normal sözlük yazarlarının ölümden döndüğü anlar

2007 pankreatit 4 ay koma 6 ameliyat 7 ay hastanede yatış. 2009 bileklerimi kesip intihar etme. 2014 5 takla atıp yara almadan kurtulmak. 2017 düşük şeker koması, 2021 ve 2022 2 defa overdose madde kullanımı. dün gece yüksek şeker koması.

hareketli otobüsten uçtum efendim. evet bildiğiniz havada süzülme.
şöyle anlatayım, üniversitede okurken final dönemindeyiz. sınava geç kalmak üzereyim ve kampüsün içinden otobüse binmem gerekiyor. otobüs ağzına kadar dolu ve koşa koşa son anda arka kapıdan otobüse binebildim. otobüs o kadar doluydu ki, merdiven kısmından otobüsün orta kısmına geçemedim. şöför de aynadan kalabalık sebebiyle göremediği için,ben kapının dibindeyken ve otobüs hareket halindeyken kapıyı kapattı. arka kapı beni dışarı fırlatmış, ben havada kuşlar gibi süzülüyordum. allahtan kafamı bir yere çarpmadım. yoksa çok kötü şeyler olabilirdi. belki bunları sizinle paylaşamazdım bile.

teiaş'a 20 akü şarj redresörü yapmışız. gelip kabul testlerini yapmışlar. sonra kamyona koyup yollayacağız. her biri 200 kglık kasalar. vinç çağırdık. vinç dört köşeden atkıyla alıyor yukarı çekip kamyon kasasına koyuyor. sona yaklaşırken atkının bir ucu çıktı. geri takmak için kasanın üstüne uzandım. taktım ve o uçtan aşağı indim. aynı anda vinçin bomu kasanın üstüne indi. o uçtan değil de çıktığım noktadan inseydim sinek gibi ezilmiştim.
beş yıl önce ameliyatta kalbim ve solunumum durmuş. yani ölmeye başlamışım. kalbi çalıştırma gayretlerine cevap vermemişim ve bu 1.5 dakikaya yakın sürmüş. bitti bu adam derlerken doktorun son şokuyla geri gelmişim. (öteki tarafı gördüm yani :d) tabi hasarlı bir akciğer bıraktı bu bende

iki kere boğulma tehlikesi pardon huzuruna erişecektim ama nasip...

ilkinde yaşıt kuzenlerim görmeyeli yüzmeyi öğrendikleri için kıskanıp açılmıştım, kurtardılar*. ikincisinde de benden başka herkesin yüzmeyi bilmedikleri için balina gibi kıyıya vurdukları bir gün bayağı bir açıldığımda bacağıma kıramp girmişti. bağırsam telaş edip hiçbir şey yapamayacakları için ilk başta 1-2 litre tuzlu su içtikten sonra sakin kalıp kramplı bacakla ağlaya ağlaya kıyıya ulaştım. yanlarına gidince fark edip yine çıldırdılar bir şey değişmedi. ama bir ara buraya kadar demiştim, ilginç bir andı, sadece ilginç acıklı ya da üzüntülü değil.

üniversitede bisiklet kiralayıp samsuna gitmeye karar verdik tam ordunun çıkışında tünelin birine girerken kuzenim birden bire yere düştü bende süratliydim arkadan geldim ona takılıp yere düştüm. frene bastım ama hızlı olduğum için fayda etmedi. anasını satıyım arkadan kamyonet geliyordu ama bayağı uzaktı eğer tam arkamızda olsaydı kesin ezilirdik şansa yol boştu. bisikletin jantı yamuldu ikimizin de kolu ve dizi kanadı ucuz yırttık ameke.

bir kaç trafik kazasında yaşadığım anlar.
6-7 yaşlarında iken ailecene trafik kazası geçirdik.
uçuruma uçtuk
küçük bir ağaç aracımızı tuttu bizi
kimseye bir şey olmadı.
18 yaşında iken teyzemlerle olduğum araçta
trafik kazası geçirdik,
elim yüzüm kesildi.
kızım doğduktan sonra, eşimin sürdüğü araçla kaza yaptık
araç gidemez hale geldi.
bize bir şey olmadı.
kendi kullandığım araç ile
sürtme ve hafif çarpma dışında kazam olmadı.
ilk araç kullanmaya başladığımda,
eşim kaza yaparsın dikkatli ol, dedi
bende ona, başkasının sürdüğü araç ile ölmektense kendi kullandığım araçla ölmek isterim demiştim.
çok kızmıştı bana,
hiç hoşlanmazdı,
içinde ölüm geçen cümlelerden.
18 yıldır ölmedim.*
niyet etmedim ama trafik kazası ile ölünebilir.
kaç kere sıçrar ki bir çekirge.

