen araba falan yoktu ucuz yırttık. buda böyle bir anımdır.

astım krizine girilen andır.

daha dönmedim.

çocuk havuzuna atlamak üzere hamle yaparken ayağım kayıp büyükler havuzuna düşmüştüm. bir dakika boyunca boğulduktan sonra fark eden birisi beni çekip kurtarmıştı. kurtaran kişi de kim olduğunu anlamadan atlamış -söylediğine göre- ve beni çekip çıkarmıştı. suyun dışına çıktığımda babamın kollarında olduğumu fark ederek rahatlamıştım, yani babam benim olduğumu düşünmeyerek beni kurtarmıştı aslında.

kantinde unuttuğum para üstünü almaya giderken merdivenlerden aptalca zıplayıp yukarıdaki kolona kafamı çarptıktan sonra yere düşüp sürüklendim. eğer düştükten sonra karşımdaki duvara da çarpsam şu an bunu yazıyor olamazdım muhtemelen. inanılmazdı gerçekten kafamdan kanlar akarken hala para üstünü almaya gidiyordum farketmeden. allahtan iyiler var ki biri “kardeşim kafan kanıyor” demişti de fark etmiştim.

çocukken karşıdan karşıya geçmekle ilgili oyun yapıyordum. bir kere tam karşıya geçeyim derken araba ile burun buruna geldim. fren yapmasaydı ezilirdim.

yolcu limanında stajyerlik yaptığım dönemdi.
karadan 12 mil açıkta kılavuz tekneden yolcu gemisine çarmıhtan* çıkarken,
dalgaların etkisiyle gemiye sıfır yanaşmış olan tekne birden açılıp tekrar gemiye çarptı.
son salisede filipinli küçümen personel beni çekmeseydi gemi ve tekne arasında ikiye bölünecektim.
yani inceldiğim yerden kopardım muhtemelen.

şehir iç anadolu da sakin bir yer ct de uzak erişim ile çözemediğimiz arızayı yerinde bakalım dedik.
ct dönüş rotation da bir kalibre turu 360kesit 2 kesit yok.
test test test yok bulamadık neyse ekibe söyledim sökün. dağıttık cihazı osiloskop ölçüaleti ölçüyoruz, stajyerin biri alçü aletini v kademesinden a kademesine almış üzerine ölçmek için yeltendi bende osilaskop ile diğer karttan sinyal ölçüyorum, ıgbt sıçrama yaptı ve önümden yıldırım gibi elektik şok akımı geçti ben biraz geride durmamış olsaydım küçük bir yıldırım gibi düşünün boğazımdan girip çıkacaktı.
belki de bu tanımı size tekerlikli sandalye de yapıyor olacaktım.
stajyeri kovdum.

bisikletle uçuyordum. duran bir kamyona çarptım. öldüm sandım. hahahaha.

1.450 gr doğdum, doktorlar uzun süre yaşayıp yaşamayacağıma karar verememişler. boğuluyordum. araba çarpıyordu. kaza yaptık. denizde boğuluyordum.

tünel içinde yanan bir kamyon ve akabinde simsiyah bir duman. görüş mesafesinin anında sıfıra düşmesi sonucu nasıl hız kestim tahmin edemiyorum. 10-20 km hızla kaldırıma sürterek tünelden el ayak titremesi şeklinde çıktığımı hatırlıyorum.

benim çocukluğum pek uslu değildi aşşağıya indiğimde pek el tutmayı sevmezdim.bu özelliğimden ailem de baya muzdarip olduğunu söylemek mümkün.bir gün hatırlıyorum akşam saatleriydi,babamın elini yine bir şekilde bırakmış koşmaya başlamıştım.bu sıra ana caddeye bağlanan sokağa atladım. çok iyi hatırlıyorum arabanın korna basmasıyla irkilmiş,sesin geldiği tarafa döndüğümde sarı sarı yanan,küçük bedenimi gece karanlığında kabak gibi ortaya çıkartan,araba farlarının gözlerimi aldığını.daha sonra ebe gittiğimde babamdan harbi,çok sağlam bir dayak yemiştim.bir kaç da köpek parçalama durumu olmuştu.

2 defa döndüm. birincisinde vur patlasın çal oynasın geçen gecenin sonunda şoför dahil herkesin sarhoş olduğu bir gece şoförün dönüş yolunda uyuması neticesinde virajı alamayıp çamur içinde olan bir tarlaya tepeleme saplandık.
bir diğeri ise ölümü tam olarak beklediğim bir andı. karşımda beni kendime getirmeye çalışanların yüzündeki korku ifadesini hatırlıyorum sadece, o da hayal meyal. kalbim ve tüm vücudumda dolaşan bir şeyler vardı. tanımını yapamıyorum fakat çok korkutucuydu. o kalbimin etrafında gezen şeyin kalbimi durduracağını düşünerek bunun sonlanmasını beklediğimi hatırlıyorum.
3. vaka da artık ölümüm olur herhalde.