ölmekten daha zor olan şeyler

gömülmek. insan gömülmek için bile başkalarına ihtiyaç duyuyor.
kendi kendime yeterimcümlesi sadece safsatadan ibaret.

babanın üzerine,avuçlarına aldığın toprağı öperek atmak

sanmak hissiyle baş etmek

sevdiğin birinin ölmesi.

onların selasını dinlemektense 10 kere ölmeyi tercih ederdim.

ama onlara selalarını dinletmek, bana da dinlemek düştü. nasip, demek ki görmemiz gerekiyormuş.

ayrılık ölümden zor. çünkü hissedilir. ama ölüm hissedilmez.

fakir olup işsiz kalıp bide hasta olmak

hiçlik hissi. umutsuzluğun biraz ötesi. o an ohh bi ölsem hissi geliyor.
ama hayat gerçekten basit, yaşamayı karmaşıklaştıran bizleriz. zihin karmaşıklığını çözmek için de sakince derin nefes alıyoruz:)

parasızlık.
gençliğimde* böyle bir dönemim oldu.
birikimlerimi yedim tamam, o da bitti.
o süreç çok kötüydü.
neredeyse 3 ay hiç gelirle yaşadım...
(kira ve günde 1 öğün yemek için idare edecek kadar vardı)
ölmekten zor, evet.
ölmeyi bile "çok kolay" düşünebildiğin bir süreç.
neyse ki onu tercih etmemişim, o çilelerin ve o çabanın karşılığını aldığımda keyfini çıkartmayı öyle öğrendim.

herhangi bir 'zorluğu' ölümle kıyaslamak absürt.
sevilen birinin hayattan gitmesiyle kıyaslanıyorsa belki bir nebze kabul görülebilir ancak 'ölüm' kişinin kendisi için yok ki bir şey ifade etsin, geride kalanlar için bir şey ifade eder bu.

o yüzden "ölsem şu kadar zor olmazdı" gibi söylemler de absürt.

ölüm ile ayrılığı tartmislar 50 dirhem fazla gelmiş ayrılık. ayrılık diyorlar, diyenlerin yalancısıyım.