bi keresinde tam 14.5 akepeli barzonun (14.5 diyorum zira biri 1.40 boyundaydı) saldırısına uğramıştım nonoşlar. götümü felan elledi pislikler, sonra travesti uğur (eda ) çığlıklarımı duyup yetişti de kurtardı beni. dildoyla daldı aralarına, hepsi kaçtı sonra, korktular pislikler, uğur 1.99 boyunda yapılı babayiğit bir travesti arkadaşımızdı zira, ben 1.55, 45 kiloyum. hofff!!!

yüzme bilmeyen kuzenim sen yüzme biliuorsun bende 175 im diyerek derinliğini bilmediği suya atladı su 5 metreymiş , biz kurtulmaya çalışırken annemde yüzme biliyor diye peşimden atladı , eğer yüzme bilmeyen biriyle boğuluyorsanız kurtulma şansınız %10 falan, çünkü kurtulmak için sizi batırırlar, neyseki dışarda kalanlar kuzenimi çıkardı da bizde annemle suyun üstüne çıkabildik.

her uçağa binişim.

bir arkadaşım şayet bir uçak kazasında ölürsem bana araba alacağına söz verdi. mezarıma onla gelecekmiş. ikna oldum ben de. en kötü senaryoda bile arabam olacak diye düşünüp uçaktayken "ölürken dinlersem üzülmem" playlistimden tembel tembel şarkı seçiyorum.

4 sene önce arabayla 3 takla attık ailecek. tek çizik almadan çıktık arabadan. bacağımı cam parçaları çizdi onu saymıyorum tabi.

haplanmış bir or#@₺pu evladıyla yüzleşmeye gittim bi gece. haplandığını gidince anladım. meyve bıçağıyla deşecekti beni anasını katlettiğim.

doğarken bir halt yemişim, döndüm.

küçükken demir kapı düşmüş, döndüm.

3 hafta önce viyadükten aşağı uçuyorduk, kıl payı kurtardık. oradan da döndük.

allah’ın hakkı üçmüş. dördüncüyü buraya yazamayacağım muhtemelen.

16 ya da 17 yaşımda falan bisiklet kullanıyorum karşıdan araba geliyor o gelmeden ben geçerim diye düşündüm pat pedala bastığım gibi ben bir yere bisiklet bir yere ayağa kalktım arabanın ayna falan pert şimdi bu adam parasını ister diye nitekim istedi bisiklete aldığım gibi koşarak uzaklaştım teker yamulmuş.

sene 2006 falan, köyde arkadaşla oyun oynuyoruz. sıcak başımıza geçmiş, köy meydanında ki çeşmeden su içelim diyorum. arkadaşım "sen iç, ben çeşmenin başında seni bekliyorum" diyor. koşuyorum, ayağımı yalağın üstüne koymamla kendimi teknenin içinde bulmam bir oluyor. düşerken kafayı da vurmuşum bir güzel, çırpındığımı falan hatırlamıyorum hiç. hatırladığım birkaç kare var sadece. kadının biri kolumdan çekip çıkarmış, beni kendime getirmeye çalışıyor, arkadaşım koşup kaçıyor, onu görüyorum. kaşımdan aşağı kan akıyor, dudağım patlamış, durumun vehametinden dolayı bana bakan herkesin suratı buruşuyor. zor bela eve gidiyorum, evde pansuman yapıyorlar.

seneler oldu, olayın anısını da unutmam yakın. fakat dudağımdaki iz ve aile hekimim unutmama izin vermiyor. her gördüğünde "kızım senin dudağında uçuk mu var?" diye soruyor. artık boynuma "uçuk değil, yara izi o." yazılı levha asmam an meselesi.

yani işin özü o kadın beni kurtarmasaydı eğer, ayağımın altındaki yosundan kaynaklı oracıkta can verecektim.

zıpkın ipim bacağımla birlikte 6 metre suyun altındayken kayaya takıldı.
neyse ki iyi bir bıçak.
çevremdeki kimseye bahsetmedim bu olaydan, ilk ve son defa burada anlatıyorum.
çünkü anlattığım anda "yapmasan mı gitmesen mi"şer başlayacak ve bu da benim canımı sıkacak.

darbe gecesi patlamaları bittikten sonra ölümden döndüğümü hissetmiştim. hatta "allahım artık hep namaz kılcam, lütfen ölmeyeyim" falan demiştim
* olmadı tabii.

