normal sözlük yazarlarının ölümden döndüğü anlar

düz yolda sis varken sıfır görüş açısıyla kafa kafaya çarpışmak.

14-15 yaşlarında gümüldür'e denize gitmiştik. yüzme bilmediğim için girmedim ama komşunun "gel, açılmadan ayaklarını kaldır öyle durursun" demesine kandım. girdim, ayaklarımı kaldırdım... holy moses. sırt üstü döndüm, debelenmeye başladım. komşu elimi tutup çekti. eğer tutmasaydı gitmiştim. o gün bu gündür daha denize gitmedim. şu saatten sonra da silkeleseler gitmem. o değil de askerliği bahriyeli olarak yaptım.

az önce 4-5 üyelik bir köpek çetesinin saldırısından kurtuldum. hava da karanlık, bir bok görmüyorum. dibime gelen köpeklere korkudan “a***na korum ha” diye bağırıyorum ama öyle böyle değil. masküleliğin zirvesindeki sesimle böğürüyorum adeta. bütün apartmanı uykusundan uyandırdım.

doğru refleksler sayesinde yine ucuz yırttım. allahın belası itler…

gece yarısı 2-3 civarı daima karnım acıkır, yanılmıyorsam 2017 yılının mayıs ayı zamanıydı, saat 2-3 civarı karnım felaket acıkmıştı, dayanamadım sipariş verdim bende.

kaldığım yer bir apart olduğu için resepsiyondaki bekçi, dürüm getiren arkadaşı apartın içerisine sokmamış, mecbur ki aşağı inip ben kendim alacağım.

neyse, telefonu falan almadım, anahtarımı koydum gömlek cebime, eşofmanımı çektim, çıktım daireden, bindim asansöre, bastım zemin kat düğmesine asansör inmeye başladı, tam o vakit elektrikler gidip geldi ve asansör olduğu yerde kaldı. ne aşağı iniyor ne de yukarı çıkıyor...
birden kapısı açıldı ve yarısı duvar, yarısı da yanılmıyorsam üçüncü kat olan açıklık gözüküyor.

bağırıyorum "imdaaaaaat!" diye, sesimi kimsecikler duymuyor, 3 dakika geçti duyan yok, 5 dakika oldu kimse yok, 10 dakika kadar olunca iyice bi gözlerim karardı artık, zira asansörün ışığı falan da sönünce aklımı kaçıracak gibi oldum, dedim ki kendi kendime, 3.kata açılan bu minik aradan zorlasam çıkarım.

kafamı tam o minik aradan sokacağım, ne oldu bilmiyorum ama içimden bir ses "pinky, evladım yapma..." dedi. ben de içimdeki o daima güvendiğim sese kulak verip çekilmemle asansörün kapısının kapanması ve aşağı inmesi bir oldu.

yani bunu aşağıda bekçiye anlattığım zaman kapı kapanmazdı kafan falan dışarıda olsaydı, asansör kapı kapanmadan hareket ezmedi demiş olsa da ben hala kafamın kopabileceğini düşünüp ürperiyor, gerekirse 30 kat merdivenden çıkmaya razı olup asla asansör kullanmıyorum.

ben bir kere yaşamdan döndüm. ölüyüm şimdi. bakmayın siz nefes aldığıma. kalpte boş boş kan pompalıyor kendince bir işe yaradığını sanıp.

ilkokul ikinci sınıfta çok kötü hasta olmuştum. neyim olduğunu tam hatırlamıyorum ancak buhar makinesine falan bağlanmalı bir hastalıktı. hemşire serum bağlayıp içine ilaç koymak üzereyken annem ilacın dozunun yetişkinler için olduğunu fark etmiş. bir cıngar sonucu hayattayım. *

sayılır mı bilmiyorum ama kız arkadaşımın arabasından atlamıştım

trafik kazası yaptık. arabayla 3 takla attık. adrenalin korku ne ararsan vardı. 1 sene rüyama girdi anonim kazası

3 saat öncesi. nasılsın derseniz, umrumda değildi desem yalan olur. arabadan kendimi zor attım.* şimdi de oturmuş 3'ü 1 aradamı içiyorum. sakinleştiriyo.

ya arkadaş iş sağlığı ve güvenliği hani her şeyden önce geliyordu? hani bizim canımıza bir şey olmasındı? tamam mal canın yongasıdır ama bu kadar da değil be kardeşim.

olay şöyle cereyan etti. saha görevi için bozuk araç verildi. çalışan inatla bunu kullanamam ben dedi ama üstü aman sür gitsin, görev önemli dedi. çalışan başka kişileri aradı ve görevi istemediğini belirtti. şirkete dönerken araç trafikte bozuldu ve zorlayınca motordan duman çıkmaya başladı. ölüyordum emenike. yanımıza geldiklerinden sordukları ilk soru "el freni çekik mi?" oldu. sokam el frenine.

bazen neden ben değil yada bende değil dediğin anlardır.
20 sene öncesi bir motor kazası acısına saygıyla...

daha doğmadan çilem başlamış. istanbul izmir otobüsünde annem hamileyken otobüs takla atmış herkes kan revan içinde. annem iki koltuk arasına sıkışmış.
kalpte delikle sonuçlanmış bir atlatmadır bu. bir de kalbim yumruğumdan daha büyük.

bu sene 22 mart ve 8 ağustos.
3. de gideriz muhtemelen.

cok var ama uc tanesini hatirliyorum.

arabayla yoldan cikip takla atma.
bayir asagi son surat kosarken tam yola cikacagim sirada arkadasin belime sarilip engelleyerek gelmekte olan kamyonetin altinda kalmaktan kurtarmasi.
99 golcuk depreminin oldugu gece israrlara ragmen kalmayarak oradan ayrilmam. uc saat sonra bina dumduz olmustu.

dönünce anlatırım.(bkz: swh)

trafik kazasında arabada sıkıştığım an .

ameliyattan çıktığımda, istifra ederken, ağzımda oksijen maskesi,çıkardıklarımı nefes kontrolüm olmadığı için geri yutup boğulmam. o an nefes yok. 2 tane barbie bebek almıştım hastane kantininden. kızlarım gelince veririm diye. çocuklarım, barbie bebekler, eşim, annem babam hepsi geçti gözümün önünden. ışık gitti bende. akabinde çırpınırken gören hemşirenin koşması. çığlıklar.gerisi yok bende

kapalı cezaevinde, koğuşta birinin gırtlağını, lavaboda kırdığım çay bardağı ile kesmeye niyetlenince, koğuşa bir anda giren "a takımı" dediğimiz zeballahların, ayaklarım yere değmeden beni hücreye ses hızında indirmeleri.

bir kere boğazıma fazlaca su kaçmıştı. o an öleceğim dedim çünkü hiç bu kadar nefessiz kalmamıştım. kâbus gibiydi ya bir de yere düştüm son anlarım herhalde dedim.

çocukken kızağın altına metal çakıp...
yokuştan kaymak... arkamda kardeşim.

bildiğin tel örgüden geçtik kızakla o yaşta.
halaa şaşarım.

kaldırımda yürürken araba az kalsın üzerime çıkacaktı ve cok hızlı geliyordu. kendimi yere nasıl attım ve bacağımı yana savurdum hatırlayamıyorum tam ama gercekten ölüme bu kadar yaklaştığım baska bir an yoktu. cm le kaçırdım diyebilirim. pis sehir magandaları