organ bağışı

özel olarak belirleyebildiğimiz kişilere belli başlı organlarımı bağışlama seçeneğinin gelmesini diliyorum.

gider ayak son şakamı yapacağım.

kişi ölmeden bağış yapılması uygun değildir. örnek; fişe takılı, beyin ölümü gerçekleşmiş, ama kişi halen hayatta ise uygun değildir.

en az kan bağışı kadar önemli dir.

vasi olarak en yakın arkadaşımla birbirimizi yazdığımız, yıllar sonra eğer bir şey olursa görüşemezsek en azından ölümlerimiz üzerinden birbirimize sorumluluklarımız olsun dediğimiz konudur. başta babam ısrarla reddetse de günümüzde o kadar gereksinim duyulan bu olaya karşı o da benimle birlikte bağışta bulunmuştur. hayati önem taşıyan böyle bir konuda insanların ihtiyacı olmadan ihtiyaç duyanlara karşı asla anlayışlı olamayacağını düşünüyorum

2009 senesinde yaptığım bağış. kartımı da, cüzdanımda açılır açılmaz gözükecek şekilde yerleştirdim ki ani kaza olur falan, ona göre acil davransınlar diye düşündüm. hepimizin yapması gereken eylemdir. dünyada milyonlarca kişi, bağışlanacak ve kendilerine uygun olan organı bekliyor. hayatteyken değerli, toprak altında değersiz olan organları bağışlamayarak ya da bağışlanmasına engel olarak bir fayda geçmiyor elimize. bu konuya, eskiye nazaran daha ılımlı yaklaşıyor toplumumuz. bu da mutluluk verici bir gelişme. özellikle y kuşağı ve z kuşağı. bağışlayın ve teşvik edin*

toprağın altından çürüyüp girmektense başkalarına umut olmayı tercih ederim. bu yüzden organlarımı bağışlamaya karar verdim. teşekkürler...

yıllar önce yaptığım şey. kartı da cüzdanımda geziyor. hepsini bağışladım. ölünce bir tek iskelet kalacak sanırsam. kartın arkasında yazanlara göre;

kalp, kalp kapakçığı, karaciğer, böbrek, pankreas, akciğer, kornea, kemik, kas dokusu, kıkırdak, tendon, ince bağırsak, yüz ve saçlı deri, ekstremite, üst solunum ve üst sindirim yolu bağışlarının hepsini yapmışım.*

siz de yapınız. bir sürü kişi kurtarırsınız efendim.

çok klişe olacak belki ama gerçekten bağış hayat kurtarır. hem sadece bir hayat değil, bir dua, bir gülüş, bir mutluluk..
bekleyen biri olarak çok mühim bir mevzu olduğunu düşünüyorum.

gelişmiş ülkelerde tamam da türkiye'de sıkıntılı olabilir. şöyle düşünelim:

- sayın beyefendinin (anla artık) acil karaciğer nakline ihtiyacı var
+ efendim burada uygun bağış görünüyor
- donör ölmüş mü?
+ hayır, komada
- çekin fişini

kesinlikle böyle bir şey olmaz diyen var mı?

bir çok insana fayda sağlayacak bağıştır. ancak kararsızım.

ölürken bile insanlara faydalı olmak ve insanların hayatlarında iz bırakma düşüncesi aşırı güzel geliyor.

bana göre zorunlu olması gereken bir durum. ayrıca organ bağışlayacağımız kişileri seçebilmeyi dilerdim. yani sigara kullandığı için akciğer nakline ihtiyaç duyan birine bağış yapmak istemem açıkçası.
ayrıca bazı kişilerde egodan mı bencillikten mi bilmiyorum benim değil mi vermeyeceğim gibi söylemleri çok duyuyorum. o vermediğin organlar birkaç ay bile durmayacak toprak altında ama sen bunu tercih ediyorsun. anlam veremiyorum. allah bu insanları umarım organ nakline muhtaç duruma sokmaz.

ek olarak belirtmek isterim, bazı kişiler kadavra olarak bağışlamak istiyorlar kendilerini bu yüzden bağış yapmıyorlar. tek parça olarak ölen çoğu kişi kadavra olmaya uygundur ama her ölen kişiden organ nakli alınamıyor.

bir gün kaza geçirip beyin ölümüm gerçekleşirse ailemden organlarımı bağışlamalarını istiyorum. akciğer nakli oluyor mu bilmiyorum ama akciğerlerimde az bişey sigara etkisi olacağını düşünüyorum. fazlasıyla su içtiğim için böbreklerim uzun yıllar işe yarayacaktır. kalbim de bendeyken arada sırada sancıyor bilmiyorum sizde nasıl çalışır? karaciğer ve diğer organlar hakkında ise bilgim yok.

organ bağışı yapmak isteyenlerdenim.

yakın zamanda gidip onun için imza atmak istediğim eylemdir. ben ölünce bedenim işe yaramaya müsaitken neden işe yaramasın ki. elimden gelse mümkün olsa şuan ihtiyacı olana veririm organlarımı. bir hayatın kurtulmasına vesile olmak kadar güzel bir şey var mı ya. ben çok yaşadım mesela benim kalbimi kalp yetmezliği yaşayan birine versinler. en azından onun daha çok ihtiyacı var. keşke şuan verebilsem ama mümkün değil işte. artık ölünce..