2014 senesi olmalı. bayramın 3. günü yaylaya gitme kararı almışız. daha doğrusu 2. günün gecesinde annemden yalvar yakar izin almışım. küçük olduğumuz için bir yere göndermek istemiyor tabi. dayım yengem kuzenlerim babaannem kardeşim doluştuk arabaya gittik. gidiş iyiydi güzeldi yayla da güzeldi eğlendik. dönüş yolunda hiç fark etmedigim bir anda hop ormana son hız girmeye başladık. meğer arabanın frenleri patlamış. üstüne yokuş aşağı inerken. zaten dağın başındayız rakım bilmem kaç. neyse durduk şiddetli bir şekilde. durduğumuz yer de uçurumun tam kenarı. yani arada 1 metre bile yok hatta sol kapıdan inmek bir hayli zordu. normalde düşmemiz gerekirken dayım sağa doğru döndüğünde arabanın arka tekeri sağlam bir taşa takılmış ve takla atmadan durmuş araba. o taş olmasaydı o uçurumdaki dereye uçuyormuşuz. derenin ismi bile ürkütücü. cehennem. kazada en ağır hasar sahibi bendim tabi burun kırığı ve ayak çatlak kırığı. ambulans beklerken babaannemin yerde ağıtlar yakmasını izledim. yok gözüne bakardık yavrumun dersleri de çok iyiydi felan falan. ağacın dibinde normal bir şekilde oturuyor olmam dışında sorun yok. sadece ayak parmak uclarıma kadar kana bulanmıştım. burnum çeşme gibi kan akıtıyordu. şu an olsa o taşı alır saklardım sanırım. ölen kimse olmadı ama senelerdir geçmek bilmeyen bir travma yarattı. yoldayken gözümü yoldan ayıramıyorum. ehliyet almak istesem de bu kafayla biraz zor sanırım. yine de bu kadarıyla kurtuldugumuza şükür. ne derler verilmiş sadakamız varmış.

hadi bir tane de ben anlatayım*
baya yıllar önce o zaman istanbul'dayım*
bir yere gidiyordum çok kalabalık bi saat kaldırım insan dolu. yola çıktım kalabalığı atlatıp geri kaldırıma çıkcam. tam o sıra bir ses duydum arabaa diye.
sesle aynı anda biri beni kaldırama itti.iten kişi arkamda görmüyorum
araba koluma sürtüp gitti**
ve ben o an hiç bir şey olmamış gibi ilerledim*
beni kaldırıma iten kişiye de bir dönüp bakmadım**
hayatımı kurtaran kişi bunu okuyorsan teşekkür edememiştim sağol hayatımı kurtardın**

dün iş çıkışı arkadaşın scooterine bindik binmez olaydım.ilk binmezmizde yere düştük kalktık havası inmiş diye petrole gittik ordan bindik yola çıktık ama bir tuhaflık daha var gidiyoruz ama sallana sallana tam ışıkları geçtik yüksekte direksiyon hakimiyetini kaybetti arkadaş meğer ön tekerleği de patlakmis hiç farketmemis böylece biz yola savruldum o kaldırım tarafına ben yol tarafına taksiyle aramda küçücük bir mesefa kaldı basım gidiyordu az daha.sonra bakkaldan görenler geliyo su falan verdi biz kaldırıma oturduk halimize gülelim mi ağlayalım mi bilemedik.biraz su içip oturduktan sonra durağa yürüdük binmem dedim tövbe birdaha dedim otobüse atladım gittim.boyle bir macera yaşadım verilmiş sadakam varmış dedim.allahim beni çocuğuma bağışladı.sukurler olsun .

freni tutmayan bir bisiklet ile uçurum kenarından tepe etrafında dönerek aşağıya inmeye çalıştığımda yaklaşık 500m yükseklikten yere çakılıyordum.