merhaba sözlük, organ bağışı haftasına girmişken başlığı tekrar hatırlatmak isterim. temmuz 2021 verilerine göre ülkemizde 25.190 hasta nakil beklemekte. siz de organlarınızı herhangi bir sağlık kuruluşuna gitmeden e-nabız üzerinden bağışlayabilirsiniz.
organ bağışı hayat kurtarır.

her ne kadar yetkili kurumlara gidip tüm prosedürleri yerine getirseniz de cüzdanınızda organ bağışcısı kimliğini taşısanızda aileniz, eşiniz ve vasiniz onaylamadığı sürece bağışınız yapılamaz bu yüzden aile ve sorumlu olacak yakın çevrenize bu durumdan bahsedip vasiyetiniz olduğunu duygusal davranmamaları gerektiğini organ bağışının önemini ve bunu ne için istediğinizi mutlaka onlarada anlatmalısınız.

18. yaşımı doldurduğumda yaptığım ilk şey.

ancak kişi, yaşarken ne yaparsa yapsın öldükten sonra hayatta olan en yakın kuşağın (anne, baba, çocuk, eş) dediği oluyor. peki o halde bağışlamanın ne anlamı var? hemen söylüyorum. bağış işlemleri tamamlandıktan sonra size bir kart veriliyor. bu kart bir tür vasiyetname gibi işliyor. özellikle yalnız yaşayanlar ve tek çocuklar için mükemmel bir çözüm.

aileyi ikna konusuna gelince, ben anneme yemin ettirdim. babam zaten benden önce kendisi de bağışlamış. yakın çevreme de söyledim. artık günümü bekliyorum. organlarımı bağışladığımı söylediğimde ise genelde aynı soruları alıyorum.

- günah değil mi?
deizme göre birine yaşam şansı vermek günah değil. ancak buradaki herkesin deist olmadığını da düşünürsek islami açıdan da günah olmadığını söylemem gerek. evet müslüman olmamama rağmen islami açıdan da durumu araştırdım. çünkü ailem iki müslümandan bir deist olamayacağına, elbet bir gün islamiyete geri döneceğime inanıyor. bu nedenle onlara 'bakın islam da izin veriyor' demek için araştırdım.

- ailen nasıl razı oldu?
anneme yemin ettirdim. babam zaten benden önce bağışlamıştı, ona 'baba ben organlarımı bağışlayacağım' dediğim de 'ekmek alacağım' demişim gibi bir tepki verdi. yakın çevreme de sırayla tatlı tatlı anlattım. hatta kulak misafiri olup kocaman gözlerle bana bakan küçük kuzenime bile 'bir gün ben yanında olamazsam benden bir parça senin yanında olabilir' diye anlattım. kendisi bunu söylediğimde 8 yaşında falandı; korkacağını, endişeleneceğini, üzüleceğini düşünmüştüm ama bir kaç yetişkinle birlikte anlattığımızda gayet olgun ve olumlu karşıladı.

- nasıl karar verdin?
aslında bir anda karar vermedim. yani bir sabah kalkıp 'ay bana bir aydınlanma geldi, ben organlarımı bağışlayacağım' demedim. ilk ve ortaokulda izlediğim çeşitli filmler, okuduğum kitaplar sayesinde önce böyle bir şeyin mümkün olabileceğini öğrendim. ardından lise 1'de dayım kansere yakalandı ve ilik nakli olması gerekti. 18 yaş üzeri herkesten ilik alındı ancak ben o dönemde 16 yaşında olduğum için dayıma ilik veremedim. 9 ay sonra dayımı kaybettik. dayımın kaybından sonra aklımın bir yerinde hep 'benim iliğim acaba dayımı kurtarır mıydı?' sorusu kaldı ve kendime '18 yaşıma gelince organlarımı bağışlayacağım' diye bir söz verdim. sanırım karar noktam orasıydı.

- ya bağışladığın kişi itin uğursuzun biri olursa? kötü ruhlu birinin ömrünü uzatmaktan korkmuyor musun?
korkmuyorum. o kadar şey yaşadıktan sonra insanlara kötülük yapabilecek gücü kendinde bulursa, buyursun yapsın. bana ne? onun günahı beni bağlamaz diye düşünüyorum. ben ona iyilikle doldurabileceği yeni bir yaşam şansı veriyorum. emanete ihanet edecekse o onun bileceği iş.

benzer bir şekilde soramazsının şu bölümünde de bir organ bağışçısına soru sormuşlar.



konu hakkında başka sorularınız varsa seve seve yardımcı olabilirim.

organ bağışının haram olduğunu toplumda yayan cahil insanlar organ bağışlamak isteyen kişinin aylesini etkilemesi sonucunda anne ve baba devreye girip organ bağışına karşı gelmektedir .

ben hayrını göremedim belki başkası görür. görmese de hayat kurtarırız işte.